Asset 14

Italoconcentratiedisco

Deze tip komt in twee versies. Allebei bieden ze ontspanning en een manier om je concentratievermogen heel simpel te vergroten.

A) Freedom

Is het niet toevallig dat een van mijn favoriete computerprogramma’s dezelfde naam draagt als een van mijn favoriete italodisconummers? 'Freedom'. Freedom is een doodeenvoudig computerprogramma: het doet niets anders dan gedurende een periode die je vooraf instelt je internet afsluiten. Het programma heet Freedom en dat is een buitengewoon goed gekozen naam: het biedt je totale vrijheid om te doen en laten wat je wilt. Je hoeft zelf geen enkele moeite meer te doen om Facebook links te laten liggen en kunt je gewoon concentreren op zaken die ertoe doen. Of die je gedaan wil hebben zodat je je daarna kunt richten op zaken die ertoe doen.

Maar er is dus meer. Er is het nummer 'Freedom' van Thanya.

Ik weet eigenlijk helemaal niets van deze plaat. Op ebay heet hij zeldzaam te zijn (Rarissimo!) Verder onderzoek op internet levert niet veel meer op dan wat releaseinformatie („Written by M. Di Carlo, P. Micioni and R. Masala (as Trilogy-Gloves-Konnor) produced by P. & P. Micioni, co-produced by Fusar Poli Roberto (1982 Il Discotto Productions, Italy”, nee ik heb ook geen idee wie dat allemaal zijn), de wetenschap dat obscure DJ’s het wel eens in een mix hebben opgenomen en dat iemand die zich Mister Italo noemt en blogt onder het motto "The Future is Thirty Years Old" spreekt van een:

“Excellent piece of italo electro disco from the guys behind Trilogy who also did "Not love". This here is the classic instrumental version, highly minimalistic and pretty robot-groovy. The vocal version is nice, too, it has a little bit more synths in it, but I couldn't find it on Youtube. Imagine you are a 3-feet-tall mini robot, then dance to this with your robot friends, it is fun! ;)”

Ik denk dat het hoe dan ook ontzettend leuk is om jezelf in te beelden dat je een drie voet hoge robot bent en dat je danst met je drie voet hoge robotvrienden. Wat zeg ik? Alleen het idee robotvrienden te hebben vrolijkt mij op.

Op platensite Discogs schreef ene MrFonktrain een jaar of acht geleden:

"Such a great, athmospheric track. Especially the instrumental mix does it for me on here. Being some kind of minimal and rhythmically un-straight, this tune creates an atmosphere of perfectness, like a little world with only flowers & bees..."

En daar sluit ik me graag bij aan. Luister en stel je voor hoe je in een wereld met verder alleen bloemen en bijen met al je robotvrienden danst.

B) Self Control

Is het niet toevallig dat een van mijn favoriete computerprogramma’s dezelfde naam draagt als een van mijn favoriete italodisconummers? 'Self Control'. Self Control is een doodeenvoudig computerprogramma: het doet niets anders dan gedurende een periode die je vooraf instelt websites afsluiten. Het programma heet Self Control en dat is een buitengewoon goed gekozen naam: het biedt je artificiële wilskracht. Je hoeft zelf geen enkele moeite meer te doen om Facebook links te laten liggen en kunt je gewoon concentreren op zaken die ertoe doen. Of die je gedaan wil hebben zodat je je daarna kunt richten op zaken die ertoe doen.

Maar er is dus meer. Er is het nummer 'Self Control' van de Italiaanse artiest Raf. Hier is een filmpje:

Raf, kort voor Raffaele Riefoli, schreef het nummer samen met Giancarlo Bigazzi (klinkt als een motormerk) en Steve Piccolo (klinkt als een muziekinstrument of een denigrerende bijnaam voor een man). Hij nam het op in het voorjaar van 1984, maar toen hij op 23 juni de eerste plaats op de Italiaanse hitlijst veroverde, had de Amerikaanse zangeres Laura Branigan met haar cover al een week op 1 in Duitsland gestaan. Vooruit, ook van haar versie de clip:

Hoewel Rafs versie zeer succesvol was (hij stond zelfs enige tijd op #2 in West-Duitsland, naast Branigan) was het Branigan die 'Self Control' tot een wereldhit maakte. In 1993 maakte Ricky Martin een cover. Ik heb maar niet opgezocht hoe die klonk.

Raf werd in Duitse sprekende gebieden gepromoot als Raff, met een extra f dus; dit om verwarring met de bekendere Rote Armee Fraktion (meer van de bomaanslagen dan van de melancholische disco) waar mogelijk te vermijden. Nadat nieuwe discoplaten tegenvallende resultaten behaalden, schoolde Raf zichzelf om tot singer-songwriter. Niet onverdienstelijk, als je Wikipedia moet geloven. (Wat ik hierboven overigens duidelijk de hele tijd doe.)

Laura Branigan scoorde in de jaren tachtig hit na hit, maar verliet halverwege de jaren negentig de muziek om haar ongeneeslijk zieke man bij te staan. Zelf overleed ze in 2004 in haar slaap, een aneurysma. De Wikipediapagina van East-Quogue, haar laatste woonplaats, vermeldt haar nog altijd als enige “notable resident”.

Had ik vanmorgen Freedom aangezet, dan had ik deze tip niet kunnen schrijven – ik had dan ongetwijfeld iets anders dat heel nuttig was gedaan – maar gelukkig besloot ik om onduidelijke redenen dat dit een ideale dag voor Self Control was: het schrijven ging sneller dan ooit.

Mail

Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer