Voordat ik naar de middelbare school ging, werd ik gedrild door mijn broer. Er waren do's en don'ts. Veel don'ts, weinig do's eigenlijk. Beter zou ik helemaal niet naar school gaan, want iedere schooldag was slechts een brugklas-faux pas, waiting to happen. En spijbelen was wel sociaal geaccepteerd.
Belangrijkste don't: je mocht géén rugzak dragen. En al helemaal niet om twee schouders.
Als je een rugzak droeg, moest ie over één schouder vallen.
Dat was een vrij pijnlijke kwestie. Toen ik naar de brugklas ging, leefden we namelijk in een tijd waarin informatie werd bewaard met inkt op papier en het gewicht van onze schoolboeken, schriften, broodtrommels, agenda's plus etuis was al gauw een kilootje of 10 als ik me niet vergis.
Ik herinner me dat ik had gekozen voor een schoudertas met een motief ergens tussen koeienbont en zwart-wit camouflage. Erop had ik een applicatie gestreken van een roze fantasiebeest. Want hoe druk we het ook hadden op de brugklas, er was altijd tijd om aan je tas te knutselen – je hoefde gelukkig nooit te Facebooken, te sms'en, te twitteren of je e-mail te checken.
Met de komst van mijn borsten, ergens op een onbewaakt moment in 1998, verloor de schoudertas (inmiddels had ik mijn vierde exemplaar al bijna opgebruikt) alle charme. Toch bleef ik die sjouwen: niet meer comfortabel de tas op de rechterheup en het hengsel over de linkerschouder, maar gewoon alles op rechts. En dan na een halve dag alles op links. Pijnlijk, maar ik had geen andere keus.
Ondertussen waren er nog veel meer don'ts bijgekomen: niet in de kantine komen, niet aardig doen tegen kinderen die gepest worden, niet gaan huilen als je etui wordt gejat en niet reageren als je iemand uit je klas buiten school tegenkomt. Oh ja, en geen regenpak aan, dat nooit. Liever de hele dag stinken in je natte jas. Jassen waren alleen al aan allerlei sociale codes gebonden en als je echt heel gaaf was dan hield je je jas de hele dag aan.
Echt heel gaaf was ik niet.
Toch zijn een aantal van bovenstaande don'ts er zo hevig ingeramd dat ik ze maar moeilijk uit mijn systeem krijg. Het duurde tot ver in 2011 tot ik eindelijk een rugzak aanschafte, een serieuze, tikkeltje dure en degelijke grote-mensen-rugzak. Al mijn 192.089.401.718 bytes kan ik elke dag op mijn rug meesjouwen. Het is heerlijk en ik raad het iedereen aan. Niemand die je ermee pest.
Al was het maar om je te verlossen van je middelbare school-spoken.
