Asset 14

Een beetje housen (en niet bang zijn)

Het is bijna drie uur ’s nachts. Ik zit op het perron van Utrecht Centraal op de trein te wachten. Het is een warme nacht en de schoonmakers staken. Een weeïge lucht vult het station. Het ruikt naar stof, ranzige fastfoodverpakkingen en zweterige ruggen.

Het perron is uitgestorven op mij en één man na. Hij is op het bankje naast mij gaan zitten en heeft een grote papieren zak van de Burger King in zijn knuisten. Hij is gedrongen, bruinverbrand, heeft borstelige zwarte wenkbrauwen en een klein zwart mutsje op. Met duidelijk genoegen stopt hij een burger tussen zijn kaken.
De hamburgerman kijkt naar me, ik zie het niet maar ik voel zijn blik. Ik draag mijn mooie zwarte jurkje. Het jurkje is erg kort. Ik staar naar het spoor.
Ik ben niet bang. Ik ben stoer. Waarom zou ik in godsnaam bang zijn.
“Hé meisje!”
Ik schrik. Verdomme. Mijn jurkje is te kort. Ik doe alsof ik hem niet hoor.
“Meisje!”
Ik draai mijn hoofd in zijn richting, trek mijn wenkbrauwen op en probeer met mijn gezicht op een vriendelijke manier ‘laat me met rust’ uit te drukken.
“Hallo! Meisje, luister. Ik erg honger, ik twee broodjes kopen, ik niet opeten, anders weggooien!” Hij lacht zijn tanden bloot, er zit een stukje sla tussen, en reikt me een klef broodje aan.
Ik lach ook, sla zijn aanbod af en ga staan. Mijn trein glijdt vanuit de zwarte verte het station binnen, ik stap in en zwaai naar de hamburgerman. Hij zwaait vrolijk terug met zijn Burger-Kingzak.

Foto: Shiratski.

Eenmaal in de coupé staar ik naar mijn vervormde reflectie in de ruit. Mijn spiegelbeeld kijkt me verwijtend aan. Bang worden van zo’n lieve hamburgerman, pfff.

Dan stommelt iemand mijn coupé binnen. Hij is kaalgeschoren, draagt een klein brilletje en een vlekkerig paarsblauw trainingspak en gaat schuin tegenover me zitten.
“BLABLABLA!” zegt hij, “BLA-BLA-BLA-BLA!” Hij kijkt me verwilderd aan met felblauwe ogen.
Verdomme! Ik ben niet bang. Nergens voor nodig. Ik ben echt niet bang.
Plotseling schalt er schelle housemuziek door de trein. Trainingspakman heeft zijn telefoon aangezet. Hij mompelt dingen die ik niet versta. Mijn reflectie kijkt me lichtelijk wanhopig aan. Er slaan vanaf buiten regendruppels tegenaan. Ik wil naar huis.
“IK WIL EEN BEETJE HOUSEN,” roept Trainingspakman.
Nu kan ik toch een glimlach niet onderdrukken, hoe stoïcijns ik ook probeer uit het raam te kijken. Ik wil naar huis, en trainingspakman wil een beetje housen. Wie wil er nou een beetje housen op een doodgewone dinsdagavond? En vooral, als je dan wilt housen, waarom dan slechts ‘een beetje’? In mijn optiek waren mensen die housen altijd personen die er helemaal voor gaan, geen weg terug, compleet uit je plaat, tot het gaatje.
“BLOWEN, ZUIPEN EN SNUIVEN!” zegt Trainingspakman nu luid.
Goed, hij wil dus een beetje housen, bedenk ik, en blowen, zuipen en snuiven. Volgens mij is dit makkelijker gezegd dan gedaan, maar dat kan Trainingspakman duidelijk niets schelen. Hij is geconcentreerd zijn hoofd op het ritme van de beat aan het bewegen. Een dobberend hoofd met waterige ogen. Ik bestudeer hem vanuit mijn ooghoeken. Hij kan niet ouder dan twintig zijn.
Bij het eerstvolgende station stapt hij uit.
“DAG MEVROUW!”

Even later ben ik thuis. Ik zet één van de vroegste houseplaten op, ‘On and on’ van Jesse Saunders en denk aan alle vreemde lieve nachtfiguren. Lekker een beetje housen. Niet bang zijn.

Mail

Maite Karssenberg is schrijfster, historica en programmamaker. Ze houdt van vergeten geschiedenissen en idem reisbestemmingen, de zee en zelfreflectie. Maar het meest nog houdt ze van boeken lezen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer