De laatste tijd hangen mijn getuite lippen steeds vaker in het luchtledige. Het lijkt wel een hipster rage: van die mensen die plots voor zichzelf hebben besloten om geen drie zoenen op de wang te geven als begroetingsritueel. In plaats daarvan geven ze er voortaan één. Zo'n koele, Franse zoen die aangeeft dat ze veel te stijlvol zijn om drie keer lichaamscontact te maken.
Ik voel de uiterste drang om hier wat over te zeggen. Ten eerste, zoiets bepáál je niet zomaar in je eentje. Sociale codes zijn gedeelde codes en als jij daar opeens mee wilt stoppen heeft dat consequenties. Andere mensen worden daarmee in ongemakkelijke situaties gebracht, ze lopen kleine blauwtjes. Natuurlijk, in een interculturele context, zoals wanneer je verre vrienden elders in Europa bezoekt, is het altijd even wennen en giechelen om de begroeting: "Was het nou drie, twee, of één bij jullie? Oh ja, in Nederland altijd drie en hier twee!" Of in Finland: "Ach, jullie West-Europeanen en jullie zoenen toch altijd". Toch heeft deze situatie een functie: het is een ijsbreker na het lange weerzien, de goede gesprekken kunnen nu beginnen. Maar zodra we het hebben over de Nederlandse context brengt het enkel verwarring en in het ergste geval sociale uitsluiting met zich mee. Want kennelijk zijn er nieuwe sociale codes waar ik niet van op de hoogte ben. IN DIT LAND GEVEN WE ELKAAR DAAROM GEWOON DRIE ZOENEN, BEGREPEN?
Ten tweede, er bestaat een groot misverstand. Het idee heerst dat de drie zoenen een kleinburgerlijke code zijn waar je vooral niet te veel mee geassocieerd wilt worden. Want inderdaad, Henk en Ingrid zoenen natuurlijk ook drie keer. Dat is iets typisch Nederlands. Er zijn weinig dingen waar Nederlanders zó gul en royaal in zijn dan zoenen geven. Juist dáárom moeten we deze Nederlandse traditie omarmen! Mijn motto is dan ook: pakken wat je pakken kan! De drie zoenen vertegenwoordigen een mooi stukje Hollandse losbandigheid. Misschien wel omdat ze gratis zijn, maar dat geeft niet.
