Het Belgische televisieprogramma Basta maakt na Mobistar ook andere hinderlijke fenomenen kapot." /> Het Belgische televisieprogramma Basta maakt na Mobistar ook andere hinderlijke fenomenen kapot." />
Asset 14

Basta

Ongetwijfeld heeft u bij De Wereld Draait Door, dan wel via YouTube, het filmpje gezien waarin ‘Mathieu van security Mobistar’ op briljante wijze voor de gek wordt gehouden, als wraak op de slechte klantenservice van het Belgische telecombedrijf. Waarschijnlijk zult u denken dat dit filmpje geheel op zichzelf staat en de rest van het televisieprogramma waaruit het afkomstig is alleen maar tegen kan vallen. Mogelijk werd u even aan het twijfelen gebracht toen een week later het programma alwéér in DWDD uitgebreid in de aandacht stond. Ditmaal vanwege een item waarin moraalfilosoof annex belspel-infiltrant Maxime de cryptische maffiapraktijken van nachttelevisie naar buiten brengt. En u zult gedacht hebben "dat programma hoef ik in ieder geval nooit te kijken, want ik word door Matthijs en zijn redactie toch wel op de hoogte gehouden". U heeft het faliekant mis.

Mathieu en Maxime waren weliswaar de absolute hoogtepunten uit de eerste twee afleveringen van Basta, maar dit programma bestaat (met uitzondering van het wat zwakke ‘de Hendriken’, een terugkerende sketch die echter nooit meer dan een minuut duurt en daardoor makkelijk door de vingers valt te zien) louter uit voltreffers! Neem nu de scène waarin een kind wordt gedropt bij het kantoor van een leenbedrijf, omdat deze reclame maakt met de boodschap ‘een echte vriendin’ te zijn. Of de absurde neponderzoeken die de programmamakers de wereld in sturen (waaronder een peiling naar de seksuele voorkeuren onder de kiezers van politieke partijen) en die vervolgens klakkeloos door zo’n beetje alle media worden overgenomen. Dit laatste legt niet alleen de miserabele kwaliteit van de huidige journalistiek genadeloos bloot, maar verandert ook daadwerkelijk de praktijk. Een vooraanstaande krant als De Morgen zal, na zo beet te zijn genomen, het immers voortaan wel uit zijn hoofd halen zomaar iets te plaatsen zonder eerst de bron te checken.

De jongens van cabaretgroep Neveneffecten (waaronder Kabouter Wesley-maker Jonas Geirnaert, wát een multitalent!) ergeren zich aan een heleboel zaken. Hun doel is niet om deze zaken, om het maar op z’n Hollands te zeggen, ‘aan de kaak te stellen’, driewerf neen, voor minder dan grondige eliminatie doen ze het simpelweg niet. En de doelen worden één voor één behaald. Mobistar heeft naar aanleiding van de eerste uitzending vijftig nieuwe werknemers in dienst genomen om de wachttijden van hun telefonische dienst te verkorten. De twee belangrijkste commerciële zenders van België hebben een dag na de tweede uitzending van Basta aangekondigd definitief met hun belspelletjes te gaan stoppen. En dan te bedenken dat we nog vier afleveringen van Basta te gaan hebben!

De grote kracht van Basta is dat dit programma nooit de makkelijkste weg kiest. Er moet zo belachelijk veel voorbereiding aan deze items besteed zijn, zoveel denkwerk en creativiteit, zoveel psychologisch lef, dat je hoofd ervan gaat tollen als je daar allemaal bij stil staat. Het laat zien wat het belang van de publieke omroep is, van een kritisch oog naar de samenleving en wat daar allemaal aan valsheid te koop wordt aangeboden. En het laat zien wat het belang van een productiebedrijf als Woestijnvis is, dat ondanks grote risico’s die worden genomen geloof blijft houden in zijn programmamakers en hun malle ideeën. Ik denk niet dat dit programma in Nederland gemaakt had kunnen worden. Wij vervallen te makkelijk in een goedkoop cynisme en flauwe persiflages. Deze Belgen zijn nooit bitter, maar blijven verwonderd naar de wereld om zich heen kijken en met een enorm charmante blik en een innemende lach maken ze kapot wat er kapot gemaakt moet worden.

Het moge duidelijk zijn: dit programma dient elke maandag integraal op Eén bekeken te worden en de afleveringen die u gemist heeft moet u via internet zien terug te vinden (voor de Belgische variant van uitzendinggemist moet potjandorie betaald worden, maar na enig speurwerk stuit je wel op een illegale torrent).

Om een lang verhaal kort te maken: Basta is het beste televisieprogramma in jaren.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer