Ja, er wordt veel troep uitgezonden op de televisie: meningen van B-, of vooral C- en zelfs DN’ers die ons allen aan ons reet zullen roesten, realityprogramma’s waarbij een geheel nieuwe samenleving uit de grond wordt getrokken, eeuwig veel sport en eindeloos veel lullende lullen aan dezelfde tafel bij dezelfde lul. Al die smurrie voor het brein is de reden dat ik al een paar jaar geen televisie meer kijk: en nee, dat is geen koketteren met mijn intellectuele smaak, ik lees in de ontstane vrije tijd namelijk niet plots veel meer boeken/ kranten/ Groene Amsterdammers. Ik zit voornamelijk op Facebook, YouTube of diep in een fictieve serie over Engelse adel en zijn benedenwonend personeel. En soms zelfs gewoon in een Donald Duck.
Maar nu mijn leven op een regelmatig spoor terecht is gekomen, en ik natuurlijk ook wel eens mee wil kunnen praten bij het koffiezetapparaat over transgenders of guilty-pleasures-uitgevoerd-door-singer-songwriters, kijk ik zo nu en dan naar de livestream van de publieke omroep via npo.nl.
En tot mijn grote verbazing is er een dagelijks minuutje televisie waaraan ik mijn hart ophaal, een minuutje dat ik met terugwerkende kracht gemist heb, een minuut eenvoudige televisie zonder filter of Photoshop. Zestig seconden eerlijkheid van het soort dat je nauwelijks meer ziet in ons medialandschap. Ik heb het over de Babbelbox van Man Bijt Hond. Voor de echte intellectueel die dit niet kent: elke dag staat de camera van het volkse NCRV-programma in een winkelcentrum ergens in Nederland. Aan voorbijgangers wordt eenzelfde vraag gesteld, altijd gerelateerd aan een actueel feitje. Afgelopen week ging het bijvoorbeeld, naar aanleiding van het overmatig drankgebruik van Bonnie St Clair – een BN’er – over alcohol. De vraag luidde: "Wanneer zorgde alcohol bij u voor een probleempje?". Die vraag beantwoorden de mensen dan zelf, zonder interruptie van montage of interview, rechtstreeks in de camera.
Foto door Brian Weed.
Het beeld is lullig, de mensen dragen vaak fleecetruien, zelfs de microfoon die ze vasthouden is een onbeholpen ding maar juist de antwoorden schitteren door oprechtheid. Het blijft wonderbaarlijk hoeveel je te weten komt over iemand in slechts een aantal seconden, en ook wat voor bekentenissen mensen doen voor het oog van een camera in een winkelcentrum. Opzwepende woede, de slappe lach en de keiharde waarheid zitten in bijna elke aflevering.
Maar het knappe van deze rubriek is vooral dat het niet onaardig of vilein wordt, en ook niet plat, terwijl dat vaak wel het geval is bij programma’s die dit soort ‘gewone’ mensen aan de tand voelen over bescheiden kwesties. Hoe ze dat doen snap ik niet. De Babbelbox is een toverdoos, maar wel eentje waarin juist de ongewassen realiteit zegeviert.
(Kijk hier naar nog meer afleveringen met geweldige vragen als ‘Wie zou u graag door de WC willen spoelen?’ of ‘Wanneer liet u niet met zich sollen?’.)
