Gedurende het priemjaar 2011 maakt audiokunstenaar Harold Schellinx een geluidskiekje van tien seconden. Elke dag van de week, op steeds wisselende uren. Of hij nou in Amsterdam of in Parijs is, in Brussel of in Kyoto, in Brooklyn of in Wiesengrund. Iedere zondag hoor je op hard//hoofd de zeven geluidsprentjes van de week daarvoor, aaneengeregen tot een stukje van 70 seconden: de tijd die het ook ongeveer zal kosten om het bijhorende tekstje te lezen.
Op precies hetzelfde moment maakt fotograaf Pieter van Wynsberge ergens een foto...
Foto: Pieter van Wynsberge
Amsterdam 22/09/11, 11.20u.
SEVENTY SECONDS [ 38 / 52 ]
‘Ze hebben politievertraging. Het wordt niks met dat feest in Tilburg,’ zuchtte Sandra.
In de wilde weg stapten we toen in de eerste de beste bus die op ons wenken stopte. Omstanders juichten, schreeuwden, floten en stampten met hun voeten. De chauffeur grijnsde. Hij tikte beleefd met twee vingers tegen de klep van zijn muts en gaf gas. Hij bracht ons naar een heel ver land. Het ging allemaal razend snel en er vroeg ook niemand om een paspoort. We stopten bij een groot, diep bad vol water, met betonnen randen waar flink de rot in zat, en waar overal grote roestige spijkers uit opstaken. Het strekte zo ver als we konden kijken. Snel trokken we de zwempakjes aan die we hadden meegenomen. We knepen onze neuzen dicht, en sprongen van de rand, hand in hand. Toen waren we een klein allochstroompje dat zich, alsof het vanzelf sprak, bij andere groepjes allochstromen voegde. Onwennig, en met onze natte koppen maar net boven water, trappelden we in gesloten formatie in het rond. Veel te lachen was er niet. Overal om ons heen keken de autochstromen zwijgend en misprijzend toe. Die hadden allemaal een badmuts op. Sandra liet zich door zo'n autochstroompje verleiden, omdat ze nog steeds zo’n zin in een feestje had. Ze werd gelijk meegesleurd, naar diepten waar ze zo één, twee, drie niet meer uit op wist te duiken.
17-23 september 2011
Vincennes (4), Parijs, Vincennes (2)
