Gedurende het priemjaar 2011 maakt audiokunstenaar Harold Schellinx een geluidskiekje van tien seconden. Elke dag van de week, op steeds wisselende uren. Of hij nou in Amsterdam of in Parijs is, in Brussel of in Kyoto, in Brooklyn of in Wiesengrund. Iedere zondag hoor je op hard//hoofd de zeven geluidsprentjes van de week daarvoor, aaneengeregen tot een stukje van 70 seconden: de tijd die het ook ongeveer zal kosten om het bijhorende tekstje te lezen.
Op precies hetzelfde moment maakt fotograaf Pieter van Wynsberge ergens een foto...
Amsterdam, 30/03/11, 17.00u
Foto: Pieter van Wynsberge
SEVENTY SECONDS [ 13 / 52 ]
Op het eiland van Ré keek ik vanaf de dijk naar een vrouw die in een korte grijze broek en een wit hemd met blauwe spikkeltjes door de branding stapte. De lucht betrok. Het begon flink te waaien. Er was verder niemand in zee. De vrouw liep heel langzaam heen en weer. Voetje voor voetje tilde ze bedachtzaam ruim boven de golfjes uit. Ondertussen keek ze strak naar het kromme lijntje van de horizon, dat het water van de hemel scheidde. Soms rolde er uit de verte een golf aan die wat hoger was. Dan draaide ze snel om, en wipte met rappe sprongetjes een stuk terug in de richting van het strand. Tien, twintig, dertig, veertig minuten (en misschien nog wel langer)... Het ging maar door, en ik keek ernaar. Aan de andere kant, op het verweerde beton van een in de duinen verzakte bunker, stonden twee kinderen te springen en te zwaaien. Ieder had een plastic boodschappentasje op het hoofd, misschien voor als het zou gaan regenen. De ene was groen, de andere was geel. Ze riepen ook iets, steeds weer. Het zag eruit als ‘Hoe! Hoe!’ De vrouw in de branding merkte het niet. Of ze kende de kinderen niet, en kon hun gezwaai en geroep daarom met een schoon geweten negeren.
Soms strekte de vrouw haar nek.
Dan leek het alsof ze zong.
Maar je hoorde niks.
Daarvoor blies de wind te hard.
26 maart - 1 april 2011
Amsterdam, Vincennes (2), Cergy,
Paris, Vincennes, Brussel
