Melanie Neeleman onderzoekt in haar poëzie de selectieve empathie die ze ervaart bij een bezoek aan een expositie van opgezette dieren, die allemaal op absurde wijze stierven.
pokon
de hele stad keek toe terwijl
één schot met een 5,5 mm kogel
de helft van je winterkleed afscheurde en
verving met camouflagenet
je lag in een leeg margarinebakje toen je werd opgehaald
bij de preparatie bleek dat het om een jong vrouwtje ging
met een lege maag
ze
lepelden het huis uit de mus
plukten de haren van je schouders alleen om ze weer vast te plakken
gaven je een condoleanceregister en gedeelde vitrinekast
je begon te wennen aan de tocht in je holtes en
parkeerde je ontbindingsbehoefte
(je bent weer schoon van binnen)
wanneer de tl-balken ’s avonds stoppen met zoemen
kruip je soms tegen je buurman aan om de galm te stelpen
je weet niet hoe hij heet
dat stond niet in de flyer
(achter hem hangt een bordje met: necro-eend)
pokon II
drie hoog achter en je fluistert vlechtjes in mijn haar ik ga op pad
mijn slokdarm brandt ik mag een ketting van je lenen
laatst vond je een zandkorrel in mijn navel
ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst op het strand was
waarom is het dan geen parel onderhand
je preserveert mijn nagels met Rubberbased Glazed Lollipop #76
het komt het dichtst bij bestaan uit twee staartjes en speeltuinsnoep
ik weet de helft niet meer maar
weet je nog die keer dat ik een toverbal kreeg die radioactief bleek te zijn en
ik wakker werd in een stoppelveld
met een olievlek in mijn onderbroek
er schoot niets wortel ik bleef hol
groeide wel wat scheef maar besloot dat dat een organische vorm was
je legt je hand boven het smalle van mijn taille want jij weet
waar de lijm nog nat is en de grom nog leeft en
waar je soms een beetje op mag drukken om te zien
of het al meeveert
ik serveer mij op een bedje van Bare Vanilla Bodymist
jij likt de bronzer van mijn huid tot ik van kleur verander
beweegt je tong tussen de lagen priel me open en je komt
niets anders tegen dan korrelig glitternat dat doet denken aan Euphoria’s Season 1
Gunshow Spacepaste® Glitter Concentrate
pokon III
je hebt geen oog dichtgedaan toch droom je van je rottingsvocht
droom je van de aaseters, iedere nacht
eerst was het nog celdeling
dat bleek nogal ambitieus voor een jachttrofee
je vraagt of ik het licht hier aan wil laten en
ik rol je in een laken met een gaatje
de dingen moeten kunnen ademen
aan de vooravond van je reïncarnatie
neem ik je mee onder mijn snelbinders
naar grond die blijft vragen om offers
want ik schijn niets te baren wat geluid blijft maken
kon ik nonchalant een liedje fluiten
was dit het moment geweest
(stilte is één van die dingen die verdwijnt wanneer je het bij zijn naam noemt
net als geesten en soms angst)
ontvouw je vleugels breek je open als een holle vrucht
plant je botjes in de grond het is tijd voor wisselteelt
Dominodaymus, dit is je akker
we maken het hier vruchtbaar
Afgelopen zomer kregen tien aanstormende schrijftalenten de kans om deel te nemen aan het eerste Schrijverskamp van literair podium Frontaal. Onder begeleiding van verschillende schrijfcoaches werkten ze aan teksten rondom het thema Groen. De resultaten daarvan vind je deze week op Hard//hoofd. Sara Mertens maakte het beeld bij deze teksten en gaf ze allemaal een plekje in een zachte, groene zoekplaat.
Melanie Neeleman (Rotterdam, 1996) is schrijver, actrice en songwriter. Begin juli studeerde zij af aan de opleiding Writing for Performance aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Binnen haar schrijven en onderzoeken houdt ze zich graag bezig met thema’s als klassenbewustzijn, veerkracht, de randzaken van rouwverwerking, zeenaaktslakken en Charlois.
Sara Mertens (1994) is illustrator en striptekenaar. In de beelden die ze maakt lopen droom en werkelijkheid door elkaar. In een heldere lijn verbeeldt ze de meest onopvallende gebeurtenissen. Centraal in haar werk staat de relatie die we aangaan met elkaar en onze omgeving.
