Asset 14

Katten zijn onze ondergang

Zijn er echt mensen die niet van katten houden? Jazeker, Matthijs is zo iemand. Hij haat ze.

Dit is de exacte weergave van een Facebookchat die ik laatst had:

Simone: IK HEB EEN BABYPOES
Simone: Because you care

Matthijs: Sick
Matthijs: Kinderwens weer een paar jaar uitgesteld

Zelfs als ze een Baby Born omhoog had gehouden was dit een lauwe reactie geweest en ik moet wel een totaal harteloze vrek zijn, kan ik zo kil blijven in aanblik van een klein katje. Wie mij heeft zien dansen weet echter dat dit niet het geval is en de ware reden is nog veel duisterder.

Mijn aversie tegen katten is ogenschijnlijk vreemd, daar we op papier zoveel met elkaar gemeen hebben. Katten zijn, op de schaarse momenten dat ze niet liggen te slapen, vooral bezig met eten en in de weg lopen. Dat zou iemand die vooral gecomplimenteerd wordt met een ‘fenomenaal gebrek aan gevoel van urgentie’ toch moeten aanspreken, maar dat doet het niet.

Katten en ik botsen niet omdat we zo zielsverwant zijn dat we tevergeefs proberen te versmelten tot één, elke keer dat we dezelfde ruimte delen. Het probleem is dat katten de sadomasochistisch aard van de mens op zo’n enorme schaal uitbuiten dat niemand daadwerkelijk kan geloven dat het echt gebeurt, behalve ik dus. Mijn verzet tegen katten is een vorm van armpje drukken op kosmische schaal, en ik ben niet aan de winnende hand.

Hoe ik dit weet? We nemen als voorbeeld de kat van mijn ouders, Katie, vernoemd naar Katie Melua omdat ik tijdens een vreemde en verwarrende tijd in mijn leven fan was. Dit beest is te dom om te snappen dat, als het in de voortuin regent, je door het kattenluik in de achterdeur ook in de drup belandt. Ze drinkt geen water uit haar bakje omdat dat vol ligt met de brokken die tijdens het eten uit haar mond vallen, vermoedelijk omdat ze vergeet wat ze aan het doen is. Het is SBS6 met een vacht.

Katten zijn onze ondergang 5

Illustratie: Patrick Louwerse

Ondanks deze beperking weet ze al meer dan tien jaar het huishouden compleet te gijzelen door ’s nachts vazen om te gooien en op de bedden te schijten als ze geen aandacht krijgt. Natuurlijk wordt er dan even gescholden, maar ware consequenties blijven uit. Sterker nog, als je er later iets over vraagt kan iedereen zich het voorval nog maar vaag herinneren. Behalve jeuk aan je neus zorgen kattenharen dus ook nog eens voor selectieve amnesie.

Vrijwel elke poging tot genegenheid wordt door haar beantwoord met een uithaal, al is er natuurlijk één iemand bij wie ze wel op schoot komt, namelijk ik. Vredig nestelt ze zich vijftig gradaties te intiem in m’n kruis, waardoor ik weinig anders meer kan doen dan met telefoon in de hand te bladeren door plaatjes van de oneindige reeks offers die mensen aan de voeten van haar soortgenoten leggen. Het lijkt erop dat haar enige doel in het leven is de grenzen van de menselijke tolerantie compleet te vernietigen, en dan is dit dus nog een vrij simpel exemplaar. Van welk ander wezen verdragen we zulke wreedheid? Zelfs baby’s komen met minder weg.

De waarheid is dat mensen een intrinsieke behoefte hebben om zichzelf in dienst te stellen van een hogere macht, en dan het liefst één die aan mensenlevens minder waarde hecht dan aan wat grind. De kerken lopen leeg, maar de religieuze intensiteit waarmee mensen hun katten aanbidden toont aan dat we slechts van altaar gewisseld zijn. Al zijn de wegen van de Heer ondoorgrondelijk, ik weet zeker dat een ondergescheten kussen zelfs voor het Oude Testament te ver was gegaan.

Mail

Matthijs Valent Matthijs Valent (1984) is historicus en zit veel op internet. Daar plukt ook u soms de vruchten van.

Patrick Louwerse is regisseur, animator en illustrator. Hij combineert verschillende technieken en disciplines om verhalen met een wonderlijke en surrealistische inslag te verbeelden. 

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer