Sander werkt in de thuiszorg en geniet daardoor het voorrecht dagelijks toe te mogen treden tot een wonderlijke wereld, waarin hij mensen ontmoet in hun puurste vorm. Dat hij ze ook nog eens mag helpen is een dubbele beloning, gezien de waardering die hij er voor terugkrijgt. Zo zegt hij het althans zelf. In deze aflevering blijkt dat Sander soms meer terugkrijgt dan hij had verwacht.
Ze heeft een nog altijd vrij strakke halfdonker getinte huid, een volle coupe van zwart krullend kroeshaar en een paar verbijsterend slank en egale benen voor een vrouw van boven de zeventig. Mevrouws leeftijd is totaal niet af te lezen aan haar uiterlijk.
“Allejezus jong, wat is dat toch lekker hè. Heerlijk die warme straal op mijn lijf.” Ik sta er eigenlijk maar wat bij terwijl mevrouw mij zorgvuldig in zich opneemt. Blijkbaar hoef ik niet veel te doen, ze lijkt ook nog zo fit als een dertiger. “Zulke jongemannen als jij kom je niet vaak tegen hier. Sommige doen er moeilijk over, als er zo’n knul als jij voor de deur staat. Maar ik niet hoor, je bent hier meer dan welkom." Ze geeft me nog net geen knipoog. Als ze opstaat, draait ze de douche uit en vraagt me om een handdoek. Ze droogt zichzelf af, van top tot teen. Ik begin me ondertussen steeds meer af te vragen wat ik hier eigenlijk kom doen en ik kijk op mijn mobiel hoeveel minuten ik hier al te veel heb besteed. “Zo jongen, je mag even mijn rug insmeren met dit hier.” Hoewel haar lichaam niet doet vermoeden dat er ook maar iets op gesmeerd dient te worden, wrijf ik wat Voltaren Gel op mijn handen. “Het mag wel wat steviger hoor, doe maar lekker hard. Jaaa, goed zo jongen. Oehh, heerlijk ja, ohhhh, ietsje hoger, ja ja, oh wat lekker. Nu iets meer opzij met je beide handen, de hoogte is goed zo.”
Illustratie: Marleen Krijnen
In de breedte van haar lichaam zit ik inmiddels voorbij haar schouderbladen en vraag me af of ik haar ribben moet masseren. De hele situatie voelt nogal ongemakkelijk. Ben ik hier nou naartoe gekomen om mevrouw een uitvoerige massage te geven? “Nee, nog wat verder jongen. Wacht, ik zal je even helpen.”
Ze pakt mijn beide handen en trekt ze in één stevige ruk, waar echt niemand wat tegen kan doen…
Daar ben ik nog steeds heilig van overtuigd.
…ze trekt ze verder naar zich toe, deze atletische bejaarde vrouw van misschien wel tegen de tachtig….
Nog steeds vraag ik me af hoe zij het voor elkaar heeft gekregen om bij ons in zorg te komen. Hoewel haar manipulatieve vaardigheden voor zich spreken.
….en mijn handen, omhuld door haar stevig pezige vingers, glijden zo ineens haar torso rond en belanden uiteindelijk, hoewel dit in een fractie van een seconde gebeurde…
Later bedacht ik nog dat ik misschien wel aangifte had kunnen doen. Ik was hier immers het slachtoffer.
…belanden pontificaal, er kan hier geen twijfel over mogelijk zijn….
Als man én als zorgverlener heb ik er genoeg gezien om het zeker te weten.
…en ze drukt ze ook nog eens stevig aan. Hoewel ik hier echt niks, maar dan ook niks tegen had kunnen beginnen. Een fractie van een seconde, eerlijk waar.
Ik heb dit nooit aan mijn vriendin verteld. Ze zou jaloers worden, als ik zeg dat je in een bejaardenflat nog zulke stevige borsten kunt aantreffen.
-
Dit is een gastbijdrage van Sander Ritman, uitvoerend schrijver en verpleegpoëet. De illustratie op de voorpagina is gemaakt door Friso Blankevoort
