Asset 14

Iedere dag twintig cent op de grond

Iedere dag twintig cent op de grond

In een zijstraat van de Kalverstraat vroeg een jonge vrouw of ze me iets mocht vragen. Ondanks de stralende septemberzon droeg ze een zwarte jurk; voor haar vriendelijke ogen een semi-doorzichtig brilmontuur van hetzelfde merk als mijn bril. Haar glazen zo te zien niet op sterkte; die van mij waren type jampot.

Het was een zeldzaam moment waarop ik geen haast had en ze droeg nergens een merklogo dat de reden van haar vraag verraadde, dus zei ik ja. Voordat ze haar vraag stelde, greep ze naar mijn hals, naar mijn jadesteenkettinkje. Ze vond het prachtig. ‘Eet je wel eens vlees?’ vroeg ze met hetzelfde enthousiasme. Ik noemde mijn twaalfjarige bestaan als vegetariër. Toen ik zei dat ik af en toe weer vlees eet, begon ze een verhaal over kippen. Kippen in te kleine hokjes, kippen in plastic verpakkingen in supermarktschappen.

Weer een vraag. Hoeveel kippen ik dacht dat er volgens de Nederlandse wet op één vierkante meter mogen staan. Ze wilde samen, met onze armen, een vierkante meter vormen in de winkelstraat, maar dat liet ik aan haar over. Een getal wilde ik ook niet noemen, want dan voelde ik me net een scholier.

‘Te veel, natuurlijk’, zei ik.

Ze kreeg het toch voor elkaar een getal uit me te persen (tien), zodat ze me kon verbazen of choqueren. Negentien, was het juiste antwoord.

‘Wat erg.’ Dat antwoord was het teken om uit haar linnentas een blocnote te toveren met het logo van een milieuorganisatie. Mijn NAW-gegevens op de lijntjes zouden haar haar loon opleveren.

Toen ik bekende dat ik student ben, zei ze dat we in hetzelfde schuitje zaten. Ik wilde zeggen dat dat niet zo was, want zij had een bijbaan. ‘Het is net als iedere dag twintig cent op de grond gooien’, zei ze. Weer die gebaren, en haar trukendoos was nog niet leeg. ‘Dat je hier zo lang met me staat’, zei ze, me diep aankijkend, ‘zegt dat dit je aan het hart gaat’.

Ze maakte me aan het twijfelen. En dat zag ze. Ik dacht aan de muis, onder de kassa van de HEMA, waar ik net vandaan kwam; aan de kassières die een muizenval opperden en dat ik heel hard had geprotesteerd, als ik assertiever was geweest. Ze vertelde over de drieduizend kippen die vanmorgen op de A2 uit een vrachtwagen waren gekukeld. Tweeduizend hadden het ongeluk, hun reis naar het supermarktschap, niet overleefd.

‘Het ergste is’, zei ze, ‘dat de duizend overlevende kippen geen stap zetten: door de kleine hokjes waren ze gewend op hun plek te blijven zitten. Negentien op een vierkante meter!’ Waar ze ons ‘gesprek’ eerst persoonlijk maakte – ze bracht me zelfs op de gedachte dat ik met haar wel een wijntje zou kunnen drinken – creëerde ze met al die cijfers afstand.

Waarschijnlijk dacht zij inmiddels dat ze beet had, maar zo gemakkelijk was haar prooi niet. Want, dacht ik, mij gaan de kippen en koeien aan het hart, háár waarschijnlijk alleen het geld dat ze met ieder ingevuld formulier vangt.

‘Van die twintig cent per dag, of meer, koop ik liever vegaproducten’, zei ik, en wilde vragen of zijzelf vegetariër was. Maar ze struinde alweer op haar volgende slachtoffer af, tegen wie ik wilde zeggen: luister naar haar, maar trap niet in haar val. Met zo’n formulier red je die kippen niet.

Beeld: Bill Branson via Wikipedia

Mail

Lisanne Onderwater (1993) studeert Creative Writing en is freelance journalist en fotograaf.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer