Als Nederland tegenwoordig de internationale pers haalt, is dat meestal slecht nieuws. Afgelopen week weer, toen Uri Rosenthal een gezamenlijk Europees standpunt tegen Israël blokkeerde omdat het “niet afgewogen” zou zijn. Zelfs het beschaafde Der Spiegel schreef een beschaafd commentaar, waarvan de strekking was: die kaaskoppen hebben het verneukt.
Ooit was het leuk om Nederlander in het buitenland te zijn. Hebben jullie écht een red light district, legale cannabis en euthanasiewetgeving? Jawel, en een uniek stelsel voor de podiumkunsten; en goede sociale huisvesting; en het homohuwelijk.
Toen kwam Pim Fortuijn. Wát, is jullie extreemrechtse oppositieleider echt een twee meter lange homoseksuele dandy? Jaja. En Ayaan Hirsi Ali, heeft ze écht zo’n hekel aan moslims? Ja, maar ze komt ook op voor vrouwenrechten. En die peroxideblonde Geert, wat voor looney is dat? Eh, ja. Een looney.
Ondertussen zaagt Stef Blok aan het EVRM, komen we verdragen met België niet na, subsidiëren we een hypotheekzeepbel met tien miljard per jaar, en blijkt Gerrit Zalm ons jarenlang impopulair gemaakt te hebben met een aan Thatcher ontleende we-want-our-money-back strategie, nu voortgezet door Jan-Kees inzake Griekenland. Met enige regelmaat schrijft de internationale pers bezorgd: Wat is er toch met Nederland aan de hand?
En nu dus Rosenthal.
Nou kun je natuurlijk vraagtekens plaatsen bij de “twee-staten-oplossing”, waar de diplomatie lippendienst aan bewijst, maar waar in feite niemand meer in gelooft. Maar als je rechtpraat dat je bondgenoot ordinair koloniaal landjepik speelt, honderdduizenden mensen opsluit achter een hek, en per raket standrechtelijke executies uitvoert, op een zeldzaam moment dat je stem ook echt verschil maakt, is dat geen Realpolitik meer maar een klinisch geval van cognitieve dissonantie.
Het scheelt dat de Italianen Berlusconi hebben, de Belgen hun nationale formatieklucht, en de Fransen DSK. Maar dit kabinet dringt wel om de onderste plek in de looney bin. Voor de zekerheid oefen ik vast op een Vlaams accent. Amaai, die zotte Hollanders hè.

Door Floris Solleveld

Afgelopen zaterdag sloeg in Amsterdam de vlam weer in de pan bij een demonstratie van krakers, precies een jaar nadat een demonstratie tegen het kraakverbod uitmondde in buitensporig geweld van beide kanten. “Het is oorlog” kopte Het Parool toen; wat mij betreft de zwartste bladzijde uit de recente kraakgeschiedenis. Anders dan vorig jaar ondervond ik dit jaar aan den lijve dat de slogan "waakzaam en dienstbaar" van de politie plaats heeft gemaakt voor "onverantwoord en agressief".
De demonstratie was door burgemeester Van der Laan verplaatst van het Spui naar de Stopera, zodat er minder overlast zou zijn voor het winkelend publiek. De ongeveer 150 demonstranten kondigden echter aan een andere route te willen nemen en stuitten zodoende op een cordon van ME'ers. De twee troepen stonden ongeveer 10 minuten tegenover elkaar voordat wapenstokken en paarden op de groep inbeukten. Anderhalf uur, 17 arrestaties en een beenbreuk later was de klus geklaard en aten de agenten een patatje.
Waarom zo hardhandig ingrijpen? Volgens de politie waren de arrestanten schuldig aan het dragen van bivakmutsen en wapens. Deze 'wapens' bleken uiteindelijk niet meer dan spandoeken te zijn waarin hout was verwerkt. Zoals het NOS-journaal liet zien, reden genoeg voor de vele ambtenaren (ik onderscheidde reguliere agenten, politie te paard, Mobiele Eenheid, politie in burger, een arrestatieteam, honden en leden van de Koninklijke Marrechaussee) om flink wat geweld te gebruiken. Van der Laan bleek bijzonder tevreden over het "beheerste optreden" van de politie. Die tevreden toon, die we afgelopen weekend ook hoorden van zijn New Yorkse collega Bloomberg, is schokkend. Het goedkeuren van Van der Laan en Bloomberg van deze buitenproportionele middelen tegen een geweldloze burgerdemonstratie leidt tot niets anders dan wantrouwen en vijandigheid tussen alreeds verdeelde groepen in de maatschappij. Deze twee burgemeesters speelden dit weekend, als achteloze kinderen, met vuur.

Door Roos Euwe

Occupy Wall Street, een beweging die zich afzet tegen "de hebzucht van Wall Street" en de grote sociale ongelijkheid, bezet sinds 17 september New Yorks financiële district. De demonstranten krijgen echter nog niet veel bijval uit de rest van de samenleving. Dat heeft deels te maken met de vergelijking die de activisten trekken tussen hun protest en die in de Arabische wereld – een beetje vergezocht misschien. En dan zijn er nog de filmpjes waaruit blijkt dat de demonstranten niet lijken te weten wat ze voorstaan als ze Michael Moore naroepen ("It’s not because we say so," legt Moore uit in een live-interview vanaf Wall Street. "It’s because we say so!" roept de demonstrant). Ginia Bellafante merkte eerder in de New York Times al op dat veel van de protestanten een laptop hebben van Apple, één van de grootste multinationals ter wereld, beursgenoteerd voor 400 dollar per aandeel.
Ook anderen kijken met enig dedain naar de OWS-demonstranten.‘A bunch of spoiled little brats’, zegt de Daily News over de Occupy Wall Street-protestanten, nadat deze de privégegevens van een agent waar ze ontevreden over waren op het internet hadden gepubliceerd. Volgens de krant hadden de demonstranten dankbaar moeten zijn voor de manier waarop de politie had getracht de vrede te bewaren.
De hypocrisie van de aluminium computertjes en de onhandigheid van individuele betogers daargelaten, de protesten slaan de plank natuurlijk allerminst mis. Want hoewel de bailouts van 2008 de banken hebben gered, voegt de financiële sector nog altijd niets toe aan de economie. De glaasjes champagne waar de heren en dames van Wall Street aan nipten, terwijl ze vanaf een balkon grinnikend op de acties neerkeken, puur om de boel te jennen, waren dan ook bijzonder misplaatst. Over spoiled brats gesproken.

Door Kelli van der Waals