Ik ben nooit een harde werker geweest. In zekere zin is dat logisch. Nu we na miljoenen jaren eindelijk op het toppunt van onze welvaart leven, geven onze rijkgevulde magen geen aanleiding tot gedisciplineerde arbeid. Na jaren van overleven, kunnen we nu rustig aan doen. Niet werken is altijd het gedroomde einddoel van onze voorouders geweest. We kunnen daar wel allerlei nieuwe verhalen voor verzinnen – carrière, kunst, wereldverbetering of grote liefde – maar de biologische prikkel ontbreekt. Luiheid is het eindpunt van de evolutie.
Natuurlijk is dit een weldoordacht excuus van een ongedisciplineerde nietsnut. Alles wat de mens mooi en interessant maakt, gaat verder dan het noodzakelijke. En als je ergens echt goed in wilt worden, echt grenzen wilt verleggen, moet je arbeid verrichten. Ik laat me tijdens mijn werk graag afleiden door voetbalnieuws van websites als Voetbalprimeur. Ironisch genoeg vind ik daar, op mijn momenten van luiheid, de beste voorbeelden van harde werkers.
Deze week won Lionel Messi voor de vierde keer op rij de Gouden Bal. Cristiano Ronaldo werd tweede. Veel van de reacties concentreerden zich op het contrast tussen de aaibare, bescheiden Messi en de arrogante, verwende Ronaldo.
Maar er is een betere reden om de twee met elkaar te vergelijken. Beide spelers werken elke dag keihard om beter te worden, en hebben de afgelopen jaren hun efficiëntie geoptimaliseerd. Vroeger stonden ze vooral garant voor spektakel, tegenwoordig verdwijnt elk schot laag en onhoudbaar in de hoek. Zo breken ze talloze records uit vervlogen tijden, toen voetbal nog simpeler was. Waar anderen hun talent verkwanselen door afleiding en luiheid, hebben Messi en Ronaldo (in die volgorde, dat wel) met consequente concentratie de grenzen van hun sport verlegd.
Zij zijn een ode aan de menselijke arbeid en de daarmee gepaarde zelfontplooiing en verdienen niets dan onze nederige aanbidding. Maar nu stop ik met Youtube-filmpjes van hun hoogtepunten kijken; ik moet weer aan de slag.