Hard//hoofd selecteert zorgvuldig uit een oerwoud aan mogelijkheden. In ‘hard//hoofd kiest’ wordt door de redactie een relatief onbekende muzikant, band of kunstenaar uitgelicht. Het is een keuze uit het werk van iemand die volgens hard//hoofd het waard is om te volgen. Deze keer: een filmserie over uitstellen.
Kunstenaars/ontwerpers/filmmakers Lernert Engelberts en Sander Plug werken het liefst samen en maakten eerder de serie 'Hoe vertel ik het mijn ouders'. Nu maken ze samen The Procrastinators, een serie van 11 korte films over het onderwerp procrastineren: het uitstellen, treuzelen, twijfelen en piekeren tijdens het creatieve proces. Lernert en Sander lichten zelf het project toe.
Bekijk hier aflevering 1:
Waar kijken we naar?
Een serie monologen over het procrastineren, oftewel het uitstellen van werk, het talmen, het rondjes draaien boven je witte vel. We hebben elf kunstenaars, schrijvers en regisseurs gevraagd om minutieus te beschrijven hoe zij hun werk uitstellen. Ze denken hardop na over tijdverdrijf en de kunst van het niet-concentreren. De monologen worden visueel ondersteund door de registratie van zorgvuldig gemaakte desktopinstallaties, die iets van verveling en uitstellen in zich hebben.
Procrastinatie is iets waar we zelf last van hebben. Tenminste, dat dachten we, maar nadat we al die mensen gesproken hadden, kwamen we erachter dat wij er zelf toch niet zo’n last van hebben. Wij kunnen tijdens het werk wel eens afdwalen op internet of minder geconcentreerd zijn maar we zijn nooit dagen- of wekenlang aan het uitstellen. Het schoonmaken van mijn huis zie ik (Sander) niet als procrastinatie, de hele dag Facebooken of Perez Hilton checken wel. Als ik schoonmaak, zie ik tenminste resultaat.
Je kunt op vele manieren procrastineren, masturbatie werd zelfs genoemd, maar internet is het grootste probleem. En e-mail. Wie niet oppast zit de hele dag te mailen. Als een hond zit je te wachten bij de brievenbus. Wij probeerden eens honderd dagen offline te gaan, dat was na een halve dag al mislukt. Het probleem voor schrijvers en ontwerpers is dat het apparaat waarop je moet werken, ook het apparaat is waarop je de post binnenkrijgt en weg kan dwalen. Je pennenbak is je postbus. De moderne wereld is een soort oppressie voor wat je eigenlijk wilt, namelijk analoog een beetje plakken, knippen, tikken, kleien…
Veel scheppende mensen verbloemen dat ze procrastineren en noemen het research. Zo spraken we een documentairemaker die al drie jaar bezig is met research, maar hij weet nog niet precies waar de documentaire over gaat. Ze maken zich wijs dat je van van alles op internet kan halen, terwijl je waarschijnlijk in een café meer inspiratie opdoet.
Kun je iets vertellen over je werkwijze?
We werken vrij gestructureerd eigenlijk, weinig ruimte voor procrastinatie. We hebben eerst de kunstenaars, schrijvers en regisseurs uitgenodigd in een geluidsstudio en in twee dagen alle monologen opgenomen en hiervan edits gemaakt. Gelijktijdig zijn we desktop installaties gaan bedenken die soms inhoudelijk inhaken op een specifieke monoloog. Daar hebben we toen schetsen van gemaakt. Dan is het een kwestie van produceren en in twee dagen hebben we 13 installaties gefilmd. Waarvan we er uiteindelijk 11 hebben over gehouden.
Wat fascineert je?
We zijn gefascineerd door de snelheid van deze tijd en de versnipperde concentratie die veel van de hulpmiddelen zoals mobiel en computer veroorzaken. Onze wereld is mooi maar retetraag. We vinden het heerlijk om mensen een onbehagelijk gevoel te geven dat ze misschien wel het verkeerde filmpje hebben aangeklikt.
Wiens werk bewonder je?
We bewonderen niet echt andermans werk.
Interview door Nienke Huitenga
