Mode en decor als speels medium voor sociale en politieke onderwerpen." /> Mode en decor als speels medium voor sociale en politieke onderwerpen." />
Asset 14

Atladóttir & d’Ors

Hard//hoofd selecteert zorgvuldig uit een oerwoud aan mogelijkheden. In ‘hard//hoofd kiest’ wordt door de beeldredactie een relatief onbekende beeldend kunstenaar uitgelicht, wiens werk het volgens hard//hoofd de moeite waard is om te volgen. Deze keer het kunstenaarsduo Atladóttir & d’Ors uit Rotterdam.

Safari (2010) C-print on dibond, 35x50 cm

Sinds 2010 vormen Laura d’Ors (Spanje, 1973) en Dagmar Atladóttir (IJsland, 1978) het kunstenaarsduo Atladóttir & d’Ors.

Laura: ‘De beelden die we onder de noemer The First Collection maken zijn meestal in scène gezette foto’s, bijna altijd in de studio gemaakt. Het is een soort van modecollectie, en alhoewel wij met de taal van de modewereld spelen, gaat ons project niet over mode. Onze foto’s gaan over sociale en politieke onderwerpen die wij belangrijk vinden. We maken kostuums, accessoires en decors waar modellen in komen te staan. Het zijn geen professionele modellen, maar vrouwen die wij kennen, vaak zelf ook kunstenaar.’
Dagmar: ‘We wisselen ook tussen onderwerpen. Elke collectie, bijvoorbeeld The Earth Collection of The Political Collection, kan bestaan uit één foto of uit meerdere foto’s samen. Door alle collecties proberen we onze visie op de maatschappij weer te geven.’

Wat voor onderwerpen vinden jullie belangrijk?

Laura: ‘De foto’s zijn vaak gerelateerd aan onderwerpen die we uit het nieuws - kranten, journaals of internet - halen, zoals bijvoorbeeld Gentrification, bureaucratie of economische systemen. Of uit andere grote thema’s, zoals de verhouding tussen mens en natuur.’
Dagmar: ‘We hebben bijvoorbeeld een werk gemaakt met als titel Referendum. Oorspronkelijk kwam dat idee door wat er gebeurd is in IJsland, met de val van Icesave en het referendum over de terugbetaling van de bankschuld. Of Magma, over de uitbarsting van vulkaan Eykjallafjökull.’
Laura: ‘Vaak worden wij geïnspireerd door een specifiek nieuwsbericht, maar uiteindelijk gaan onze beelden over bredere thema’s. In het geval van Referendum bijvoorbeeld refereert dit werk uiteindelijk aan verkiezingen en democratie.’

The Earth Collection / Magma (2010) Duratrans in lightbox, 70x50 cm

Jullie komen uit Spanje en IJsland. Waarom leven jullie in Nederland?

Dagmar: ‘Ik heb vier jaar in Enschede gestudeerd, op de AKI. Daar heb ik Laura ontmoet. Voor mij is het makkelijker om in Nederland kunstenaar te zijn dan in IJsland. Ik weet uiteraard niet wat er in de toekomst gaat gebeuren, maar Nederland staat tot vandaag de dag bekend als een land waar kunst en cultuur belangrijk zijn: een cultureel epicentrum. Er zijn hier ook veel kunstenaars uit de hele wereld, en zeker in Rotterdam heerst er een soort van brotherhood. Kunstenaars helpen elkaar.’
Laura: ‘Ik ben het daar helemaal mee eens. Je wordt als het ware familie van elkaar.’
Dagmar: ‘Ik vind ook dat er hier in Rotterdam minder strijd is tussen kunstenaars. Ik heb een tijdje in New York gewoond en gewerkt, daar is meer competitie. Hier zijn mensen opener en delen we ideeën met elkaar.’

Wat willen jullie het publiek meegeven of laten zien?

Dagmar: ‘Hoe wij kijken naar verschillende onderwerpen. Maar het gaat ons ook om het visuele.’
Laura: ‘Ik vind dat je kunst niet per se meteen hoeft te begrijpen. Het kan best zijn dat je eerst iets vreemdst ziet, zodat je wat langer moet kijken voordat je ontdekt wat het voor je betekent.’
Dagmar: ‘Daarbij hechten wij veel waarde aan vakmanschap.’
Laura: ‘Alles - de kostuums, de accessoires, de decors - is door onszelf gemaakt, met onze handen. Er zitten speelse elementen in. Die speelsheid is ons heel dierbaar.’

The Traditional Collection / The Independent Republic of Bellona (2010) C-print on dibond, 60x40 cm

Wat is jullie droom als kunstenaar?

Dagmar, lachend: ‘World domination.’ Ze maakt een grapje. ‘Kunnen reizen. En door kunnen gaan met ons werk als kunstenaar. Maar ook vrijheid in het algemeen.’
Laura: ‘Ons doel als kunstenaar is om te kunnen blijven werken, steeds betere dingen te maken en onszelf en anderen te blijven verrassen.’

Is geld verdienen iets belangrijks of is dat een noodzakelijk kwaad?

Laura: ‘Natuurlijk is dat belangrijk om dingen te kunnen blijven maken. Soms verkoop je meer, soms minder. De ene keer krijg je subsidie, de andere keer niet. Wij blijven gewoon doorgaan. Maar we maken ook offers omdat we echt willen blijven werken, ook materiële offers die misschien niet iedereen wil opbrengen. We gaan bijvoorbeeld niet echt op vakantie.’

Is kunst maken het belangrijkste in jullie leven?

Dagmar: ‘Het moet eigenlijk het belangrijkste zijn, omdat je zoveel moet opofferen om je werk te kunnen blijven uitvoeren. Om een kunstenaar te zijn moet je wel een beetje gek zijn. Je hebt een ander soort leven dan veel andere mensen. Je werkt soms twee keer zo hard, de beloning is vaak niet zo groot. Uiteindelijk hoop je dat je werkt wordt gewaardeerd.’

The Political Collection / Referendum (2010) C-print on dibond, 120x80 cm, 60x40 cm

Willen jullie hier in Nederland blijven?

Dagmar: ‘Nederland is en blijft mijn thuisland. Maar dan spreek ik voor mijzelf. Ons project is based in Rotterdam, dus ook als we zouden gaan reizen blijft Rotterdam de basis.’
Laura: ‘We willen vrijheid voor onszelf, dus laten we elkaar ook vrij. Maar een jaar zonder elkaar, dat zou ik niet kunnen hoor.’
Dagmar: ‘Soms gaat één van ons op reis, dan blijft de ander hier. Maar telkens ontmoeten we elkaar in Rotterdam. Onze ateliers zijn hier.’
Laura: ‘We hebben ook samen gereisd. Vorig jaar bijvoorbeeld hebben we een artist-in-residence van drie maanden in Berlijn gedaan. Daar hadden we ook een aantal tentoonstellingen.’

Waar wordt jullie kunst tentoongesteld?

Laura: ‘Overal. In kunstinstellingen of galeries. Bijvoorbeeld in onze galerie, Galerie 10, in Utrecht. Ook hebben we geëxposeerd in Italië, Noorwegen, Duitsland en Spanje. Maar nog niet in IJsland.’
Dagmar: ‘Begin december vorig jaar hebben we onze eerste soloshow in Galerie 10 gehad. Die duurde tot eind januari. Dat is natuurlijk een fijn begin van het jaar. Tijdens de voorbereidingen van zo’n show besteed je veel tijd aan de presentatie van je werk. Nu richten we ons weer op het produceren van nieuw werk. We zitten weer aan onze tekentafel om nieuwe projecten te bedenken.’
Laura: ‘De solotentoonstelling was het hoogtepunt van onze samenwerking tot nu toe. Maar er komt nog veel meer.’

The Earth Collection / Mud (2011) C-print on dibond, 120x80 cm

Meer informatie over Atladóttir & d’Ors vind je op 'The first collection is' en bij Galerie 10

Tekst door Quirinus Martijn

Mail

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer