In de vaart der tijden vergeten we soms wat we de wereld aandoen. Maar er is altijd hoop. Een film van Simon Rouby." /> In de vaart der tijden vergeten we soms wat we de wereld aandoen. Maar er is altijd hoop. Een film van Simon Rouby." />
Asset 14

Simon Rouby

For the English version of the interview click here.

Hard//hoofd selecteert zorgvuldig uit een oerwoud aan mogelijkheden.
In ‘Hard//hoofd kiest’ wordt door de redactie een relatief onbekende muzikant, band of kunstenaar uitgelicht. Het is een keuze uit het werk van iemand die volgens hard//hoofd het waard is om te volgen.

La Marche is een animatiefilm van Simon Rouby. Over hoe we "in de toenemende vaart der tijden de ecologische crisis die onze planeet teistert niet meer kunnen overzien. Een uitnodiging om na te denken over de natuur en om hoop te blijven houden." Rouby vertelt over hemzelf en zijn werk aan de hand van vier vragen.

Waar kijken we naar?
La Marche is tot stand gekomen dankzij Naïa, een productiehuis in Parijs, dat me vroeg om een korte film te maken. Ze verzochten me om iets te maken dat mensen aan zou zetten na te denken over de ecologische crisis die nu aan de gang is. Naïa vond mijn vorige film mooi, Le Présage (The Omen), en stelde daarom voor om een man die door de geschiedenis loopt als hoofdpersoon te nemen.

Ik had al een tekening van acht meter lang liggen, die ik samen met mijn vriend Spé gemaakt had. Het was een verstild beeld van de evolutie zoals je die vaak ziet in schoolboeken over het Darwinisme. De tekening raakte aan het onderwerp, want het toonde een loop tussen de big bang en het eind der tijden. Ik had ook nog een shot van een lopende man uit Le Présage en had al tegen mezelf gezegd dat ik dit idee verder uit moest werken. Uit de mix van deze twee bestaande werken ontstond een derde.

Kun je iets vertellen over je werkwijze?
Meestal werk ik zo, met collages. Ik moet aan het begin allerlei elementen op tafel gooien om de witte pagina te bedekken, om er dan instinctief mee te spelen. Ik hou er niet van om na te denken. Ik weet niet of wil niet weten waar het naartoe gaat. Zo heb ik Le Présage gemaakt: dag na dag ging ik zitten en tekenen tot de film langzaam verschenen was. Pas daarna ging ik kritisch kijken om te bepalen wat ik kon doen om het geheel scherper en duidelijker voor de kijker te maken.

Tijdens het maken van La Marche wist ik dat ik maar acht weken de tijd had. Ik had het jaar daarvoor besteed aan samenwerkingen met vrienden zoals Teurk aan de Ferrofluids, of met Spé aan de tekeningen waar ik het eerder over had. De eerste maand was een soort van oogstmaand, waarin ik naar vrienden ging, telkens een paar dagen met hen samenwerkte en een hoop materiaal verzamelde. De tweede maand was heel intensief. Ik moest al het animatiewerk afmaken, alle ingrediënten samenvoegen en tegelijkertijd samenwerken met Pablo Pico voor de muziek.

Wat fascineert je?
Ik ben gefascineerd door de handeling van het lopen. Ik hou van de techniek die erachter zit, van het feit dat het een constant, voorwaarts gebrek aan balans is, dat voortdurend uitvloeit in een ritme. Ik loop zelf graag, ik maakte kunst tijdens het lopen: 's nachts ging ik de stad in met een spuitbus, uren lopen om te schilderen. Het activeert mijn lichaam en geest, ik ga goed ademhalen, zie dingen scherper, ik denk na. Dit gevoel wilde ik in mijn film stoppen: de animatie die je boven het hoofd van de hoofdpersoon ziet beweegt voortdurend over dit ∞ pad. Het teken dat we gebruiken voor oneindigheid. Het zou de oneindige voortgang van de wereld kunnen zijn waar we naar kijken... Tot hij stilstaat.

Wiens werk bewonder je?
Ik bewonder mensen die weten hoe ze moeten leven. Vredelievende strijders die met zichzelf in harmonie leven, die weten wie ze zijn en daarom open kunnen staan voor anderen. Ik bewonder mensen die niet alleen films maken over het disfunctioneren van de mensheid, maar die het ook voor elkaar krijgen om vrij te zijn van sociale druk en op een manier te leven die zij juist achten voor de wereld. Ik ben er nog niet, maar ik ben op weg. En ik heb voorbeelden om me heen die me mijn weg helpen vinden. Stap voor stap.

Mail

Videoredactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer