Op 2 december geven we een feest, met onder andere deze ghettotech afrobeat boogie." /> Op 2 december geven we een feest, met onder andere deze ghettotech afrobeat boogie." />
Asset 14

Skip & Die

Hard//hoofd organiseert op 2 december in Studio K in Amsterdam weer een feest. Ditmaal is het een benefietfeest in het kader van onze crowdfunding-campagne op Voordekunst (koop hier ook uw kaartje), waarmee we geld proberen in te zamelen om voort te bestaan en een nog hoger niveau als tijdschrift te bereiken. Het wordt een sfeervolle, goed gevulde avond, met sterke artiesten en vreemde randprogrammering. Zoals u dat van ons gewend bent. Op deze plek stellen we de programmering aan u voor. Te beginnen met Skip & Die, een vette band.

Huh? Skip & Die Wat?
"Skip & Die. Zo heten we."

Op welk nummer zijn jullie het meest trots?
"Oh shit, dit is een ‘van wie houd je het meest: je pappie, je mammie of je broodje pindakaas?'-vraag. ALLEMAAL, natuurlijk. We zitten momenteel opgesloten in de studio ons debuutalbum op te nemen, en het is een grote muzikale trip! Onmogelijk om nu te kiezen. Het album wordt een mix van alle nomadische invloeden die over de jaren in ons bloed en botten zijn komen te nestelen. In het nummer La Cumbia Dictadura (zie hieronder) hebben we het over zowel politieke, als sociale en ecologische entropie. Maar we houden vooral van een feestje."

Hoe werken jullie?
"Jori bouwt beats en melodieën op zijn duizend-en-één synths, Cata.Pirata creëert lyrische en beeldende collages en rapt de gouden mic vol, Gino slaat overal op en verleidt menig zieltje met zijn gitano gitaarspel."

Wat fascineert jullie?
"Het feest op de dunne lijn tussen leven en dood."

Wie zijn jullie helden?
"Dat zijn er natuurlijk ongelofelijk veel op verschillende vlakken. Wat wij zoeken in een held is een belichaming van visuele en orale representaties van geschiedenis, eindeloze fantasie, filosofische overtuiging, sociale waarden en politiek denken."

Wat is dat achter jullie? Daar in de hoek?
"Super Changó, vuur, donder en bliksem."

Wat verwachten jullie van 2 december en wat kunnen wij van jullie verwachten?
"Wij verwachten een horde huppelende heupen en brengen een ghettotech afrobeat boogie!"

Skip & Die staat op 2 december op het podium. Bestel je kaartje door middel van een donatie van minimaal 15 euro op Voordekunst.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer