Op 2 december geven we een feest, met onder andere deze ghettotech afrobeat boogie." /> Op 2 december geven we een feest, met onder andere deze ghettotech afrobeat boogie." />
Asset 14

Skip & Die

Hard//hoofd organiseert op 2 december in Studio K in Amsterdam weer een feest. Ditmaal is het een benefietfeest in het kader van onze crowdfunding-campagne op Voordekunst (koop hier ook uw kaartje), waarmee we geld proberen in te zamelen om voort te bestaan en een nog hoger niveau als tijdschrift te bereiken. Het wordt een sfeervolle, goed gevulde avond, met sterke artiesten en vreemde randprogrammering. Zoals u dat van ons gewend bent. Op deze plek stellen we de programmering aan u voor. Te beginnen met Skip & Die, een vette band.

Huh? Skip & Die Wat?
"Skip & Die. Zo heten we."

Op welk nummer zijn jullie het meest trots?
"Oh shit, dit is een ‘van wie houd je het meest: je pappie, je mammie of je broodje pindakaas?'-vraag. ALLEMAAL, natuurlijk. We zitten momenteel opgesloten in de studio ons debuutalbum op te nemen, en het is een grote muzikale trip! Onmogelijk om nu te kiezen. Het album wordt een mix van alle nomadische invloeden die over de jaren in ons bloed en botten zijn komen te nestelen. In het nummer La Cumbia Dictadura (zie hieronder) hebben we het over zowel politieke, als sociale en ecologische entropie. Maar we houden vooral van een feestje."

Hoe werken jullie?
"Jori bouwt beats en melodieën op zijn duizend-en-één synths, Cata.Pirata creëert lyrische en beeldende collages en rapt de gouden mic vol, Gino slaat overal op en verleidt menig zieltje met zijn gitano gitaarspel."

Wat fascineert jullie?
"Het feest op de dunne lijn tussen leven en dood."

Wie zijn jullie helden?
"Dat zijn er natuurlijk ongelofelijk veel op verschillende vlakken. Wat wij zoeken in een held is een belichaming van visuele en orale representaties van geschiedenis, eindeloze fantasie, filosofische overtuiging, sociale waarden en politiek denken."

Wat is dat achter jullie? Daar in de hoek?
"Super Changó, vuur, donder en bliksem."

Wat verwachten jullie van 2 december en wat kunnen wij van jullie verwachten?
"Wij verwachten een horde huppelende heupen en brengen een ghettotech afrobeat boogie!"

Skip & Die staat op 2 december op het podium. Bestel je kaartje door middel van een donatie van minimaal 15 euro op Voordekunst.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

Oh Sultan, pахмат, maar ik voel niet hetzelfde

Oh Sultan, pахмат, maar ik voel niet hetzelfde

Na een paardentocht in Kirgizië wordt voor Jip van Steenis duidelijk dat haar connectie met gids Sultan een andere wending nam dan ze had verwacht. Wat gaat er allemaal verloren in de interculturele vertaling wanneer je als toerist een band opbouwt met iemand in het buitenland? En hoe begeef je je in deze heteronormatieve dynamiek als biseksueel, in een land waar je niet queer mag of durft te zijn? Lees meer

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

'Een uitvaart is toch meer voor de nabestaanden.' Steef probeert zichzelf een houding te geven wanneer ze hoort dat haar vervreemde zus is overleden. Nadine Ronde neemt je mee in de eerste stadia van het rouwproces dat begint met een ongemakkelijk potje airhockey, een Super Mario PEZ-dispenser en gesprekken over de prijsstijging van komijnekaas. Lees meer

Meisjes

Meisjes

Op een dag krijgt een jonge vrouw de vraag om voor een standbeeld te zorgen. Samen met haar botte schaar vertrekt ze naar het bos. In dit verhaal onderzoekt Mei-yun Boswinkel de spanning tussen het strakke keurslijf van de middelbare school en het verlangen naar een ongedwongen ruimte. Lees meer

Auto Draft 21

Zomergast Nasrah Habiballah houdt koppig de handrem erop: 'Het gaat niet om mij'

Lies Defever ziet hoe Nasrah Habiballah in het laatste seizoen van Zomergasten drie uur lang strategisch de handrem aangetrokken houdt. Via fragmenten van anderen zien we haar liefde voor de wereld om haar heen, maar zelf blijft ze vooral ongrijpbaar. Koppig lijkt ze vast te houden aan dat wat goede journalistiek in principe zo belangrijk maakt: jezelf telkens opnieuw proberen aan de kant te zetten. Lees meer