Redacteuren Stefanie Gordin, Oscar Spaans en Jihane Chaara zagen de nieuwste verfilming van klassieker Little Women, en werden geraakt door de levendige personages en het vanzelfsprekende feminisme uit de film.
Jihane: Ik had het boek bijna uit toen ik de film zag, en keek daarom erg uit naar de film. Ik was zo blij de personages op het grote scherm te zien! Hadden jullie het boek gelezen, of eerdere verfilmingen gezien?
Oscar: Ik weet van eerdere verfilmingen, en dat het boek een klassieker is, maar voor mij was het allemaal nieuw. Volgt de film het boek nauwkeurig?
Jihane: De tijdslijn is anders, de film speelt daarmee, met alle flashbacks en flashforwards. Daar maakte ik me in ’t begin wel zorgen om, want het verhaal begint zomaar ergens. Ik dacht: jemig, ik hoop dat ze de periode daarvoor wel in de film gestopt hebben! Was voor jou duidelijk wat er aan de hand was?
Oscar: Ik kon niet lekker ontspannen achterover leunen, ik moest mijn best doen om de puzzelstukjes op hun plek te krijgen. Er wordt behoorlijk heen en weer gesprongen. Ik ben erg benieuwd naar de motieven van regisseur en scenarist Greta Gerwig om voor deze structuur te kiezen.
Jihane: Ging ze ervan uit dat veel mensen het verhaal wel kennen? Volgens mij is Little Women standaard leesvoer op Amerikaanse scholen.
Oscar: Ah, dat wist ik niet. Misschien was ze bang dat het anders te saai zou zijn? Maar voor jou was het dus een feest om de personages op het scherm te zien? Dat snap ik, met zulke actrices! Mooi hoe die zussen alle vier zo verschillend zijn en elkaar daardoor in evenwicht houden. Saoirse Ronan deed me denken aan een jonge Kate Winslet. Die levenslust die uit dat gezicht spreekt.
Florence Pugh heeft echt iets unieks. Vooral haar gezichtsuitdrukkingen.
Stefanie: Daar had ik nog niet bij stilgestaan. Maar inderdaad, de levenslust!
Jihane: De casting is waanzinnig goed. De actrices en acteurs pasten zo goed bij de rollen. Saoirse als Jo, Emma als Meg, Timothée als Laurie! En die actrice die Amy speelde bracht haar he-le-maal tot leven.
Stefanie: Florence Pugh. Zij heeft echt iets unieks. Vooral haar gezichtsuitdrukkingen. Hebben jullie Midsommar gezien, waar ze ook de hoofdrol in heeft?
Oscar: Staat op mijn kijklijst, maar nog niet gezien.
Stefanie: Het schijnt dat Greta Gerwig gespeeld heeft met bepaalde lichteffecten. Tijdens de kinderjaren gebruikt ze meer licht en goudachtige kleuren. En wanneer de zussen volwassen zijn juist realistische kleuren. Is dit jullie opgevallen? Ik ga de film voor een tweede keer kijken, misschien dat het dan meer opvalt.
Oscar: Interessant! Het is mij ontgaan, al sluit ik niet uit dat zulke technieken wel degelijk effect hebben op de kijker, maar zo subtiel dat het onbewust gebeurt.
Stefanie: Dat zijn natuurlijk cinematografische elementen die in het boek niet kunnen zitten. Toch vond ik het boek beter...
Jihane: Ik probeer die vergelijking niet zo te maken. Ik ben dol op het boek, en vond de film ook heel bijzonder. Ik werd dankzij het boek extra blij van de film. En omdat ik de trailer al zag terwijl ik het boek las, zag ik de personages voor me zoals de acteurs.
Stefanie: Ha ja dat had ik ook. Dat is toch een gek gegeven; hoe snel we personages uit een boek kunnen verbinden met personages uit een verfilming.
Oscar: Bijzonder hoe dat werkt. Blijkbaar zit iemands gezicht binnen enkele seconden in je geheugen. Ik vond de quote van Louisa May Alcott aan het begin trouwens mooi en illustratief voor de toon van de film. 'I've had lots of troubles, so I write jolly tales.' Lekker aforistisch.
Stefanie: Oh ja! Wat een fijne quote om de film mee te starten.
Jihane: Over jolly tales gesproken, wat vonden jullie van het einde? Waarbij niet echt duidelijk was wat echt is en wat niet?
Oscar: Nou, goed dat je het vraagt! Dat vond ik een heel sterk staaltje vertelkunst, hoor.
Stefanie: Daar moest ik even over nadenken. Dat vond ik mooi, dat de kijker het een beetje zelf kan invullen. Juist omdat je het niet zeker weet.
Jihane: Ja, tof dat het einde open was voor interpretatie. Je weet niet wat er nou 'echt' gebeurd is, je kunt ervan maken wat je wilt.
Volgens mij smachtte Jo niet per se naar romantische liefde, maar naar liefde in welke vorm dan ook.
Oscar: Eigenlijk denk ik dat Jo zo eigenzinnig is dat ze in ‘werkelijkheid’ niet voor de liefde zou kiezen, maar voor vrijheid en literatuur. Maar uit commerciële overwegingen kiest ze ervoor om de liefde in haar eigen verhaal te schrijven. En omdat we dát verhaal zien als kijker, is dat wat we zien. Maar misschien zien we dus alleen wat Jo heeft bedacht. Best een mindfuck eigenlijk. Heeft Christopher Nolan stiekem iets met het scenario te maken gehad?
Jihane: Dat is precies wat ik ook denk.
Stefanie: Jo zou inderdaad niet voor de liefde kiezen. Al had ik wel het gevoel dat ze voor beide koos, want het raakte me toen ze zich opeens zo eenzaam voelde... Dan wil je toch het liefst iemand die naast je staat.
Jihane: Dat was heel waardevol. Dat iemand niet alleen maar 'sterk' kan zijn, want je hebt ook behoefte aan genegenheid. En ik denk dat Jo zich daarvóór niet zo eenzaam voelde, omdat het huis nog gevuld was. Ze had haar zussen en Laurie. Maar ineens was er niemand meer. Volgens mij smachtte ze niet per se naar romantische liefde, maar gewoon naar liefde. In welke vorm dan ook.
Stefanie: Zolang ze haar zussen en Laurie had, leek alles goed. Maar toen ze tegen haar moeder vertelde dat ze zich zo eenzaam voelde, begreep ik haar compleet. Zoals je zegt, een mens heeft behoefte aan genegenheid.
Oscar: Eens, al kun je je eenzaam of incompleet voelen terwijl je genoeg familie om je heen hebt die van je houdt. Soms is het wel romantische liefde die je nodig hebt, wat ook de reden kan zijn dat Jo spijt kreeg dat ze Laurie had afgewezen.
Jihane: Zeker! Maar in Jo's geval was het veelzeggend dat ze dit voelde precies toen ze geen enkel maatje had.
Oscar: Dat is waar. Ik had met haar te doen op dat moment. Ze is zo'n sterk persoon om - zeker in die tijd - keer op keer voor haar onafhankelijkheid te kiezen. Maar hier bleek ze toch ook maar een mens, die het even te veel werd. Wat vonden jullie eigenlijk van Laurie?
Jihane: Hij is soms wat typisch en verwend, maar ik mag hem. Hij is ook charmant en lief en straalt zoveel vriendschap uit.
Oscar: Hij was inderdaad verwend, maar leek zich daar wel van bewust. Wat het weer draaglijk maakte. Ik had het idee dat hij wel een playboy is, alhoewel met oprechte gevoelens.
Ik zou ook een beetje met Meg flirten als ik met haar in een ruimte zou staan.
Stefanie: Een playboy! Misschien in een bepaalde fase in zijn leven? Het is ook wel een opmerkelijk personage, zeker wanneer hij na Jo’s afwijzing zo nonchalant door het leven gaat. En hoe hij eerst op Jo verliefd was, en op latere leeftijd op Amy. Ik hoopte stiekem dat Jo en Laurie voor elkaar zouden kiezen.
Oscar: Heel even dacht ik dat hij ook iets bij Meg zou proberen, toen ze gingen dansen. Maar misschien was dat alleen een knipoog naar de kijker. Of die flirt vond alleen in mijn hoofd plaats, dat kan ook.
Jihane: Ik zou ook een beetje met Meg flirten als ik met haar in een ruimte zou staan.
Oscar: Ik zou denk ik met rooie wangetjes naar mijn schoenen kijken. Trouwens, Timothée Chalamet, die hem speelt (uit Call me by your name, ook een hele goede film!), vond ik indrukwekkend.
Stefanie: Ja, in Call me by your name toonde hij al zijn charmes. En hier past hij perfect in de rol van Laurie.
Jihane: Het was mooi dat veel feministische ideeën zo expliciet genoemd worden. Juist voor de jongere kijkers. Dat wordt uitgesproken dat het leven (in die tijd zeker) anders is voor vrouwen. Als ik dan dacht aan de meisjes van veertien die dit nu keken, werd ik daar blij van.
Stefanie: Feminisme wordt op een goede manier verwerkt, in het boek én in de film. En het is toegankelijk voor iedereen, niet enkel voor vrouwen en meisjes.
Oscar: Het was een soort vanzelfsprekend feminisme. Jo's activistische manier van leven leek niet meer dan logisch in de film.
Jihane: Dat is zo, er was geen moment waarop haar keuzes afgekeurd werden.
Het verhaal blijft in alle tijden relevant.
Stefanie: Maar als je niet de schrijfskills hebt van Jo, dan is het moeilijker om als vrouw te overleven. Jo had haar talent, dat ze kon gebruiken om wat centen te verdienen. Maar anderen hadden soms geen andere keuze hadden dan te trouwen met iemand met wat geld om het gezin te onderhouden. En daar waren ze in die tijd ook al van bewust.
Jihane: Ik zou de film zeker aanraden. En het boek ook!
Oscar: Jullie hebben me heel nieuwsgierig gemaakt naar het boek. Mooi hoe 'troubles' voor de schrijfster konden leiden tot zo'n mooie 'jolly tale'.
Stefanie: Het boek blijft de kern van dit fantastische verhaal, en deze verfilming heeft er wéér leven in geblazen, dus dat is fijn. Zo komt er geen stof op dit verhaal, want het blijft in alle tijden relevant.
Little Women is nu te zien met:
