In L’Avenir schittert Isabelle Huppert in haar signature rol: die van koele, stoïcijnse vrouw bij wie onder de oppervlakte van alles sluimert. Maar is dat genoeg om de film te dragen? En wat moet je met Franse cinema zonder seks? De redactie is (lichtelijk) verdeeld.
Matthijs: Dit is een extreem kabbelende film waarin niets of niemand meer onderneemt dan een schuivend continent.
Jozien: Ik heb er wel van genoten! Het is vrij voorspelbaar, maar dat kabbelende vond ik ook juist fijn. En het raakte me wel. Dat komt misschien ook omdat wat Nathalie (het personage van Isabelle Huppert, red.) doormaakt echt mijn nachtmerrie is. Dat je hele leven zo gewoontjes is en dat je uiteindelijk een gescheiden vrouw bent met een carrièrecrisis en een lelijk kleinkind. Wat een lelijk kleinkind trouwens, man. Maar dat terzijde.
Matthijs: Echt een nietzschiaans monster inderdaad.
Daan: Het is allemaal wel erg gedistingeerd en heel Frans. Netjes aan tafel zitten, verwijzen naar filosofen. Dat komt natuurlijk ook door Huppert, die heeft dat van zichzelf.
Jozien: Ja, maar wordt dat niet uitgedaagd naar het einde toe? Ik bedoel, het is ook niet bepaald zaligmakend. Zit je lekker je leven weg te filosoferen, en voor je het weet zit je in een auto op weg naar een vervallen boerderij te schreeuwen dat je 'voor het eerst echt vrij bent'.
Matthijs: Het gegeven van het bestaan dat geleidelijk naar een dood punt glijdt, is sterk verbeeld in de film. Maar ik vond het moeilijk om daar iets om te geven, als er daarbuiten totaal niks is dat ermee contrasteert. Huppert speelt weer een teflon vrouw die alles wat haar overkomt stoïcijns ondergaat, en verder is alles en iedereen om haar heen ook vlak, of gedraagt zich zo.
Daan: Maar zo is het toch vaak? Ik dacht toen ik de bioscoop uitliep: zo gaat dat dus. Alles gaat kapot en daarna gaat alles gewoon verder. Je krijgt een lelijk kleinkind en geeft les over Rousseau. Het heeft geen zin. Filosofie niet, protesteren niet, lesgeven niet, huwelijk niet, kleinkind niet. En toch leef je door.
Het heeft geen zin. Filosofie niet, protesteren niet, lesgeven niet, huwelijk niet, kleinkind niet
Jozien: JA! Zo voelde ik me ook, Daan. Ik wist trouwens niet zo goed wat ik met die leerling van haar moest, die te mooie hippie. Behalve dat ie natuurlijk wel leuk was om naar te kijken.
Matthijs: Fabien!
Jozien: Oh ja, Fabien.
Daan: Onbereikbaar verlangen en het niet echt durven, en dus niks doen. Ze probeert het wel, als ze haar 'kat gaat zoeken' en dan 'dizzy is van de wiet'. Doorzichtige truc natuurlijk.
Jozien: Is het leven zo simpel? Kan natuurlijk, ons Nathalie heeft ook behoeftes. Maar toch. Ik vond het niet zo duidelijk.
Daan: Dat wordt steeds gesuggereerd. Heinz, haar ex-man, wist het wel zeker.
Matthijs: Ja, Heinz zag de bui al hangen, en was hem voor.
Daan: Er zat nog een ander thema in volgens mij: oude en jonge vrouwen. Nathalie heeft het gevoel dat ze er zelf niet meer toe doet, seksueel, en ze wordt voortdurend omringd door mooie jonge vrouwen. Of is dat mijn interpretatie?
Jozien: Het gaat, zoals we al opmerkten, over ordinair verval, dus daar past dat ook in.
Matthijs: Alles vernieuwt terwijl Nathalie stilstaat. De cocon waarin ze leeft is de droom van haar moeder, die ze heeft waargemaakt en waarin ze sindsdien vastzit. Ze wil zich niet bemoeien met politiek, haar radicale fase was 'vroeger'. Totaal onveranderlijk is ze, totdat ze opeens aan alle kanten wordt ingehaald door dingen die dus wel zijn veranderd. Zelfs haar man, die zich al jaren totaal niet heeft ontwikkeld, blijkt opeens een nieuwe vrouw te hebben.
Jozien: Maar vind je dat niet op een bepaalde manier ook erg geslaagd? Ik vind dat de film dat gevoel wel goed over weet te brengen.
In Frankrijk is de vergelijking leven = seks wel geaccepteerd
Matthijs: Ja, haar gedeelte wel. Maar ik miste wel de scherpere randjes in alles om haar heen.
Daan: Die zijn er inderdaad niet.
Jozien: En die moeder dan? Die is de overtreffende trap van haar ouderdom.
Daan: Nog meer verval. En de nachtmerrie om dat te worden: oud en depressief.
Matthijs: Ja, maar haar moeder heeft wel echt geleefd, vergeleken met Nathalie’s stilstaande bestaan.
Jozien: Haha, dat is afhankelijk van wat je 'leven' noemt.
Daan: In dit geval: geneukt. En dat wil Nathalie ook.
Matthijs: Met leven bedoelde ik: stappen buiten die überrationele cocon. Dat de moeder wist dat Chirac met z’n laarzen aan neukte, was volgens mij een verwijzing naar haar aardse wijsheid versus de filosofische benadering van haar dochter. De moeder die nog op aftakelende leeftijd mooie kleren jatte en middenin de ellende kickt op een snoezige brandweerman.
Daan: In Frankrijk is, denk ik, de vergelijking leven = seks wel geaccepteerd. Vraag maar aan Chirac.
Jozien: Haha! En DSK.
Daan: En Sarkozy, en Hollande, en JP Sartre, et cetera.
Matthijs: Zat er om een punt te maken daarom in deze film compleet geen seks? Dat vond ik, als laatste punt, wel heel verwarrend: Franse cinema zonder bloot.
