Asset 14

Pixels vol (im)perfecte levens

Essay: Pixels vol (im)perfecte levens

We hebben steeds meer technologische, medische en digitale middelen tot onze beschikking om onszelf en onze levens te verbeteren. Maar welke gevolgen heeft deze zoektocht naar perfectie? Wanneer ben je nog ‘jezelf’? En wanneer vinden we iets niet meer ‘natuurlijk’? Siri Beerends verkent de grenzen van ons maakbare ik in een serie essays. Dit is deel I.

Clubben met een topmodel, een jaloersmakende one-night stand, een BN’er die spontaan komt aanhaken waar je vrienden bij staan of een enthousiaste talentscout langs de zijlijn bij een sportwedstrijd van je kind: The Good Life Agency regelt het voor je. Of toch niet? Vorige maand kwam The good life agency uit de kast als SIRE campagne.

Stichting Ideële Reclame vond dat het maar eens afgelopen moest zijn met al die pixels vol perfecte levens. De plicht tot perfectie zou een serieus maatschappelijk probleem zijn: door onze levens online mooier voor te doen en ons te laten leiden door wat anderen van ons verwachten worden we diep ongelukkig, aldus psycholoog Paul Verhaeghe, een expert die bij de ontwikkeling van de campagne geraadpleegd werd.

Vroeger werden reclames nogal eens verguisd omdat ze onrealistische verwachtingen zouden scheppen, nu zijn social media aan de beurt. Facebook en Instagram mogen niet langer een parallel geperfectioneerd universum vormen waarin we elkaar ophitsen met onrealistische verwachtingen ten aanzien van het offline leven.

Uiteraard wordt het medium zelf niet ter discussie gesteld - bij de gedachte aan een leven zonder social media aandacht krijgen we al een zelfcomplex - enkel de wijze waarop we het gebruiken krijgt kritiek. Was de tijd van de verontrustende perfectie van je Facebookvrienden die altijd succesvoller, sexier en interessanter zijn niet allang voorbij?

Weg met het parallel geperfectioneerde nep universum

SIRE had er beter aan gedaan om niet alleen psychologen te raadplegen maar ook mediawetenschappers en cultuurdeskundigen. Die hadden namelijk kunnen uitleggen dat al die pixels vol perfecte levens grotendeels passé zijn. De witte tandpasta lach en het geijkte heteroseksuele gezinsleven zijn allang niet meer de enige ideaalbeelden die aan ons worden opgedrongen.

We leven tegenwoordig in een authenticiteitsdictatuur waarin perfectie nu juist het ongeloofwaardigste is dat je van jezelf kunt tonen. In medialand is het inzicht dat menselijke onvolmaaktheden ons ‘echt’ en aantrekkelijk maken allang gesneden koek. Zo zagen we afgelopen zomer modellen met puisten op de catwalk, wordt er druk gepost met hashtags als #NoMakeUpSelfies, zien we in reclames af en toe een vetrol, een stuntelige man of een pluizige haarlok opduiken, delen mensen op social media gretig hun imperfecties, en zijn televisieprogramma’s zoals The Undateables en hitseries zoals Girls waarin de onvolmaakte mens centraal staat een kijkcijfermagneet.

Daar krijgen we vervolgens massaal een emotionele stijve van, die in het publieke debat wordt uitgemolken tot een zaadlozing aan maatschappelijke emancipatie.

Door een ‘echtere’ weergave van het dagelijks leven te tonen, wordt invulling gegeven aan het verlangen om meer gezonde realiteit naar onze beeldschermen te halen. Beschrijvingen en beelden van menselijk falen en uiterlijke imperfecties worden met grote groepen volgers gedeeld en geliked. Daar krijgen we vervolgens massaal een emotionele stijve van, die in het publieke debat wordt uitgemolken tot een zaadlozing aan maatschappelijke emancipatie. Want hoe fantastisch taboedoorbrekend zijn we allemaal wel niet bezig en hoe bevrijdend is dat voor onze gemarginaliseerde medemens.

Bevrijdend? Soms lijkt het meer op een perverse dramacultus waarin je alleen aandacht krijgt als je in mediagenieke pixels en soundbites kunt falen. Je kunt je bovendien afvragen hoe ‘echt’ en emanciperend al die mediabewuste imperfecties eigenlijk zijn.

Grenzeloze deelcultuur

Toen ik vorige maand een avond ging clubben, zonder ingehuurde topmodellen, one-night stand of Jeroen Pauw die semi-spontaan aanhaakte, werd ik geconfronteerd met de grenzen van de deelcultuur in de offline wereld. Ik belandde in de Performancebar waar kroeg en theater met elkaar zijn versmolten en publiek en artiest niet van elkaar te onderscheiden. Uit de bar werd plotseling een volledige badkuip gehesen: we gingen ‘in bad met Juna’.
Ik wist helemaal niet of ik wel zin had om in bad te gaan met Juna maar een van de mannelijke aanwezigen gelukkig wel. Hij liet zich gedwee de badkuip in lokken, niet wetende dat hij publiekelijk aan een persoonlijk kruisverhoor onderworpen zou worden. De schaars geklede, wulpse vrouw zat met de ongemakkelijk ogende man in de badkuip en vroeg hem of hij een onderwerp kon bedenken waarover zij met hem kon discussiëren. ‘Anale seks’, zei de man, in de hoop taboedoorbrekend genoeg over te komen in deze excentrieke setting.
Toen volgde een inhoudelijke uitwisseling die ik moedwillig heb verbannen uit mijn geheugen. De badnimf opperde tot slot dat het misschien wenselijk is om sommige zaken in de taboesfeer te houden: niet alles hoeft openlijk gedeeld te worden en van intimiteit of exclusiviteit te worden ontdaan. Een mooie conclusie in een setting waar openheid nu juist centraal stond.

Afscherming is voorwaarde voor openheid

In deze transparante social media tijden zou je bijna vergeten dat afscherming niet de vijand is van transparantie, maar juist een voorwaarde om open te kunnen zijn. Wanneer we weten dat niet iedereen kan meekijken of meeluisteren, zijn we opener en eerlijker over onze gedachten en gevoelens. Mensen zijn zich dan ook altijd bewust van de toeschouwers en volgers waarmee zij hun imperfecties online en offline delen. Het definiëren van persoonlijk falen in een voor de ander begrijpelijke taal is al een bewerkte versie, laat staan als het gaat om het delen met grote groepen volgers.

Imperfecties die pas omarmd worden nadat ze in het medialandschap zijn opgenomen, gecultiveerd en gecommercialiseerd: is dat nou emanciperend?

Wat betreft het delen van uiterlijke imperfecties zien we bijvoorbeeld dat make-uploze selfies op social media in de meeste gevallen bewerkt zijn met een digitale fotofilter die oneffenheden maskeert. Want het persoonlijke faalverhaal moet natuurlijk wel een aantrekkelijke en herkenbare vorm van dramatiek bevatten, een make-uploze selfie moet door de juiste filter zijn gehaald en het behuilde gezicht op een paniekaanval selfie moet geen snottebel bevatten.

Imperfecties die pas omarmd worden nadat ze in het medialandschap zijn opgenomen, gecultiveerd en gecommercialiseerd: is dat nou emanciperend? We kunnen een lofzang houden op het openlijk delen van onvolmaaktheden maar laten we niet vergeten dat het vaak om een schijntransparantie gaat waarin we slechts een geregisseerde vorm van falen en mediagenieke imperfecties te zien krijgen.

Gekunstelde imperfectie

Het delen van perfecte plaatjes op social media heeft dus steeds meer plaats gemaakt voor het delen van geperfectioneerde imperfecte plaatjes. Onze hedendaagse honger naar echtheid lijkt juist een tegenovergesteld effect te creëren, namelijk een wereld vol gekunsteldheid en berekenend vertoon van oprechtheid. Blijkbaar zijn het niet alleen commerciële industrieën die onze honger trachten te stillen door producten, beelden en imago’s te verkopen die door een bedacht sausje van imperfectie en authenticiteit zijn gehaald. Mensen zijn hier inmiddels zelf ook meester in geworden.

SIRE wilde het geestelijk welbevinden bevorderen door te benadrukken dat mensen zich niet teveel moeten laten leiden door het toenemende streven naar perfectie. Hoewel we minder autonoom zijn dan we vaak denken, is het mooi om naar een samenleving te streven waarin mensen zich niet teveel laten leiden door de perfecte plaatjes van andermans levens.

Tegelijk moeten we ons beseffen dat het verbeelden en waarnemen van een gladgestreken perfectiewereld een menselijk verlangen is dat we niet onnodig moeten problematiseren. We verlekkeren ons maar al te graag aan Hollywood kitsch, succesverhalen, strakke lijven en glanzende haarlokken die juist zo begeerlijk zijn omdat ze niet op onze alledaagse realiteit lijken. Dit wordt pas problematisch wanneer mensen niet weten hoe om te gaan met de complexe wisselwerking tussen beeld en werkelijkheid en de eigen idealen en die van anderen.

In plaats van ten strijde te trekken tegen al die perfecte plaatjes, is het zinvoller om aandacht te besteden aan het kweken van sociale weerbaarheid en mediawijsheid. Door mensen in bescherming te nemen tegen onrealistische reclames en pixels vol perfecte levens maak je hen slechts overgevoelig en sociaal zwak. Bovendien resulteren tegenbewegingen in onze digitale deelcultuur al snel in een andere kant van dezelfde medaille: een imperfectiecultus met culturele en esthetische normen die uiteindelijk net zo dominant en pervers van aard kunnen zijn als die van de vermeende perfectiecultus.

Mail

Siri Beerends is cultuursocioloog . Sinds ze The Truman Show gezien heeft, is ze gefascineerd door de culturele obsessie met ‘echt’ versus ‘nep’. Ze bezit een bescheiden argwaan tegenover massaal aangehangen standpunten en voelt zich prettig in de rol van advocaat van de duivel.

Valerie Geelen is een redactionele illustrator en grafische vormgever. Ze maakt haar werk om mensen uit te dagen kritisch en met humor naar zichzelf en de wereld te kijken.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Nieuws in beeld: Met afstand de raarste kerst

Met afstand de raarste kerst

Illustrator Loes van Gils blikt vooruit op een afstandelijke kerst. Lees meer

Diversiteit in het academisch curriculum

De 'pure gaze' van de witte wetenschapper

Grâce Ndjako neemt ons mee langs schrijvers en denkers uit alle tijdperken die de academische wereld probeerden te dekoloniseren. Lees meer

Filmtrialoog: King of the Belgians

King of the Belgians

Een documentairemaker volgt de Belgische koning Nicolaas III op staatsbezoek in Turkije. Ondertussen splitst Wallonië zich in afwezigheid van de koning af van Vlaanderen. Lees meer

 Minister Kaag houdt het bij een kledingadvies

Minister Kaag houdt het bij een kledingadvies

Minister Kaag (Buitenlandse Handel) hield deze week twee Kamermoties tegen, die ons in staat hadden moeten stellen de import te beperken van kleding die onder dwang is gemaakt door Oeigoeren. Lees meer

Een cruciaal EU-wetsvoorstel over Big Tech laten we zomaar aan onze aandacht ontglippen

Waarom laten we een cruciaal EU-wetsvoorstel over Big Tech zomaar vallen?

Na jaren van kritiek en waarschuwingen van klokkenluiders komt de Europese Commissie eindelijk met een wetsvoorstel over de macht en invloed van Big Tech. En wat gebeurt er? De grootste bedrijven lobbyen het voorstel gewoon van de baan. Kom op, media: reageer! Lees meer

 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan