Asset 14

Ga naar Lelystad

Tip: Ga naar Lelystad

Als artistieke mensen vragen waar je vriend woont en je bent zo bevoorrecht om te kunnen antwoorden met Lelystad, ben je verzekerd van een flinke dosis scepsis: ‘O. Lelystad. Is dat wat?’ Artistiekelingen hebben met hun highbrow smaak namelijk al beklonken dat Lelystad niks is. Terwijl dat nu juist de charme is van Lelystad: dat het niks is en vooral ook niks probeert te zijn.

Lelystad is een pretentieloze polderstad waar de publieke ruimte nog niet is volgeplempt met pop-up stores, pratend straatmeubilair, groetzones en andere ditjes en datjes die ons moeten afleiden van het gat in de zin van ons bestaan. Want als de mens iets niet kan, dan is wel de zinloosheid van zijn bestaan omarmen. Daarom vlucht hij in ambachtelijk bier, yoga, ingewikkelde koffies en andere hipster-religies waar Lelystad nog niet mee besmet is. Dankzij het anti-pretentieuze gehalte kunnen de inwoners zich niet verschuilen achter een muur van grootstedelijke dikdoenerij. Ze moeten het simpelweg doen met het imago van een zielloze provinciestad zonder karakter.

Een van mijn favoriete plekken is winkelcentrum Lelycentre. Binnen waan je je in een post-apocalyptische schuilplaats waar de jeugd is teruggeworpen op een levenskunst die hij in de grote stad verleerd is: doelloos rondhangen. Behalve ambachtelijke winkels als Wibra en Lidl, vind je er een bonte verzameling aan organisaties zoals de Nederlandse Roma Vereniging en de Zevendedagsadventisten. Achter met kranten dichtgeplakte ramen en ijzeren rolluiken tellen zij hun zegeningen. Als je de esthetische deprivatie kunt trotseren en de bovenste verdieping weet te bereiken, kom je bij de beste roti-toko van Nederland. Een culinair paradijs waar het vervallen winkelcentrum als een lelijke strik omheen zit.

De sfeervolle toko te midden van de troosteloze omgeving is exemplarisch voor de scherpe contrasten in Lelystad. Onze moderne grootstedelijke leefomgeving is tegenwoordig zo overmatig gestileerd, dat we alles op dwangmatige wijze bij elkaar willen laten passen. We matchen, maar vergeten daarbij ook nog wat te mixen. In Lelystad schuren verschillende stijlen nog ongemakkelijk tegen elkaar aan, en wisselen hoopvolle schoonheid en meedogenloze lelijkheid elkaar af.

Maar ook als je niet kunt genieten van tragikomische esthetiek is Lelystad een fijne plek. Er is genoeg lebensraum voor mens, plant en dier. Geen torenhoge huizenprijzen en overvolle fietspaden, wel grote tuinen, schone lucht en een privéstrand aan het Markermeer. Langs de file-loze wegen staan borden met teksten als ‘ons parkeerprobleem’ (foto van een haventje met aanlegplaatsen), ‘onze huismus’ (foto van een zeearend in actie) en ‘ons bouwproject’ (foto van nest bouwende ooievaars). Toch vinden veel mensen het kunstmatige gehalte van de overduidelijk aangelegde jonge natuur onaantrekkelijk. Maar door het ecologische aftakelingsproces van de aarde zullen we steeds vaker te maken krijgen met gedomesticeerde natuurparken zoals de Oostvaardersplassenkarkassen. Wen er dus maar vast aan dat onze pogingen om planten en dieren te behouden niet altijd even fraai zullen zijn.

Wie behoefte heeft aan een culturele ontnuchtering en Lelystad nog wil ervaren zonder kerosinedampen moet opschieten. Binnenkort opent het nieuwe vliegveld zijn deuren, dan moeten de Lelystadse huismussen, pretentieloze winkelcentra en schone lucht plaatsmaken voor grootstedelijke dikdoenerij. Stap dus snel op de CO2-neutrale rug van je vriend of vriendin, galoppeer als de wiedeweerga naar Lelystad en dompel je onder in onttoverde schoonheid.

 

Mail

Siri Beerends is cultuursocioloog . Sinds ze The Truman Show gezien heeft, is ze gefascineerd door de culturele obsessie met ‘echt’ versus ‘nep’. Ze bezit een bescheiden argwaan tegenover massaal aangehangen standpunten en voelt zich prettig in de rol van advocaat van de duivel.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer