Asset 14

Ga naar Lelystad

Tip: Ga naar Lelystad

Als artistieke mensen vragen waar je vriend woont en je bent zo bevoorrecht om te kunnen antwoorden met Lelystad, ben je verzekerd van een flinke dosis scepsis: ‘O. Lelystad. Is dat wat?’ Artistiekelingen hebben met hun highbrow smaak namelijk al beklonken dat Lelystad niks is. Terwijl dat nu juist de charme is van Lelystad: dat het niks is en vooral ook niks probeert te zijn.

Lelystad is een pretentieloze polderstad waar de publieke ruimte nog niet is volgeplempt met pop-up stores, pratend straatmeubilair, groetzones en andere ditjes en datjes die ons moeten afleiden van het gat in de zin van ons bestaan. Want als de mens iets niet kan, dan is wel de zinloosheid van zijn bestaan omarmen. Daarom vlucht hij in ambachtelijk bier, yoga, ingewikkelde koffies en andere hipster-religies waar Lelystad nog niet mee besmet is. Dankzij het anti-pretentieuze gehalte kunnen de inwoners zich niet verschuilen achter een muur van grootstedelijke dikdoenerij. Ze moeten het simpelweg doen met het imago van een zielloze provinciestad zonder karakter.

Een van mijn favoriete plekken is winkelcentrum Lelycentre. Binnen waan je je in een post-apocalyptische schuilplaats waar de jeugd is teruggeworpen op een levenskunst die hij in de grote stad verleerd is: doelloos rondhangen. Behalve ambachtelijke winkels als Wibra en Lidl, vind je er een bonte verzameling aan organisaties zoals de Nederlandse Roma Vereniging en de Zevendedagsadventisten. Achter met kranten dichtgeplakte ramen en ijzeren rolluiken tellen zij hun zegeningen. Als je de esthetische deprivatie kunt trotseren en de bovenste verdieping weet te bereiken, kom je bij de beste roti-toko van Nederland. Een culinair paradijs waar het vervallen winkelcentrum als een lelijke strik omheen zit.

De sfeervolle toko te midden van de troosteloze omgeving is exemplarisch voor de scherpe contrasten in Lelystad. Onze moderne grootstedelijke leefomgeving is tegenwoordig zo overmatig gestileerd, dat we alles op dwangmatige wijze bij elkaar willen laten passen. We matchen, maar vergeten daarbij ook nog wat te mixen. In Lelystad schuren verschillende stijlen nog ongemakkelijk tegen elkaar aan, en wisselen hoopvolle schoonheid en meedogenloze lelijkheid elkaar af.

Maar ook als je niet kunt genieten van tragikomische esthetiek is Lelystad een fijne plek. Er is genoeg lebensraum voor mens, plant en dier. Geen torenhoge huizenprijzen en overvolle fietspaden, wel grote tuinen, schone lucht en een privéstrand aan het Markermeer. Langs de file-loze wegen staan borden met teksten als ‘ons parkeerprobleem’ (foto van een haventje met aanlegplaatsen), ‘onze huismus’ (foto van een zeearend in actie) en ‘ons bouwproject’ (foto van nest bouwende ooievaars). Toch vinden veel mensen het kunstmatige gehalte van de overduidelijk aangelegde jonge natuur onaantrekkelijk. Maar door het ecologische aftakelingsproces van de aarde zullen we steeds vaker te maken krijgen met gedomesticeerde natuurparken zoals de Oostvaardersplassenkarkassen. Wen er dus maar vast aan dat onze pogingen om planten en dieren te behouden niet altijd even fraai zullen zijn.

Wie behoefte heeft aan een culturele ontnuchtering en Lelystad nog wil ervaren zonder kerosinedampen moet opschieten. Binnenkort opent het nieuwe vliegveld zijn deuren, dan moeten de Lelystadse huismussen, pretentieloze winkelcentra en schone lucht plaatsmaken voor grootstedelijke dikdoenerij. Stap dus snel op de CO2-neutrale rug van je vriend of vriendin, galoppeer als de wiedeweerga naar Lelystad en dompel je onder in onttoverde schoonheid.

 

Mail

Siri Beerends is cultuursocioloog . Sinds ze The Truman Show gezien heeft, is ze gefascineerd door de culturele obsessie met ‘echt’ versus ‘nep’. Ze bezit een bescheiden argwaan tegenover massaal aangehangen standpunten en voelt zich prettig in de rol van advocaat van de duivel.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer