Asset 14

Kom uit je filterbubbelbad

Essay: Kom uit je filterbubbelbad

We hebben steeds meer technologische, medische en digitale middelen tot onze beschikking om onszelf en de wereld om ons heen te verbeteren. Maar welke gevolgen heeft deze zoektocht naar perfectie? Waar trekken we de grens? En wanneer vinden we iets niet meer ‘natuurlijk’? Siri Beerends verkent de grenzen van ons maakbare ik in een serie essays. Dit is deel IV.

Onze huidige levens maken deel uit van de grootste commerciële ontginning in de geschiedenis. Nog nooit werden onze persoonlijke voorkeuren en verlangens op zo’n grote schaal gekwantificeerd en vermarkt als nu. Je voert wat zoekopdrachten in op Google, liket wat foto’s op Facebook en er hangen al tientallen trackers aan je digitale kont die vastleggen wat jij doet. Zodra je online gaat zijn big data-bedrijven en krachtige computeralgoritmes in charge: zij gaan tussen elk stukje communicatie zitten, verhandelen jouw data en wijzen je de weg om hun winst te maximaliseren.

Door ons over te leveren aan de toenemende algoritmisering en kwantificering van onze levens gaan we ons steeds meer gedragen als voorspelbare en stuurbare machines. Waarom geven we daaraan toe? Kunnen we ontkomen aan de massasurveillance en intensieve sturing die deze steeds sterker wordende algoritmes creëren?

Data is het nieuwe goud

Tegenwoordig weet bijna iedereen dat social media en apps niet gratis zijn: we betalen met onze persoonlijke data die in een nanoseconde worden verhandeld om de best passende content te laten verschijnen. Dat gaat als volgt: eerst worden onze data verzameld en geanonimiseerd conform privacy wetgeving. Vervolgens worden deze door big data bedrijven gecombineerd en verrijkt om vanuit een zo nauwkeurig mogelijke profielschets reclames, nieuwsberichten, producten, liedjes en video’s aan te bieden die bij onze digitale voetsporen en voorspelde gedragingen passen.

Omdat onze data net zo waardevol zijn als olie of goud is er een commerciële run op onze tijd en aandacht ontstaan waarbij maar één vraag centraal staat: what makes you click? Hoe meer je klikt, hoe meer data je achter laat waarmee bedrijven een profiel maken. Er is zelfs een wetenschappelijke tak genaamd captology die zich richt op het ontwikkelen van meldingsgeluiden, buttons en swipes die bij ons een pavlovreactie opwekken. Het bedrijf dat onze geest het best weet te manipuleren om ons zo lang mogelijk te laten klikken en swipen, heeft de grootste kans om een beursgenoteerde multinational te worden. Snapchat is koploper met een beursgang van 25 miljard. De algoritmes die deze kolossale commerciële successen veroorzaken zijn geen onschuldige hulpmiddelen waarmee we slechts onze muziek, video’s en series uitkiezen.

Big nudging

Door ons massale internet en smartphonegebruik krijgen overheden en bedrijven enorme hoeveelheden gegevens tot hun beschikking waarmee zij burgers kunnen monitoren en bijsturen. Het stimuleren van gewenst gedrag met behulp van big data zonder dat mensen dat weten wordt ook wel ‘big nudging’ genoemd. Een voorbeeld hiervan is de zogenaamde smart city waar surveillancedata en algoritmes worden gebruikt om het gedrag van burgers in steden te voorspellen en bij te sturen om de stad ‘veiliger’ en economisch rendabeler te maken.

In Amerika berekenen algoritmes bijvoorbeeld op basis van risicoscores hoe groot de kans is dat iemand terugvalt in crimineel gedrag. Met deze scores bepalen rechters de lengte van de gevangenisstraf. In gebieden waar dit algoritme gebruikt wordt kun je maar beter wit zijn want het algoritme bleek voor zwarte mensen stelselmatig een te hoog recidiverisico te berekenen. Niet omdat dat echt zo is, maar omdat zwarte mensen vaker staande worden gehouden door de politie wat door het algoritme als recidive indicator wordt meegenomen.

Een ander voorbeeld van big nudging is de handel in data uit gezondheids-apps en wearables. Medische gegevens over het aantal stappen dat je zet, je nachtritme, bloeddruk en hartslag zijn slecht beschermd. Door gegevens uit verschillende databases te combineren en daar met algoritmes correlaties uit te halen, ontstaat er een digitaal profiel. Dat profiel kan interessant zijn voor bijvoorbeeld werkgevers en verzekeraars die ongezonde mensen willen weren.

In een almaar groeiende kapitalistische samenleving die in toenemende mate draait om (zorg)kostenbesparing, doelmatigheid en efficiency raken persoonlijke vrijheden ondergeschikt. Een voorbeeld is Singapore waar totalitaire staatscontrole wordt uitgeoefend door middel van data die wordt onttrokken aan social media, sensoren op straat, camera’s met gezichtsherkenning en smartphones. Zo ver zal het bij ons toch niet komen denk je nu? Juist in Westerse landen waar de privacywetgeving strenger wordt, blijken overheden hulp te zoeken bij bedrijven als Google en Microsoft om alsnog bij onze persoonlijke gegevens te kunnen.

Meten is niet altijd weten

Algoritmes wekken de suggestie dat zij het meest nauwkeurige advies kunnen geven terwijl veel aspecten die wij belangrijk vinden niet in cijfers zijn uit te drukken. Door alleen het meetbare prioriteit te geven, verliezen we menselijke waarden en onderlinge verschillen uit het oog. We gaan er steeds meer vanuit dat algoritmes betere beslissingen kunnen maken en vertrouwen steeds minder op onszelf.

Maar algoritmes blijken niet minder fouten te maken. Ze weerspiegelen en versterken bijvoorbeeld stereotypen en vooroordelen. Dat komt doordat algoritmes betrekking hebben op wat eerder is gebeurd en op gemiddelden van groepen vergelijkbare mensen. Dat laat Harvard-wiskundige Cathy O’Neil zien in haar boek Weapons of Math Destruction. De aanname dat een algoritme gebaseerd is op een correcte berekening met objectieve feiten is volgens haar gevaarlijk. Zo geeft ze het voorbeeld van een algoritme dat wordt gebruikt door het bedrijfsleven om de beste CEO te kiezen. Omdat vrouwen ondervertegenwoordigd zijn als CEO maakt vrouw zijn je volgens het algoritme minder geschikt als CEO.

Betere dienstverlening in ruil voor privacy

Mensen die hun privacy opofferen in ruil voor relevante aanbevelingen en betere dienstverlening zeggen vaak: ‘Ik heb toch niets te verbergen want ik doe niks verkeerd’. Wat verkeerd is en dus de moeite van het verbergen waard, is contextafhankelijk. Een dronken Facebookfoto is niet verkeerd, totdat je werkgever deze te zien krijgt. De vraag of je iets te verbergen hebt is dan ook onjuist geformuleerd. Het gaat om de vraag waarom een bedrijf of overheid jouw data wil hebben en voor welke doeleinden deze worden gebruikt.

Je kunt je schouders ophalen bij een gerichte advertentie, maar wat als een algoritme wordt ingezet om jou een zo hoog mogelijke prijs voor een product te laten betalen? Zo zijn er bijvoorbeeld winkels die locatiegegevens in combinatie met KVK-gegevens gebruiken waardoor ze kunnen zien of er in jouw buurt veel concurrerende winkels zitten. Als dat niet het geval is, vragen ze hogere prijzen voor hun producten omdat de kans groot is dat je deze prijs acceptabel vindt. Fijne dienstverlening.

Door mensen hun meest waarschijnlijke voorkeur aan te bevelen: ‘vond je deze serie goed dan vindt je deze ook goed’ (Netflix), ‘zocht je eerst dit, dan zoek je nu iets soortgelijks’ (Google), ‘bij deze politieke voorkeur past dit nieuwsbericht’ (Facebook), worden mensen steeds minder uitgedaagd om alternatieve routes te verkennen. Daardoor belanden mensen in digitale bubbels die hen laten rondcirkelen in een logica die is gebaseerd op zelfbevestiging en economische doelmatigheid. Je moet van steeds autonomere huize komen en complexere inspanningen verrichten om los te komen van de door algoritmes gebaande paden.

Omdat onze huidige samenleving veeleisend is –iedereen moet zo nodig een gezin, carrière, gezonde levensstijl, topconditie, mooi uiterlijk en interessante hobby, hebben mensen geen mentale ruimte voor ongealgoritmiseerde informatiestromen die hun wereldbeeld bevragen in plaats van bevestigen. Als we ergens narcistisch van worden dan is het wel van deze ‘betere’ dienstverlening.

Stop met Facebook

Door mee te gaan in de toenemende algoritmisering van onze levens, lijken we steeds meer op voorspelbare en stuurbare databanken. Met adblockers en digitale detoxkampen kunnen we ons daar niet tegen wapenen. Wie niet zelf kan programmeren kan zich de digitale wereld niet toe-eigenen. De meeste mensen zijn afhankelijk van apps en algoritmes die door anderen zijn gemaakt en ons onopgemerkt verleiden om data te genereren en voorspelbare paden te bewandelen.

Deze intensieve sturing vindt de digitale generatie volstrekt vanzelfsprekend. Zo verklaart Alexander Klöpping dat Spotify en Youtube hem helpen om zijn muziek en video’s uit te zoeken terwijl televisie een ‘random bak met shit’ is waar programmamakers van bovenaf bepalen wat je krijgt voorgeschoteld. Traditionele media worden vanuit dit idee enthousiast dood verklaard. Want stel je voor dat niet een machine maar een mens ons een artikel of programma zou voorschotelen vanuit een intellectueel verheffend idee, of dat we per ongeluk iets verontrustends te zien krijgen dat niet aansluit op onze klikgeschiedenis en het klikgedrag van groepen mensen die op ons lijken. Ons wereldbeeld zou wel eens oncomfortabel verbreed kunnen worden.

Als Facebook- en smartphone-onthouder word ik wel eens raar aangekeken. Maar wie is hier nou daadwerkelijk raar? Zijn dat de mensen die onwetend badderen in filterbubbels en zich in hun privacy-aars laten naaien door bedrijven als Facebook of zijn dat de mensen die hier kritisch mee omgaan? Het is prima dat we onze levens steeds meer verplaatsen naar de online wereld, zolang we dat maar niet op de kritiekloze manier blijven doen zoals nu het geval is.

Wij maken de tech-bedrijven die onze levens algoritmiseren steeds machtiger, terwijl we er ook voor kunnen kiezen om die macht in te perken. Hordes mensen beweren volledig afhankelijk te zijn van Facebook voor hun sociale leven en carrière. Het is hoog tijd om deze gevaarlijke vormen van afhankelijkheid en monopolisering te doorbreken. Wijk uit naar alternatieve zoekmachines die je klikgedrag niet volgen zoals Duck Duck Go en stop met Facebook. De enigen die kunnen voorkomen dat we in een digitaal panopticum komen te leven waarin we als een gealgoritmiseerde kudde worden aangestuurd, zijn wij zelf.

Mail

Siri Beerends is cultuursocioloog . Sinds ze The Truman Show gezien heeft, is ze gefascineerd door de culturele obsessie met ‘echt’ versus ‘nep’. Ze bezit een bescheiden argwaan tegenover massaal aangehangen standpunten en voelt zich prettig in de rol van advocaat van de duivel.

Kalle Wolters (1993) is een illustrator uit Groningen. Geïnspireerd door de Klare Lijn en affiches van de Russische Avant-garde ontwerpt hij posters, verpakkingen en maakt hij illustraties bij artikelen. Daarnaast maakt hij deel uit van het illustratiecollectief Knetterijs.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Nieuws in beeld: Met afstand de raarste kerst

Met afstand de raarste kerst

Illustrator Loes van Gils blikt vooruit op een afstandelijke kerst. Lees meer

Diversiteit in het academisch curriculum

De 'pure gaze' van de witte wetenschapper

Grâce Ndjako neemt ons mee langs schrijvers en denkers uit alle tijdperken die de academische wereld probeerden te dekoloniseren. Lees meer

Filmtrialoog: King of the Belgians

King of the Belgians

Een documentairemaker volgt de Belgische koning Nicolaas III op staatsbezoek in Turkije. Ondertussen splitst Wallonië zich in afwezigheid van de koning af van Vlaanderen. Lees meer

 Minister Kaag houdt het bij een kledingadvies

Minister Kaag houdt het bij een kledingadvies

Minister Kaag (Buitenlandse Handel) hield deze week twee Kamermoties tegen, die ons in staat hadden moeten stellen de import te beperken van kleding die onder dwang is gemaakt door Oeigoeren. Lees meer

Een cruciaal EU-wetsvoorstel over Big Tech laten we zomaar aan onze aandacht ontglippen

Waarom laten we een cruciaal EU-wetsvoorstel over Big Tech zomaar vallen?

Na jaren van kritiek en waarschuwingen van klokkenluiders komt de Europese Commissie eindelijk met een wetsvoorstel over de macht en invloed van Big Tech. En wat gebeurt er? De grootste bedrijven lobbyen het voorstel gewoon van de baan. Kom op, media: reageer! Lees meer

 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan