Stel je voor: je lijf zit vol met stekels waardoor je langzaam en onhandig bent. Je viert je verjaardag niet, omdat er toch niemand komt. Sterker nog, je besluit je eigen verjaardag maar te vergeten zodat je in ieder geval niet hoeft te hopen dat er iemand komt.
De egel praat tegen zichzelf, hardop. Dat is namelijk een goede bevestiging van eenzaam zijn, vindt hij. Hij kan dagen nadenken over wat hij allemaal zou kunnen ondernemen, maar komt er steeds niet toe er echt iets mee te doen. Soms gaat hij even op pad en bespreekt hij wat met andere eenzame dieren die hij, per ongeluk, in het bos tegenkomt. Ze discussiëren over dodelijke stilte of onafzienbare tijd. Je zou kunnen zeggen dat de egel een obsessie heeft voor eenzaamheid. Hij is druk in de weer om vooral nog maar wat eenzamer te worden. Hij blijft soms dagen alleen thuis, of ligt 's nachts wakker van het bedenken van nieuwe strategieën.
En dan wordt het opeens wel heel erg stil om hem heen. Bang om alle hoop te moeten verliezen, schrijft hij een brief aan de dieren:
"Dieren, zijn jullie mij vergeten?
Ik besta nog.
Hoe dan ook.
De egel"
De Eenzaamheid van de Egel van Toon Tellegen is een van die bijzondere boeken waarbij, elke keer dat je het leest, weer een moment komt dat er onverwachts een stroom emoties door je lijf raast. Oprechte ontroering, omdat je het even heel goed begrijpt.
Simpel, van een unieke absurditeit, vaak relativerend en soms filosofisch.
