Er zijn van die gespreksonderwerpen op feestjes waarvan ik heel erg stil word, omdat ik er geen zinnig woord over kan zeggen. Voetbal bijvoorbeeld. Ik heb nog liever dat ze ineens Chinees beginnen te praten. Maar toch blijf ik erbij staan en knik mee en ondertussen verschrompel ik tot één gedachte: 'Laat het alsjeblieft snel weer ergens anders over gaan.' Het probleem met dit soort onderwerpen is dat je er eindeloos over door kunt praten, als je er denkt verstand van te hebben. Het loopt er meestal op uit dat ik als een schim van mezelf achteruit schuifel richting de tafel met drank, het toilet of het paardenmiddel bij feestelijk ongemak: de keuken.
De laatste jaren gaan gesprekken steeds vaker over series. Mensen die hele weekenden lang zitten te bingen onder een dekentje op de bank en er maar geen genoeg van lijken te krijgen. Afgelopen week was een vriend van mij weer helemaal verwikkeld in zo'n serie en deed ik een poging om mee te kijken, maar na een halve aflevering had ik het wel weer gezien. Hij keek er vijf. Het zou aan mijn te korte spanningsboog kunnen liggen, maar het voelt alsof het probleem dieper ligt. Films kijk ik ook steevast maar voor de helft. Behalve in de bioscoop. Daar zit ik dan ook vaak de eerste vijf minuten te hyperventileren vanwege het idee dat ik twee uur lang moet stilzitten op een stoel en niet kan ontsnappen aan de visuele grillen van één of andere regisseur en een stel acteurs. Het is een vertrouwenskwestie. Alles wat je ziet beïnvloedt je, en van tevoren kun je niet weten of je als een verrijkt mens de zaal uit gaat lopen. Misschien raak je wel verbitterd, of word je dommer. Twintig uur lang de belevenissen van een ontspoorde scheikundeleraar of een elfenprinses volgen is voor mij dan ook een no-go. Het is geen onwil, het is angst.
Er is één uitzondering: series met Daan Schuurmans. Ik weet niet wat het is, ik kende hem eerst vooral uit Costa!, waarin hij eigenlijk best wel een lul was tegenover Georgina Verbaan. Als er iemand is die je niet kan vertrouwen, is het Daan Schuurmans, zou je zeggen. Maar mensen kunnen veranderen, vooral als het acteurs zijn. Ik kwam Daan een tijd geleden per toeval op tv tegen en er gebeurde iets magisch.
Hij speelde een ooit succesvolle communicatieadviseur, verwikkeld in een vreselijk internationaal complot: iemand had hem erin geluisd. Hij werd beschuldigd van moord. Zijn baan, zijn relatie en zijn leven stonden op het spel, maar hij was vastbesloten het allemaal terug te krijgen. Ik was meteen verslaafd, volgde de hele serie en ook het tweede seizoen. Ik zat er helemaal niet op te wachten om een serie te kijken, misschien lag het daar aan. Het greep me gewoon en liet me niet los.
Maar het ligt ook gewoon aan Daan. Begin dit jaar bevestigde hij zijn nummer-één-plek in mijn korte lijst van favo serie-acteurs. In Heer en Meester van omroep Max speelde hij een adellijke privédetective. Hij deed het met een nonchalance en een klasse die niet meer vertoond is sinds Agatha Christie's Poirot. Bovendien zijn de misdaden die hij oplost zeer glamoureus. Supermodel is omgelegd, en een foto van het lijk zit in de nieuwste reclamecampagne van een beroemd parfumeur. Dat werk.
Ik heb momenteel geen tv, dus ik weet niet of Daan nog ergens in schittert op het moment. Ik mis de spanning en sensatie uit zijn series wel een beetje. Maar ik mis hem vooral als gespreksonderwerp op feestjes. Het voelt soms alsof ik de enige Daan-Schuurmans-fan ben, al spreken de kijkcijfers dit tegen. Ik heb alleen nog nooit iemand horen zeggen: ‘hebben jullie die ene serie met Daan Schuurmans al gezien?’ Wie zijn die miljoenen stiekeme kijkers? Laten we een keer met zijn allen een feestje organiseren, in de RAI ofzo. Dan kunnen we er lekker met zijn allen over praten. En voor de stakkers die alleen Breaking Bad en Game of Thrones hebben gezien, voel je niet buitengesloten! Kijk gewoon Heer en meester terug, het staat helemaal op uitzending gemist. Je moet er wel voor betalen, maar het is het waard. Ga een weekend zitten voor een lekkere Daan-Schuurmans-binge.
Beeld: Aaron Escobar
