Asset 14

Tot op het bot

Column: Tot op het bot

In een oud dagboek vind ik een brief terug van P. Eerst kan ik de herkomst van het handgeschreven stuk collegeblok niet meteen duiden, maar als ik de rommelige balpeninkt door het papier zie schijnen weet ik het weer: Italië 2018. Een zomer waarin ik met vier vrienden in een huis met een zwembad verbleef, ergens in een wijnstreek boven Genua. Er waren kronkelige weggetjes, uitgestorven dorpen en natuurlijk heel veel wijngaarden. Ons huis bood uitzicht over een dal en we zaten avondenlang op de veranda onder een houten afdak te borrelen, eten en praten. Aangezien niet iedereen van mijn vriendengroep in Nederland woont, zijn de vakanties belangrijke momenten om weer goed op de hoogte te geraken van wat ons bezighoudt.

P. had eerder die week al verteld dat ze een brief voor me had, en uiteindelijk gaf ze hem aan me op zo’n avond op de veranda. Het moment had iets gewichtigs: er stond immers iets zwart op wit. In de brief schrijft ze over een wandeling die ze maakte door de straten van haar woonplaats Brussel, over haar angst per ongeluk zwanger te zijn van haar vriend. Maar ze schrijft ook over mij: dat ze zag hoe ik zowel fysiek als mentaal ‘uitgebeend’ was, hoewel ze ook zegt niet precies te weten wat dat betekent. Ze wist dat ik in de anderhalf jaar daarvoor last had gehad van een depressie die me stiller had gemaakt, en dat ik gewicht had verloren door te stoppen met de pil, maar ook doordat ik geen hap meer door mijn keel kreeg. ‘Als het iets betekent als ‘tot op het bot’, dan is dat wat ik bedoel,’ schreef ze.

Brieven worden geschreven aan verre vrienden, om nabijheid te creëren, of aan nabije dierbaren, om afstand te creëren.

Brieven worden geschreven aan verre vrienden, om nabijheid te creëren, of aan nabije dierbaren, om afstand te creëren en iets te zeggen wat eigenlijk te eng is om uit te spreken. In Italië was P. te dichtbij om me uitgebeend te noemen zonder de tussenkomst van papier. Nu ik het rommelige handschrift in mijn handen heb, zie ik hoe hard er drie jaar geleden op het papier is gedrukt in Brussel en voelt het alsof ze naast me zit.

Doordat we voor het eerst in ons leven met deels gesloten grenzen te maken hadden, zagen P. en ik elkaar de afgelopen anderhalf jaar nauwelijks. Vorige week ontmoetten we elkaar weer in Zuid-Europa. Ik was weldoorvoed, P. had geen kind gebaard. We konden het praten op de veranda hervatten, maar het leek alsof we niet meer wisten waar te beginnen. Alsof we een tijd achter ons hadden gelaten waarover we niet bij hoefden praten. En misschien hoefde dat inderdaad niet meer, juist omdat we elkaar weer konden aanraken, elkaar weer konden ruiken en aanvoelen. Hoe stevig we elkaar ook vastpakten: we voelden gezonde lichamen, warm en zacht bedekt met een lief laagje huid en vet. Om tot op het bot te gaan hoefden we dit jaar geen brieven te schrijven, en geen beenderen te voelen.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. // eva@hardhoofd.nl

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer