Asset 14

Strand

Column: Strand

Op het kleine Italiaanse strand hobbelt een jongetje voorbij. Iets aan hem trekt mijn aandacht: hij heeft zijn stevige lichaampje nog niet helemaal onder controle, maar straalt desalniettemin een onbevangen nieuwsgierigheid uit. Als hij zich omdraait, zie ik aan zijn gezicht dat hij een verstandelijke beperking heeft. Niet zo duidelijk als het syndroom van Down, maar toch heeft hij gelaatstrekken die samengeperst lijken tot een permanente licht onzekere vrolijkheid. “Má-nu!” hoor ik zijn moeder achter ons roepen. “Má-nu!” Hij hoort haar niet en rent naar de zee, terwijl hij met zijn armpjes half omhoog ongecontroleerde cirkels maakt, als een dansende hippievrouw.

Ik weet niet precies waarom, maar de laatste tijd word ik steeds verliefd op kleine kinderen. Er is iets aan hun blik dat me volledig ontwapent. Ze flirten met me vanuit boodschappenkarretjes, in wachtkamers en op de pont – het schijnt dat baby’s graag naar mijn gezicht kijken vanwege mijn donkere gezichtshaar, dat ze met hun beperkte zicht goed kunnen onderscheiden. Als ik een bijzonder jongetje of meisje ontmoet – en er zijn er steeds meer in mijn omgeving – dan betrap ik mezelf er soms dagen later op dat mijn gedachten naar hem of haar afdwalen. Het zal mijn biologische klok wel zijn.

Manu loopt door het ondiepe water, met zijn staccato pasjes. Hij slaat geen acht op de andere mensen en de groepjes die ze vormen. Eventjes blijft hij staan bij een familie die bij de vloedlijn een zandkasteel aan het bouwen is, gewoon alsof hij er ook bij hoort. De vader en de zoon kijken ietwat verrast naar beneden, Manu glimlacht en loopt verder. De zee fascineert hem mateloos, wat natuurlijk volledig terecht is. “Má-nu!” roept zijn moeder als hij het strand verder af loopt.

Even verderop zit een man met een klein zwart hondje. Het is zo’n tuttig beestje waarover mijn vader ooit tegen een buurvrouw zei: “Leuk. En waar zitten de batterijen?” Deze man van middelbare leeftijd is ijdel, hij heeft zijn hoofd en zijn borst geschoren en draagt een kleine zwarte zwembroek. Hij heeft een speciaal draagbaar pluchen hondenhokje mee. Zijn vrouw ligt op geruime afstand naast hem, en ik fantaseer direct dat hij heimelijk homoseksueel is.

Dan gebeurt er iets wat ik ook verzonnen zou kunnen hebben: er komt een groepje het strand op met exact hetzelfde hondje, in witte uitvoering. Ze begint enthousiast te keffen naar haar soortgenoot, maar wordt tegengehouden door de riem om haar hals, en ook de zwarte zit vast. Het is alsof het hele strand naar een romantische komedie kijkt, waarbij overduidelijk is dat de twee uiteindelijk voor elkaar bestemd zijn. De kale man moet er niets van hebben en stopt zijn hondje onder zijn strandstoel. Nadat de groep zich geïnstalleerd heeft, blijft het witte hondje boven op een koelbox reikhalzend uitkijken in de richting van de zwarte.

Een uur later is de man toch overstag na al het geflirt en gelach van de mensen, en neemt zijn dier mee naar de groep. Hij houdt de riem kort. Zodra ze in de buurt komen, pakt hij de hond op en houdt haar onder zijn arm. Op die manier laat hij hen kennismaken. Af en toe steekt hij het beestje even vooruit in de richting van de andere hond, die ook nog steeds aangelijnd is en opgewonden kwispelt. Het is een frustrerend schouwspel: laat die honden gaan, denk ik. De man zet het zwarte hondje neer, het witte komt dichterbij en ruikt, waarop de zwarte met een potsierlijke piepblaf terugschrikt. Haar eigenaar pakt haar onmiddellijk weer op. Het rijmpje ‘Twee hondjes’ schiet me te binnen. Ik wou dat ik twee hondjes was, dan konden we samen spelen – ja, dat zouden deze dieren ook wel willen.

Nee, dan Manu. Hij waggelt weer voorbij, nog steeds met de onderarmen omhoog, zijn handjes slap en weerloos. Hij gaat zitten bij zijn moeder en zijn zus. Ze hebben een zak chips geopend en als hij bij ze zit, openen ze om beurten hun mond: “Manu!” Hij pakt een chipje in zijn kinderknuist en legt het zorgvuldig op de tong van zijn zus. Als hij haar ook een tweede geeft, zegt zijn moeder quasi-verontwaardigd: “Má-nu! Mama!”, waarop hij zich omdraait, breed glimlacht alsof hij zich niet realiseerde dat ze daar zat, en haar dan met de grootste tederheid een chipje voert.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Slentermijmeringen uit Brussel

Slentermijmeringen uit Brussel

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Brussel. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan