nieuwsbrief
Asset 14

Strand

Column: Strand

Op het kleine Italiaanse strand hobbelt een jongetje voorbij. Iets aan hem trekt mijn aandacht: hij heeft zijn stevige lichaampje nog niet helemaal onder controle, maar straalt desalniettemin een onbevangen nieuwsgierigheid uit. Als hij zich omdraait, zie ik aan zijn gezicht dat hij een verstandelijke beperking heeft. Niet zo duidelijk als het syndroom van Down, maar toch heeft hij gelaatstrekken die samengeperst lijken tot een permanente licht onzekere vrolijkheid. “Má-nu!” hoor ik zijn moeder achter ons roepen. “Má-nu!” Hij hoort haar niet en rent naar de zee, terwijl hij met zijn armpjes half omhoog ongecontroleerde cirkels maakt, als een dansende hippievrouw.

Mail

Ik weet niet precies waarom, maar de laatste tijd word ik steeds verliefd op kleine kinderen. Er is iets aan hun blik dat me volledig ontwapent. Ze flirten met me vanuit boodschappenkarretjes, in wachtkamers en op de pont – het schijnt dat baby’s graag naar mijn gezicht kijken vanwege mijn donkere gezichtshaar, dat ze met hun beperkte zicht goed kunnen onderscheiden. Als ik een bijzonder jongetje of meisje ontmoet – en er zijn er steeds meer in mijn omgeving – dan betrap ik mezelf er soms dagen later op dat mijn gedachten naar hem of haar afdwalen. Het zal mijn biologische klok wel zijn.

Manu loopt door het ondiepe water, met zijn staccato pasjes. Hij slaat geen acht op de andere mensen en de groepjes die ze vormen. Eventjes blijft hij staan bij een familie die bij de vloedlijn een zandkasteel aan het bouwen is, gewoon alsof hij er ook bij hoort. De vader en de zoon kijken ietwat verrast naar beneden, Manu glimlacht en loopt verder. De zee fascineert hem mateloos, wat natuurlijk volledig terecht is. “Má-nu!” roept zijn moeder als hij het strand verder af loopt.

Even verderop zit een man met een klein zwart hondje. Het is zo’n tuttig beestje waarover mijn vader ooit tegen een buurvrouw zei: “Leuk. En waar zitten de batterijen?” Deze man van middelbare leeftijd is ijdel, hij heeft zijn hoofd en zijn borst geschoren en draagt een kleine zwarte zwembroek. Hij heeft een speciaal draagbaar pluchen hondenhokje mee. Zijn vrouw ligt op geruime afstand naast hem, en ik fantaseer direct dat hij heimelijk homoseksueel is.

Dan gebeurt er iets wat ik ook verzonnen zou kunnen hebben: er komt een groepje het strand op met exact hetzelfde hondje, in witte uitvoering. Ze begint enthousiast te keffen naar haar soortgenoot, maar wordt tegengehouden door de riem om haar hals, en ook de zwarte zit vast. Het is alsof het hele strand naar een romantische komedie kijkt, waarbij overduidelijk is dat de twee uiteindelijk voor elkaar bestemd zijn. De kale man moet er niets van hebben en stopt zijn hondje onder zijn strandstoel. Nadat de groep zich geïnstalleerd heeft, blijft het witte hondje boven op een koelbox reikhalzend uitkijken in de richting van de zwarte.

Een uur later is de man toch overstag na al het geflirt en gelach van de mensen, en neemt zijn dier mee naar de groep. Hij houdt de riem kort. Zodra ze in de buurt komen, pakt hij de hond op en houdt haar onder zijn arm. Op die manier laat hij hen kennismaken. Af en toe steekt hij het beestje even vooruit in de richting van de andere hond, die ook nog steeds aangelijnd is en opgewonden kwispelt. Het is een frustrerend schouwspel: laat die honden gaan, denk ik. De man zet het zwarte hondje neer, het witte komt dichterbij en ruikt, waarop de zwarte met een potsierlijke piepblaf terugschrikt. Haar eigenaar pakt haar onmiddellijk weer op. Het rijmpje ‘Twee hondjes’ schiet me te binnen. Ik wou dat ik twee hondjes was, dan konden we samen spelen – ja, dat zouden deze dieren ook wel willen.

Nee, dan Manu. Hij waggelt weer voorbij, nog steeds met de onderarmen omhoog, zijn handjes slap en weerloos. Hij gaat zitten bij zijn moeder en zijn zus. Ze hebben een zak chips geopend en als hij bij ze zit, openen ze om beurten hun mond: “Manu!” Hij pakt een chipje in zijn kinderknuist en legt het zorgvuldig op de tong van zijn zus. Als hij haar ook een tweede geeft, zegt zijn moeder quasi-verontwaardigd: “Má-nu! Mama!”, waarop hij zich omdraait, breed glimlacht alsof hij zich niet realiseerde dat ze daar zat, en haar dan met de grootste tederheid een chipje voert.

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Lees verder Lees verder

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Tip: Ga saneren

Ga saneren

De nachtmerrie van elke boekenliefhebber: Esmé van den Boom moet voor haar werk in de bibliotheek boeken wegdoen. Of word je hier juist ook wel zen van? Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Tip: Maak zinloze lijstjes

Maak zinloze lijstjes

Het schrijven gaat Jozien Wijkhuis niet altijd even makkelijk af, terwijl ze eigenlijk niets liever doet. Een podcast van Tim Clare bood soelaas. Een tip om het schrijven te demystificeren. Lees meer

Column: Gemaakt om te scharrelen

Gemaakt om te scharrelen

Op alle dingen die Trudy leuk, lekker of gemakkelijk vindt rust tegenwoordig een taboe. Als pensionado geniet ze volop van het leven, en daar drinkt ze graag een wijntje bij. En haar gezonde verstand krijgt weer eens gelijk. Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

Josephine Keuter kijkt graag slechte televisie en schaamt zich daar niet voor. Het is verblijdend, helend en ultiem ontspannend. Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

Polderdiva Tim Fraanje deelt weer eens een anekdote uit zijn leven als bijna doorgebroken rockster. Hij maakt daarmee schaamteloos reclame voor de nieuwe elpee (+ videoclip!) van Big Hare, het synthpopduo waarvan hij de helft is. ‘Gaat u hier maar staan,’ wordt er afgemeten tegen uw eigen bijna doorgebroken rockster gezegd als ik binnenloop bij... Lees meer

Tip: Flirt gewoon

Flirt gewoon

'Misschien kom je wel niemand tegen omdat je op al die apps zit.' Lees meer

Column: ‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Iduna Paalman wordt regelmatig geconfronteerd met de als nonchalance verpakte onzekerheden van de jonge generatie. Lees meer

Tip: It takes a village

It takes a village

Een tip om een dorp te bouwen met de leukste mensen om je heen. Lees meer

Tip: Ga rennen

Ga rennen

Soms zegt het stemmetje in Eva van den Boogaards achterhoofd precies op tijd: 'Eet een banaan, drink een glas water, trek je sportbeha en je hardloopschoenen aan, en ga.' Lees meer

Column: Klein leed

Klein leed

De vriend van Trudy kan zich goed opwinden over de grote thema's in het leven. Zijzelf ligt eerder wakker van een eenzaam oud vrouwtje of een kippenstal die afbrandt. Lees meer

Tip: Skip het hoofdgerecht

Skip het hoofdgerecht

'We deelden een perentaart, bananensorbet en tiramisu en leefden nog lang en gelukkig.' Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5