nieuwsbrief
Asset 14

Karma

Column: Karma

Ik moet een verhaal vertellen op Down The Rabbit Hole, waar het festivalterrein vanwege de hevige regenval een dag later is geopend en het parkeerveld in een moeras is veranderd. Ik was sowieso niet van plan om te kamperen, mijn vriendin moet toevallig in Arnhem optreden en slaapt in een hotel waar ik ook terecht kan. ‘Reizigers per auto kunnen met hun parkeerkaart in de buitenwijken van Nijmegen terecht,’ zo leest mijn bijrijder op de website. Ik wist überhaupt niets van een parkeerkaart. Ze schijnen uitverkocht te zijn. We zijn te laat vertrokken; mijn tijdinschattingen zijn altijd veel te optimistisch. Toen we de snelweg opreden bedacht ik me bovendien dat al mijn pasjes, inclusief mijn rijbewijs, nog in mijn vorige broek zitten. Het is zo’n dag waarop ik telkens een stap achter lijk te lopen.

Mail

Gelukkig is mijn reisgenoot als voormalig Rusland-correspondent een volleerde hosselaar. Ze regelt bankbiljetten, een parkeerkaart en wint informatie in, terwijl ik steeds ongemakkelijk op de achtergrond blijf. De rij voor de pendelbus is gigantisch en zodra ze verneemt dat het nog zeker twee uur kost om het terrein te bereiken, dringt ze gedecideerd voor. ‘We moeten zo optreden’, zegt ze tegen de beveiliger. ‘Ja, dan hadden jullie maar eerder moeten vertrekken!’, roept een van de hevig zwetende, volgepakte festivalgangers achter ons. Terecht, denk ik, maar de Russin negeert hem. Ook bij de rij voor de camping en de rij voor het festivalterrein loopt ze onomwonden naar voren. Ik schaam me kapot. Voordringen is een van de zevenhonderd doodzonden uit het sociale wetboek van mijn ouders.

Dan bedenk ik me hoe hypocriet mijn ongemak is. Ik wil niet voordringen, maar ik wil ook niet vroeg opstaan. Omdat ik chaotisch ben, eis ik dat de rest van de wereld dat compenseert, en dat ze me dan ook nog eens een goed mens blijven vinden.

Het optreden gaat prima, maar ik blijf onrustig. Ik wurm me bij een paar concerten naar binnen, maar het lukt me niet om er echt bij te zijn. Vlak voor middernacht moet ik rennen om de laatste pendelbus te halen. Ik zie op Google Maps dat Arnhem helemaal niet zo dicht bij Nijmegen ligt als ik dacht. Mijn telefoon valt uit. De buschauffeur rijdt drie keer verkeerd en dropt me na een uur bij een industrieterrein dat ‘Parkeren B’ schijnt te zijn. Het is pikdonker en ik herken niets. Zonder mijn Russische hosselaar ben ik verloren.

Na lang ronddwalen vind ik dan toch mijn parkeergarage. In het trappenhuis sluit ik dankbaar mijn telefoon aan op een eenzaam stopcontact, waarna ik tegen de koude betonnen muur ga zitten wachten tot ik weer toegang heb tot alle kennis die in mijn eigen hoofd ontbreekt. Na twintig minuten trilt mijn telefoon me wakker: ik ben er weer, sukkel. Met 15% batterij besluit ik het erop te wagen.

Vlakbij Arnhem begin ik me af te vragen of de Google-stem zwijgt omdat ik rechtdoor moet blijven gaan, of omdat mijn batterij weer op is. Maar juist op dat moment zegt ze: ‘Over tweehonderd meter rechts afslaan.’ Ik volg haar bevelen op. Ik ben er bijna. Ik wacht op de laatste aanwijzing. Tot ik merk dat ik Arnhem weer uitrijd. Het is een lange rechte weg, met aan weerszijden donkere bossen. Ik kan niet omkeren. Godver. Maar als ik langs de weg parkeer om mijn opties door te nemen, blijkt mijn gids toch nog te leven; ze was slechts zachter gaan praten om haar stem te sparen. Ik heb nog 1%.

Mijn meisje wacht op me. Dit is mijn laatste kans om echt ergens aan te komen vandaag. Ik haal diep adem, zet het volume van mijn telefoon zo hard mogelijk en haast me terug naar Arnhem. Ik scheur door de nacht, terwijl de Google-vrouw met haar laatste kracht boven het gebrul van de motor probeert uit te komen. Dan staat er plotseling een dier midden op de weg. Een groot dier. Een wombat, maar dat kan niet. Ik gil en probeer het te ontwijken, maar ik rij eroverheen, ik voel het. Ik slinger en verlies bijna de controle over het stuur, maar herpak me en rijd door. Ik kan niet anders. Ik heb nog minder dan 1% batterij.

Even later arriveer ik bij mijn vriendin. ‘Wat is er gebeurd?’ vraagt ze. ‘Laten we gaan slapen,’ zeg ik met trillende stem. Ik moet mijn zaken op orde krijgen, voor er nog meer slachtoffers vallen.

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Lees verder Lees verder

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Tip: Ga saneren

Ga saneren

Esmé van den Boom werkt sinds kort in een bibliotheek en dat werk draait tot haar grote schrik meer om boeken wegdoen dan boeken koesteren. Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Tip: Maak zinloze lijstjes

Maak zinloze lijstjes

Het schrijven gaat Jozien Wijkhuis niet altijd even makkelijk af, terwijl ze eigenlijk niets liever doet. Een podcast van Tim Clare bood soelaas. Een tip om het schrijven te demystificeren. Lees meer

Column: Gemaakt om te scharrelen

Gemaakt om te scharrelen

Op alle dingen die Trudy leuk, lekker of gemakkelijk vindt rust tegenwoordig een taboe. Als pensionado geniet ze volop van het leven, en daar drinkt ze graag een wijntje bij. En haar gezonde verstand krijgt weer eens gelijk. Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

Josephine Keuter kijkt graag slechte televisie en schaamt zich daar niet voor. Het is verblijdend, helend en ultiem ontspannend. Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

Polderdiva Tim Fraanje deelt weer eens een anekdote uit zijn leven als bijna doorgebroken rockster. Hij maakt daarmee schaamteloos reclame voor de nieuwe elpee (+ videoclip!) van Big Hare, het synthpopduo waarvan hij de helft is. ‘Gaat u hier maar staan,’ wordt er afgemeten tegen uw eigen bijna doorgebroken rockster gezegd als ik binnenloop bij... Lees meer

Tip: Flirt gewoon

Flirt gewoon

'Misschien kom je wel niemand tegen omdat je op al die apps zit.' Lees meer

Column: ‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Iduna Paalman wordt regelmatig geconfronteerd met de als nonchalance verpakte onzekerheden van de jonge generatie. Lees meer

Tip: It takes a village

It takes a village

Een tip om een dorp te bouwen met de leukste mensen om je heen. Lees meer

Tip: Ga rennen

Ga rennen

Soms zegt het stemmetje in Eva van den Boogaards achterhoofd precies op tijd: 'Eet een banaan, drink een glas water, trek je sportbeha en je hardloopschoenen aan, en ga.' Lees meer

Column: Klein leed

Klein leed

De vriend van Trudy kan zich goed opwinden over de grote thema's in het leven. Zijzelf ligt eerder wakker van een eenzaam oud vrouwtje of een kippenstal die afbrandt. Lees meer

Tip: Skip het hoofdgerecht

Skip het hoofdgerecht

'We deelden een perentaart, bananensorbet en tiramisu en leefden nog lang en gelukkig.' Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5