Asset 14

Karma

Column: Karma

Ik moet een verhaal vertellen op Down The Rabbit Hole, waar het festivalterrein vanwege de hevige regenval een dag later is geopend en het parkeerveld in een moeras is veranderd. Ik was sowieso niet van plan om te kamperen, mijn vriendin moet toevallig in Arnhem optreden en slaapt in een hotel waar ik ook terecht kan. ‘Reizigers per auto kunnen met hun parkeerkaart in de buitenwijken van Nijmegen terecht,’ zo leest mijn bijrijder op de website. Ik wist überhaupt niets van een parkeerkaart. Ze schijnen uitverkocht te zijn. We zijn te laat vertrokken; mijn tijdinschattingen zijn altijd veel te optimistisch. Toen we de snelweg opreden bedacht ik me bovendien dat al mijn pasjes, inclusief mijn rijbewijs, nog in mijn vorige broek zitten. Het is zo’n dag waarop ik telkens een stap achter lijk te lopen.

Gelukkig is mijn reisgenoot als voormalig Rusland-correspondent een volleerde hosselaar. Ze regelt bankbiljetten, een parkeerkaart en wint informatie in, terwijl ik steeds ongemakkelijk op de achtergrond blijf. De rij voor de pendelbus is gigantisch en zodra ze verneemt dat het nog zeker twee uur kost om het terrein te bereiken, dringt ze gedecideerd voor. ‘We moeten zo optreden’, zegt ze tegen de beveiliger. ‘Ja, dan hadden jullie maar eerder moeten vertrekken!’, roept een van de hevig zwetende, volgepakte festivalgangers achter ons. Terecht, denk ik, maar de Russin negeert hem. Ook bij de rij voor de camping en de rij voor het festivalterrein loopt ze onomwonden naar voren. Ik schaam me kapot. Voordringen is een van de zevenhonderd doodzonden uit het sociale wetboek van mijn ouders.

Dan bedenk ik me hoe hypocriet mijn ongemak is. Ik wil niet voordringen, maar ik wil ook niet vroeg opstaan. Omdat ik chaotisch ben, eis ik dat de rest van de wereld dat compenseert, en dat ze me dan ook nog eens een goed mens blijven vinden.

Het optreden gaat prima, maar ik blijf onrustig. Ik wurm me bij een paar concerten naar binnen, maar het lukt me niet om er echt bij te zijn. Vlak voor middernacht moet ik rennen om de laatste pendelbus te halen. Ik zie op Google Maps dat Arnhem helemaal niet zo dicht bij Nijmegen ligt als ik dacht. Mijn telefoon valt uit. De buschauffeur rijdt drie keer verkeerd en dropt me na een uur bij een industrieterrein dat ‘Parkeren B’ schijnt te zijn. Het is pikdonker en ik herken niets. Zonder mijn Russische hosselaar ben ik verloren.

Na lang ronddwalen vind ik dan toch mijn parkeergarage. In het trappenhuis sluit ik dankbaar mijn telefoon aan op een eenzaam stopcontact, waarna ik tegen de koude betonnen muur ga zitten wachten tot ik weer toegang heb tot alle kennis die in mijn eigen hoofd ontbreekt. Na twintig minuten trilt mijn telefoon me wakker: ik ben er weer, sukkel. Met 15% batterij besluit ik het erop te wagen.

Vlakbij Arnhem begin ik me af te vragen of de Google-stem zwijgt omdat ik rechtdoor moet blijven gaan, of omdat mijn batterij weer op is. Maar juist op dat moment zegt ze: ‘Over tweehonderd meter rechts afslaan.’ Ik volg haar bevelen op. Ik ben er bijna. Ik wacht op de laatste aanwijzing. Tot ik merk dat ik Arnhem weer uitrijd. Het is een lange rechte weg, met aan weerszijden donkere bossen. Ik kan niet omkeren. Godver. Maar als ik langs de weg parkeer om mijn opties door te nemen, blijkt mijn gids toch nog te leven; ze was slechts zachter gaan praten om haar stem te sparen. Ik heb nog 1%.

Mijn meisje wacht op me. Dit is mijn laatste kans om echt ergens aan te komen vandaag. Ik haal diep adem, zet het volume van mijn telefoon zo hard mogelijk en haast me terug naar Arnhem. Ik scheur door de nacht, terwijl de Google-vrouw met haar laatste kracht boven het gebrul van de motor probeert uit te komen. Dan staat er plotseling een dier midden op de weg. Een groot dier. Een wombat, maar dat kan niet. Ik gil en probeer het te ontwijken, maar ik rij eroverheen, ik voel het. Ik slinger en verlies bijna de controle over het stuur, maar herpak me en rijd door. Ik kan niet anders. Ik heb nog minder dan 1% batterij.

Even later arriveer ik bij mijn vriendin. ‘Wat is er gebeurd?’ vraagt ze. ‘Laten we gaan slapen,’ zeg ik met trillende stem. Ik moet mijn zaken op orde krijgen, voor er nog meer slachtoffers vallen.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer