Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'Wat maakt je blij?'
Winter: waar we eigenlijk mee bezig zijn
✩✩✩✩✩
Lotte Akkerman
'Afwisselend glimlachend en hoofdschuddend lees ik deze winter Winter van Ali Smith. Glimlachend omdat het grappig is op een manier die ook een beetje zeer doet, hoofdschuddend omdat ik soms niet kan verdragen hoe pijnlijk juist Smith de wereld waarin we leven beschrijft en omdat de manier waarop ze dit doet ongelofelijk mooi is. Schoonheid is in dit geval eenvoud, Smith kan namelijk zo veel zeggen met zo weinig (ingewikkelde) woorden. Neem deze zin: 'He settles into himself. He stops feeling that way you do when you're acting differently because you know you're being seen from the outside.' Ultiem leesmateriaal voor de dagen rondom kerst, in ieder geval voor mensen die zich soms afvragen waar we (in de breedste zin van het woord) eigenlijk allemaal mee bezig zijn.'
De Avonden: oefening tegen te zwaar leven
✩✩✩✩✩
Jozien Wijkhuijs
'Dit jaar lees ik in de 10 dagen rond kerst weer De Avonden van Gerard Reve. Vanaf 22 tot en met 31 december is er voor iedere dag een hoofdstuk, het is een beetje als een berg beklimmen in etappes, wisselend in zwaarte en met voldoening aan het eind. De Avonden is absoluut niet mijn favoriete boek, ik weet niet eens zeker of ik een fan ben, maar het is prettig om je ieder jaar tot hetzelfde boek te verhouden, te zien hoe je zelf veranderd bent en hoe anders je nu leest. En ik heb zeker een bepaalde waardering ontwikkeld voor de mooie zinnen, de sterke omschrijving van de leegte van Frits van Egters' leven en het tijdsbeeld dat het boek schetst. Het is een jaarlijkse oefening tegen te snel leven en dat lijkt me passend bij de komende kersttijd.'
Echo: sfeervolle winterfilm zonder plot
✩✩✩✩✩
Julia de Dreu
'Het leven is een onwillekeurige vuilnishoop van losse eindjes, en voor sommigen, zoals ik, is dat lastig te accepteren. Om die reden kijk ik graag plotloze films. Ze herinneren me eraan dat ik niet altijd alles hoef te theoretiseren, dat niet alle gebeurtenissen in een kloppend narratief hoeven te passen. Recentelijk heb ik binnen dit genre een nieuw pareltje ontdekt, namelijk de IJslandse film Echo van Rúnar Rúnarsson. Deze sfeervolle winterfilm bestaat uit 56 losstaande scènes die mensheid en haar bezigheden tijdens Kerst en Oud & Nieuw laten zien. Naast de gebruikelijke winteractiviteiten, zoals ruziën over welke kerstboom moet worden gekocht, wordt in de film ook een baby geboren en staat er op het platteland een huis in brand. Al die miniportretten zijn vastgelegd in prachtige beelden, en ook al passen ze niet in één narratief, ze vormen samen wel een erg ontroerend geheel.'
Beeld: still uit Echo
