Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Battleship Pretension: Een echt gesprek
✩✩✩✩✩
Julius Koetsier
'Podcasts zijn punk. Ten minste, van origine. Sinds het medium aan populariteit heeft gewonnen, hoor je steeds meer overdadig geproduceerde podcasts. Daar is niets mis mee, maar mijn favoriete podcasts zijn van de rauwe soort, met de intimiteit die het medium zo bijzonder maakt. Het mooiste wat een podcast kan doen, is het gevoel overbrengen van een natuurlijk gesprek. Daarvoor is geen planning of montage nodig. Als je zit te praten met vrienden, is er ook geen draaiboek of gespreksleider die de boel on topic houdt.
Battleship Pretension is een perfect voorbeeld van de punkpodcast. Filmcritici David Bax en Tyler Smith bespreken de meest uiteenlopende filmgerelateerde onderwerpen, met kennis van zaken en hoogdravende analyses. Maar ook los, chaotisch, vol zijpaden en zonder ooit een conclusie te bereiken. Officieel gaat de podcast over film, maar er kan zomaar een spontane discussie over politiek of fastfood ontstaan. Net als bij een ‘echt’ gesprek. Daar komt bij dat Bax en Smith allebei over een uitstekend gevoel voor humor beschikken. Wil je weten hoe een podcast ‘hoort’ te klinken? Luister Battleship Pretension.'
Graceland: Willekeurige associaties
✩✩✩✩✩
Daan Steinebach
'Soms brengt muziek dingen samen die helemaal niet samen horen. Graceland van Paul Simon: de grote dansbaarheid van jarentachtigmuziek, het beeld van mijn ouders die dat dus ook deden, Zimbabwe, New York City en Woody Allen en vakantie in Zeeuws-Vlaanderen. Dat cassettebandje zat namelijk in het doosje in de auto (naast Jody Bernal van mijn zusje) en de langste ritten die ik als kind maakte waren naar Zeeuws-Vlaanderen. Naar jaren tachtig vond ik het toen nog niet klinken, maar wel naar mijn vader die in Zimbabwe was geweest – Graceland, dacht ik (Zuidelijk Afrika? Elvis? Ik was 8).
Later ontdekte ik de overduidelijke dansbaarheid en de raarste regel van het album (die volgens Paul Simon niks betekent): There’s a girl in New York City that calls herself a human trampoline – Woody Allen, al is dat recent. Waarom de muziek dit oproept, weet ik niet – vraag het mijn analist; jeetje, wéér Woody – maar het maakt me blij.'
Leerschool: Over veranderen van gedachten
✩✩✩✩✩
Lotte Akkerman
'Ik kan niet meer stoppen met het lezen van Leerschool van Tara Westover. Tijdens mijn ontbijt probeer ik het boek open te houden terwijl ik mijn muesli naar binnen lepel, onderweg in de trein sluit ik het pas als de deuren naar het perron opengaan en ik moet uitstappen, ’s nachts lees ik stiekem met een rood hoofdlampje zodat mijn bedpartner geen last van mij heeft. Volledig opgeslokt ben ik door het waargebeurde verhaal van Westovers jeugd. Zij groeide op in een mormoons gezin ver weg in de bergen van Noordwest-Amerika en ontsnapte op haar zeventiende uit het geïsoleerde leven van haar ouders. Ik lees eigenaardigheid na eigenaardigheid, incident na incident in woorden die zo ongelofelijk mooi zijn. Meer nog dan over religieus extremisme gaat het boek over hoe het is om op te groeien met de psychische klachten van je ouders en hoe het leven maar één waarheid lijkt te vertellen. ‘Keuzes, even talloos als zandkorrels, waren laag voor laag opgestapeld en samengeperst, samengesmolten tot sediment, toen tot steen, tot alles onwrikbaar vaststond.’ Onwrikbaar, totdat Westover ontdekte dat ze van gedachten kon veranderen...'
Beeld: via Flickr
