Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'Wat maakt je blij?'
IDLES: urgente muziek
✩✩✩✩✩
Else Boer
'Alle muziek die ik goed vind, heeft een bepaalde vorm van urgentie. Dat begrip is moeilijk te definiëren, maar makkelijk te herkennen: muziek waarvan je het idee hebt dat die gemaakt móest worden. Een genre waarvan urgentie zo’n beetje de bestaansbasis is, is de punk. Toch kan ik weinig punkbands noemen die de afgelopen jaren echt indruk op me hebben gemaakt, en dat terwijl er heden ten dage genoeg te rebelleren valt. Nu is daar gelukkig IDLES. IDLES is een Britse band die puntige teksten combineert met vrolijke punk. Hun tweede album heet Joy as an Act of Resistance. Het staat vol catchy nummers én levensadvies. Zoals: ‘Never fight a man with a perm.’ Of: ‘The best way to scare a Tory is to read and get rich.’ Urgent advies, dat je het beste ter harte kan nemen met de tonen van IDLES op de achtergrond.'
Een onverwachte wending
✩✩✩✩✩
Sophie van Lawick van Pabst
'Ik was afgelopen zaterdag op BoogieBALL, de afterparty van North Sea Jazz. Een echte aanrader, maar niet de kern van dit verhaal. Ik sta rustig op de muziek heen en weer te wiegen als ik aan de praat raak met een iets oudere man. Hij vertelt dat hij uit Londen komt, waar hij werkt als psycholoog. Uit zijn grappige anekdotes blijkt hoe blij hij is met het het leven wat hij leidt. Ik begrijp deze emotie nog beter als hij vertelt dat hij vanaf zijn veertiende een aantal jaren dakloos is geweest. We praten lang die avond. Over de liefde, vriendschappen en het hebben van persoonlijke kwaliteiten. Aan het einde van de avond komt hij terug op zijn zwervende jaren in Londen. Hij laat me een quote noteren: “Home is the place where, when you go there, they have to take you in.”
De zin is afkomstig uit een gedicht van Robert Frost. 'The Death of the Hired Man'. Het gedicht en de avond raken mij op een manier die bijna niet in sterren is uit te drukken. '
Lazzaro Felice: verwarrend fijn
✩✩✩✩✩
Julia de Dreu
'Ik houd van films die de genreconventies op de schop nemen, films die zich moeilijk in hokjes laten plaatsen. Ik houd ook van films die verwarring zaaien, niet omdat ze een bepaald effect najagen en de vragen van de kijker met grootse gebaren willen inlossen, maar omdat ze de verwarring als onderdeel van de menselijke conditie op een voetstuk willen plaatsen.
Het magisch-realistische Lazzaro Felice van Alice Rohrwacher is zo’n film. Een subtiele, ogenschijnlijk lieflijke film, waarin de wrange realiteit langzaam binnendruppelt (om je vervolgens in de slotscène vol in je spreekwoordelijke gezicht te slaan). Het verhaal speelt zich af op het landgoed van een Italiaanse markiezin. Het hoofdpersonage is één van haar landarbeiders, de introverte plattelandsjongen Lazzaro. Terwijl op de achtergrond het schandaal van het illegaal uitbuiten door de markiezin zich ontrafelt, richt de film zich consequent op Lazzaro. Zijn dromerige, haast kinderlijke blik werkt aanstekelijk en maakt dat ook ik vol verwondering en fascinatie naar de toestand ga kijken. Er sluimert sowieso iets ongrijpbaars door de hele film; in welke tijd speelt dit zich af? Wat zijn deze mensen van elkaar? Waarom voelt deze wereld zo klein en bedrukkend? Maar vooral: wat gebeurt er toch in het hoofd van ons hoofdpersonage Lazzaro?
Het is best een tijd geleden dat een film mij zo heeft weten te fascineren. Hoe het Lazzaro Felice precies is gelukt, heb ik niet helemaal kunnen doorgronden. En dat is misschien maar beter ook.'
Beeld: still van YouTube.
