De laatste tijd word ik af en toe een beetje klammig wakker uit verwarrende dromen waarin Tom Barman, Jean Claude van Damme en Koning Boudewijn mij alle drie het hof proberen te maken. Dat komt niet door de slepende Belgische regeringscrisis, maar door mijn nieuwe lievelingsprogramma: Mag ik u kussen?
De formule is even simpel als geniaal: Aan uw linkerhand een Vlaamse schone met een ondeugende snoet wier naam meestal op ‘Praline’ lijkt en die nogal geprononceerde borsten heeft die een beetje uit haar topke of kleedje piepen. Aan uw rechterhand drie heel erg leuke Vlaamse meneren waarvan sommigen af en toe Wim Helsen heten. En in het midden Bart Peeters. Wat wil een mens nog meer? De drie mannen moeten de vrouw met hun lieve woordjes, intelligentie en improvisatie verleiden in een bloedstollende strijd tussen drie ridders (een triël?). De hoofdprijs is de kus van de prinses. “Stijlvol stalken” noemen ze het bij Canvas, maar MIUK is meer een soort kruising tussen Op Goed Geluk, Yo’ Momma en een paringsdans van futen.
Natuurlijk wordt het programma gepresenteerd door Bart Peeters, Belg der Belgen, die eerst “De Belg in de Kinderen voor Kinderen Jury” was en daarna “De Belg van Nananana”, en daarna “Die Belg die samen met de hoofdredacteur van het NRC onaardige dingen over PowNed zegt”. En nu dus, oh wat heerlijk, opeens de Mag-Ik-U-Kussen-Belg.
De show heeft allerlei onvergetelijke momenten, waarbij de man die er nogal geeky en omega uitziet met z’n kabeltrui (en soms dus Wim Helsen heet) zich naar voren buigt en dan plotseling iets fluisterschreeuwt dat ZO romantisch of juist ZO woest-hitsig is dat niemand het had zien aankomen in een spelshow. Iets van “Praline ge zijt mijn onbewoond eiland! Ik wil op uw witte naakte stranden aanspoelen, Praline! Ik lig aan de voet van uw vulkanen, ik wil uw zoute zeebodem doen schudden, Ik wil met een gitaar en dan bij een vuur en dan met mijn mond en dan oei en aai en aah, Praline!” De mannen moeten een aantal rondes doorlopen, zoals het Wereldkampioenschap Bescheidenheid en de Openingszin, en troeven elkander af met de ene zoet-poëtische of juist bloedgeile pickupline na de ander.
Het hoogtepunt van het programma is wat in Nederlandse programma’s vaak zo lelijk “het Keuzemoment” heet. Nadat de eerste man is afgevallen, (die nog een laatste, wanhopige poging waagt de dame van gedachten te doen veranderen in het spelonderdeel “De Loser Spreekt”) mag een van de overgebleven heren zijn allerlaatste poging doen. Na zijn ultieme, allerdichterlijkste, allerverleidelijkste woordenvloed vraagt hij het dan, fluisterend bijna: “Pralineke... Mag ik U kussen?”
Bart Peeters roept dan “OOOOOH Amai. Wat een spanning. Wat-Een-Span-Ning. Wat Zal Zij Doen!” Want Praline heeft nu twee keuzes: ofwel ze zegt “Ik dacht dat u ’t nooit zou vragen” of ze zegt “Beter kunnen we vrienden blijven”. Beide zijn zinnen die ik tegenwoordig te pas en ook vaak te onpas gebruik, namelijk in plaats van “ja” of “nee”. En dan kust ze hem. Of de ander.
Wat een heerlijke televisie. Echt wel chapeau. Gaat dat zien. Trek uw lange zinnen uit de kast! Gekust gaat er worden! Gekust!
