Bart van der Zeijden keek met lede ogen toe hoe rechts er vandoor ging met de verkiezingszege. Hoe kan het dat in een tijd van ongekende nationale en internationales crises de linkse partijen optimistisch bleven in hun campagne? Hij vindt dat het tijd is voor de linkse politiek om te worden als de burgers die zij vertegenwoordigt: boos.
Voor iedereen die links is, moet dit een rampzalige tijd zijn. Na decennia aan rechtse kabinetten – met desastreuze crises als gevolg – zien we toenemend gefrustreerde groepen aan de onderkant van de sociale ladder. We zien complottheorieën die het debat verstommen, slachtoffers van rechts beleid die naar nog rechtsere partijen als de PVV en FvD worden gesleurd, en een links ‘blok’ dat hier machteloos tegenover staat. Het gevolg? Links is kleiner dan ooit, terwijl het zetelaantal van JA21, FvD en de PVV bij elkaar blijft toenemen.
De rechts-populistische verhaallijn waarin een tegenstelling tussen ‘de gewone burger’ en ‘de linkse elite’ wordt gecreëerd, is zich steeds meer gaan wortelen in het publieke debat, tot dusdanige mate dat veel mensen er instinctief in zijn gaan geloven. JA21, FvD en de PVV hebben voor ieder probleem een voorgekauwd antwoord: je levert veel geld in, maar lijkt weinig van de overheid terug te krijgen? Dat komt omdat alles in de bodemloze putten genaamd ‘de buitenlanders’ en het ‘klimaatsprookje’ wordt gestort. Je voelt je niet gehoord? Dat komt omdat de overheid niet met jou, de ‘Nederlandse burger’ bezig is, maar enkel met het vergroten van haar eigen macht! Een kinderfeest dat je je leven lang kent wordt lichtelijk aangepast? Dat komt omdat de linkse elite (die blijkbaar aan de macht is) jou haat!
Waar minderbedeelden baat zouden hebben bij economisch links beleid, wordt een aanzienlijk deel van hen naar rechts getrokken op basis van misleidende maar emotioneel aanlokkelijke verhalen over ‘onze mooie cultuur’ die ‘in verval raakt’, ‘bedreigd door de buitenstaander’ die ‘geen respect heeft voor onze samenleving’. Steeds meer mensen worden gemobiliseerd door racistische en leugenachtige verhalen over ‘massa-immigratie’, ‘omvolking’, ‘islamisering’, de ondermijning van onze cultuur en ‘globalisme’ die aantoonbaar niet kloppen.
Blijkbaar ziet een groot deel van de Nederlandse stemmers niet in dat verhuurders en werkgevers er voor kiezen om mensen arm te houden, te weinig te betalen en om de huurprijzen omhoog te drijven. Zij die de macht en de middelen hebben om mensenlevens te verbeteren weigeren dit: het is gewoon niet winstgevend. Iedereen wordt achtergelaten, behalve de mensen die machtig genoeg zijn om niets te veranderen.
De frustratie die heerst, is niet onterecht. Onze samenleving lijkt langzaamaan te ontwrichten. Dit komt alleen niet door de vluchtelingen die hier uit noodzaak komen leven en worden afgezonderd in kampen zonder kans op een behaaglijk leven. Dit zijn de mensen die het hardst worden getroffen door de falende huizenmarkt, toenemende racistische sentimenten en de structurele verwaarlozing van die mensen die overheidssteun het best kunnen gebruiken.
De ontwrichting van onze samenleving is juist het gevolg van het neoliberale beleid waarin het welzijn van de samenleving wordt opgeofferd in dienst van een economie die enkel de rijksten dient. Mensen zien miljardengiften en belastingkortingen voor de grote bedrijven, terwijl onze samenleving na tien jaar Rutte kampt met een verdubbeling van de dakloosheid, een overbelasting van de zorg en het onderwijs, een stikstofprobleem, groeiende vermogensongelijkheid, institutioneel racisme, en zo kan ik nog langer doorgaan.
Mensen in armoede verliezen hun vertrouwen in de heersende macht volledig als ze zien dat de overheid steeds minder aan hun leed wil doen, terwijl de rijksten cadeautje na cadeautje krijgen. De woede die hier ontstaat is vanzelfsprekend, maar wordt niet beantwoord vanuit links. Dit is waar het mis is gegaan. Waar frustratie heerst, zullen zij die zich niet gehoord voelen zich vastklampen aan het eerste beste narratief dat deze woede erkent. En dat narratief ligt in de handen van rechts.
Het verhaal van de gevestigde linkse partijen had deze gepaste en oprechte vormen van woede daadwerkelijk moeten vertegenwoordigen. Keer op keer blijkt echter dat ze niets weten van de belevingswereld van de mensen die ze claimen te representeren. GroenLinks, de SP en de PvdA hadden de ‘boze burger’ met open armen moeten verwelkomen met de boodschap: ja, klopt, jij bent boos. En om goede redenen. Hoe kan je niet boos zijn? Jij hebt het recht op een goed leven en jij zou moeten razen, tieren en schreeuwen om de huidige staat van onze samenleving.
De huidige toon werkt gewoon niet. De boze en benadeelde burger herkent zich niet in de dromerige toekomstplaatjes en pislauwe kookvlogs die door Jesse Klaver de wereld in worden gegooid, terwijl het voelt alsof hun wereld op instorten staat. Ze herkent zich niet in de vriendelijk glimlachende ‘Zekerheid’-posters die de PvdA verspreidt, de partij die zo’n groot aandeel heeft gehad in de ondermijning van de verzorgingsstaat. Met het wegvallen van de geloofwaardigheid van de gevestigde linkse partijen blijven er voor veel mensen maar twee geluiden over: het bekende riedeltje van de status quo en de lokroep van het fascisme.
Wat linkse partijen lijken te vergeten, is dat frustratie mensen de politiek in brengt. Waar we streven naar gelijkwaardigheid, moeten we boos zijn op die partijen die gedijen op ongelijkheid. Waar we pleiten voor inclusie, moeten we woedend zijn op degenen die gedijen op racistische sentimenten. Waar we pleiten voor groener beleid, moeten we pisnijdig zijn zolang multinationals onze toekomst blijven ondermijnen. Waar we voor gelijkwaardigheid zijn, moeten we uitgesproken anti-kapitalistisch, anti-racistisch en anti-fascistisch zijn.
Alleen wanneer wij beseffen dat woede onderdeel is van politiek, kan de ‘boze burger’weer vertrouwen krijgen in de linkse politiek. Het is tijd dat wij de woede terugnemen van de racisten, fascisten en demagogen.
Dit artikel verscheen in uitgebreidere vorm al eerder op BROODBUIS.
Beeld: Flickr.com
