Asset 14

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee.

‘Oh, boy. Guess who’s back in the game?’ zei ik tegen mijn huisgenoten. The emotionally unavailable guy, die me steeds weer wist aan te trekken, nam opnieuw contact met me op na een periode radiostilte. En wat was zijn verklaring? Hij gaf eerlijk toe dat hij zich aan het vervelen was en zin had om te rollebollen. Of anders gezegd, ons contact was puur gebaseerd op seksuele aantrekkingskracht en niets meer – een duidelijke rode vlag. Het is een situatie die me al te bekend voorkomt. Vaker word ik geconfronteerd met iemand die me aan het lijntje houdt, die zichzelf afschermt van echte verbinding en zich alleen tot mij wendt wanneer het hem uitkomt. Maar waarom voel ik me regelmatig tot dit soort mensen aangetrokken?

Misschien is het simpelweg de aantrekkingskracht van het onbereikbare, de uitdaging om door hun muren heen te breken en hun affectie te veroveren. Of misschien ligt het aan mijn eigen onzekerheden, de stille hoop dat we hen kunnen veranderen om zo onze eigenwaarde te bevestigen. Hoe dan ook, ik wist dat dit patroon me uiteindelijk zou teleurstellen. Voor de stilte tussen ons intrad, maakte hij me duidelijk dat hij niet op zoek was naar iets serieus. Ik antwoordde dat ik daar evenmin naar op zoek was – hield ik mezelf voor de gek?

Nadat ik hem slechts drie keer had ontmoet, waar we voornamelijk in bed vertoefden, realiseerde ik me dat ik eigenlijk meer voor hem voelde dan ik aanvankelijk dacht. Zelfs mijn huisgenoten merkten op dat er iets aan de hand was. Telkens wanneer zijn naam ter sprake kwam, kon ik mijn glimlach niet verbergen. Het was verwarrend en opwindend tegelijkertijd. Ik had mezelf overtuigd dat ik niet geïnteresseerd wilde zijn in iets serieus, maar nu stond ik voor een innerlijke strijd tussen wat ik zei dat ik wilde en wat mijn hart leek te verlangen.

Ik begon me af te vragen of ik ook een rode vlag was tussen al die andere rode vlaggen. Ondanks mijn inspanningen om de pijn van mijn relatiebreuk afgelopen zomer te verbergen, voelde ik nog steeds de gevoeligheid ervan. Was het mogelijk dat ik ook nieuwe verbindingen oppervlakkig hield en mijn diepste gevoelens niet liet zien? Misschien leken mijn daden en woorden een schijnbare onverschilligheid te tonen, terwijl ik in werkelijkheid mijn diepste gevoelens verborg, maar toch sterk verlangde naar emotionele verbinding en begrip. Toch hielden ik en the emotionally unavailable guy ons aan een stilzwijgende overeenkomst vast om niet in elkaars diepere lagen te graven.

Ik had mezelf overtuigd dat ik niet geïnteresseerd wilde zijn in iets serieus, maar nu stond ik voor een innerlijke strijd tussen wat ik zei dat ik wilde en wat mijn hart leek te verlangen.

Terwijl ik verder appte met hem, had ik tegelijkertijd met mijn huisgenoten een conversatie over emotionally unavailable guys en de aantrekkingskracht die ze soms op ons uitoefenen. Wat me opviel, is dat ook mijn vriendinnen in deze valkuil belanden. Laten we eerlijk zijn, verhalen over dit soort mannen stapelen zich in een hoog tempo op. Het gebeurt vaak dat we een leuke kerel ontmoeten, om vervolgens te ontdekken dat hij pas een maand of twee uit een relatie is gestapt. In plaats van dat ze zichzelf even de tijd gunnen om hun verdriet te verwerken, zoeken ze afleiding in kortstondige avontuurtjes.

Zou dit komen doordat mannen elkaar nog steeds weinig emotionele ondersteuning bieden? Deze vraag drong tot me door toen ik onlangs op een feestje was, waar een kennis me aan zijn vriend voorstelde. In eerste instantie leek hij een aardige kerel te zijn, maar plotseling vertelde hij me dat hij pas een paar weken na een relatie van zeven jaar uit elkaar was gegaan. Midden in de bruisende menigte, alcoholische drankjes en onaangename zweetgeuren, vroeg ik waarom hij geen ruimte wilde nemen na zo’n langdurige verbintenis.

We raakten verwikkeld in een diepgaand gesprek waarin hij zijn gevoelens en verdriet met me deelde – een breekbare stilte in de feestelijke drukte. Hij miste zijn vorige geliefde, die jarenlang zijn beste vriendin was. De gedeelde ervaring liet ons inzien dat we allebei gevoelens van rouw koesterden voor mensen die nog aanwezig waren in ons leven, maar met wie we geen contact meer hadden. Na ons gesprek bedankte hij me voor het luisterend oor en vertelde me dat hij niet vaak met zijn vrienden over deze zaken kon praten. Het was een droevige realisatie dat sommige mannen nog steeds geen veilige ruimte hebben om hun emoties te delen en te verwerken, iets wat ik gelukkig wel met mijn vriendinnen kon delen.

Midden in de bruisende menigte, alcoholische drankjes en onaangename zweetgeuren, vroeg ik waarom hij geen ruimte wilde nemen na zo’n langdurige verbintenis.

De volgende ochtend betrapte ik mezelf erop dat ik al Googelend op zoek was naar een antwoord op de vraag: “Waarom voel ik me aangetrokken tot mensen die emotioneel niet beschikbaar zijn?” Het antwoord dat verscheen, gaf aan dat ze vooral geïnteresseerd lijken te zijn in het fysieke aspect en minder waarde hechten aan emotionele verbindingen, waardoor ze verwarrende signalen afgeven zonder duidelijke antwoorden te geven. Als ik liefde op deze manier bekijk, besef ik dat het waarschijnlijk het minst romantische idee is dat ik me kan voorstellen: het is simpelweg een reactie op wat ik heb waargenomen tijdens mijn opvoeding.

Deze gevoelens vinden hun oorsprong in mijn ervaringen tijdens de scheiding van mijn ouders, toen hun aanwezigheid niet altijd vanzelfsprekend was. Het gevoel van mezelf te moeten bewijzen en het verlangen naar het onbereikbare kunnen waarschijnlijk worden toegeschreven aan hoe ik liefde heb ervaren gedurende die periode. Zelfs in mijn vorige relatie speelden emotionele onbereikbaarheid en twijfel een grote rol, wat uiteindelijk de ondergang van de relatie betekende. Het zijn onderliggende trauma's die we soms over het hoofd zien, maar die een diepgaande impact hebben op ons liefdesleven.

Tijdens de radiostilte met the emotionally unavailable guy werd ik gedwongen diepgaand na te denken over mijn eigen behoeften en wat ik eigenlijk in de liefde zocht. Te midden van de worsteling met gevoelens van afwijzing en verlangen naar verbinding, besefte ik al snel dat ik ook mijn innerlijke conflicten moest aanpakken. Een fase van zelfverkenning brak aan, waarin ik mijn angsten en emoties beter moest doorgronden. Soms is het gemakkelijker om anderen als rode vlag te bestempelen, zonder te beseffen dat er wellicht ook onduidelijkheden binnenin mezelf zijn; het vergde tijd om mijn pijnpunten te ontrafelen. Zo begon een cyclische dans van aantrekken en afstoten, een paradoxale zoektocht naar liefde en goedkeuring. En voor ik het wist, belandde ik toch weer naast die 'o-zo-leuke' en verleidelijke rode vlag in bed.

Mail

Stefanie Gordin (zij/haar) is een filosoof (in wording), een zelfzekere cinefiel die duizend-en-één-films wil kijken, én een vrolijk mens.

Ellis Tolsma is een freelance illustrator en animator uit Utrecht, Nederland. Ze hanteert een vrolijke, kleurrijke, grafische en minimalistische beeldtaal. Kenmerken van haar werk zijn de geometrische vormen, vrolijke kleurencombinaties, abstracties en een retro touch die ze versterkt door veel van haar werk te printen met een ouderwetse risoprinter. Ze werkt graag op een ontdekkende en speelse manier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer