Asset 14

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier.

Tijdens het daten kom ik vaak voor de uitdaging te staan om mijn grenzen te verleggen. Verschillende situaties dwingen me om mezelf te onderzoeken en uit mijn comfortzones te stappen. Ervaringen uit het verleden, zoals relatiebreuken, kunnen diepe sporen van wantrouwen achterlaten. Na een tweede of derde date met een nieuw persoon merk ik dat ik vaak wil afhaken. Dit gebeurde ook toen ik onlangs iemand ontmoette die veel interesse toonde. Na de tweede date begon hij me dagelijks berichten te sturen, met de voortdurende vraag om af te spreken.
Naarmate de dagen verstreken, nam het gevoel van verstikking toe. Ik besefte dat ik mijn persoonlijke ruimte verloor en me gevangen voelde. Om mezelf te beschermen, besloot ik eerlijk met hem te praten over mijn behoefte aan ruimte en grenzen. Gelukkig begreep hij mijn standpunt en was hij bereid me ademruimte te geven. Hoewel het fijn is als iemand interesse toont, is het ook belangrijk om mijn eigen ruimte te behouden en me niet gedwongen te voelen om de hele tijd beschikbaar te zijn.

Mijn twee huisgenoten zijn ware experts in het stimuleren van mijn grensverlegging. Nadat ik als grap een ontzettend kort rokje aantrok, was hun advies om het naar een feestje te dragen waar we in de avond naartoe zouden gaan. Met een glas witte wijn in mijn hand paradeerde ik vol zelfvertrouwen in dat kort rokje door onze loft. Na een schamele dertig minuten drong het eindelijk tot me door dat het ‘korte-rokje-avontuur’ niet helemaal mijn ding was, dus besloot ik het snel uit te trekken voordat we naar het feestje gingen. Grenzen verleggen houdt niet in dat ik mijn persoonlijkheid moet veranderen of me aan avonturen moet wagen die aanvoelen als een slechte grap. Het gaat er niet om dat ik mijn grenzen overschrijd, maar eerder dat ik ze begrijp en respecteer.

Hoewel het fijn is als iemand interesse toont, is het ook belangrijk om mijn eigen ruimte te behouden en me niet gedwongen te voelen om de hele tijd beschikbaar te zijn.

Maar soms kan zo’n grens leren kennen ook betekenen dat je er overheen moet gaan. Dit werd duidelijk toen mijn huisgenoten en ik aan het einde van een avond op een feestje drie jongens ontmoetten en spontaan besloten de avond voort te zetten in onze loft. We renden dronken heen en weer, er werd piano gespeeld en niemand begreep wat we in hemelsnaam aan het doen waren. Te midden van de chaos stelde een van de kerels mij de vraag: ‘Zullen we samen in bad gaan?’ Tot mijn eigen verbazing zei ik ja. Het moment waarop ik die grens overschreed, besefte ik me dat die impulsieve dwaasheid onderdeel was van mijn persoonlijkheid. In plaats van angst gaf het juist kleur en betekenis aan mijn leven.

Na een opeenvolging van spontane gebeurtenissen, zoals ontmoetingen met nieuwe mensen op feestjes en via datingapps zoals Bumble, begon ik voorzichtig mijn grenzen te verleggen, of juist mijn grenzen aan te geven. Het werd steeds duidelijker wanneer ik een stap terug moest zetten en tijd voor mezelf moest nemen. In plaats van altijd toe te stemmen als jongens vroegen om af te spreken, merkte ik dat ik steeds vaker nee zei. Ik verlangde naar tijd voor mezelf, om te schrijven en tijd door te brengen met mijn vriendinnen.

In zowel romantische als vriendschappelijke relaties ontdekte ik mogelijkheden om mijn emotionele grenzen verder te verkennen. Wanneer ik me wil terugtrekken, gebruiken mijn huisgenoten en ik de term out of office. Het is ons signaal voor persoonlijke ruimte. Het nemen van een moment voor mezelf stelt me in staat om dieper te graven in mijn innerlijke wereld en beter te begrijpen wat mijn behoeften, verlangens en grenzen zijn.

Iemand die aanvankelijk geen scherven had veroorzaakt, begon enkele brokstukken bijeen te rapen.

Ik ontdekte dat er mannen zijn die, zelfs als we niet in een vaste relatie waren, begrip toonden voor mijn innerlijke worstelingen en niet schrokken van mijn kwetsbaarheid. Dit beleefde ik een paar maanden geleden met een kerel die ik spontaan in een cinema had ontmoet. Na mijn breuk van afgelopen zomer was hij de eerste persoon bij wie ik me open durfde te stellen. Hij wilde me laten zien dat ik me bij hem op mijn gemak kon voelen, als een stap richting heling. Iemand die aanvankelijk geen scherven had veroorzaakt, begon enkele brokstukken bijeen te rapen. Hij droeg een diepgewortelde goedheid in zich.

Bij mijn laatste ontmoeting met deze kerel benadrukte hij dat we elkaar iets waardevols hadden gegeven, vooral omdat we beiden door een intense, emotionele periode waren gegaan. In plaats van te oordelen, bood hij een luisterend oor en steun, met het besef dat ik tijd nodig had om mijn ware zelf te onthullen. Mijn grenzen, die af en toe nog gevoelige plekken waren, werden geaccepteerd.

Deze ervaringen lieten me inzien dat er mensen zijn die het waard zijn om de diepere lagen van mijn persoonlijkheid aan toe te vertrouwen. Het delen van mijn gevoelens blijkt een verrijkende ervaring te zijn, zelfs als het niet altijd resulteert in een langdurige relatie. Soms zijn mensen slechts kortstondig in mijn leven aanwezig, als overgangsfiguren die toch een belangrijke rol spelen. Ze werpen licht op aspecten van mezelf die ik misschien verwaarloosd of verborgen heb gehouden, en op unieke wijze dragen ze bij aan mijn helingsproces. Als reflecterende spiegels dagen ze me uit om mijn identiteit en emoties opnieuw te verkennen en te begrijpen, waardoor ik mijn grenzen verleg, aanvoel en bevraag.

Als reflecterende spiegels dagen ze me uit om mijn identiteit en emoties opnieuw te verkennen en te begrijpen, waardoor ik mijn grenzen verleg, aanvoel en bevraag.

Ik realiseerde me, in tegenstelling tot de opvatting die ik vaak heb gehoord, dat ik niet volledig geheeld hoef te zijn voordat ik mezelf opnieuw kan openstellen voor anderen. Toch blijft de vraag of ik al klaar ben voor een romantische relatie, of dat ik nog tijd nodig heb om het alleen-zijn te omarmen, in mijn gedachten rondspoken. Gelukkig is er, te midden van al deze vragen, één ding glashelder: de onschatbare waarde van de tijd die ik met zowel mijn vertrouwde vrienden als nieuwe gezichten doorbreng. In deze interacties en conversaties onderzoek ik mijn grenzen en voorkeuren, en ontdek ik wat met mijn persoonlijkheid resoneert.

De zomermaanden omhelsden me in een ritme van spontaniteit en avontuur, waarbij ik de charme van het daten ontdekte en telkens een zachtaardige glimp van andermans persoonlijkheid opving. De nachten waren doordrenkt van lachbuien om de kleinste dingen, en zodra de hemel weer blauw kleurde, renden mijn huisgenoten en ik terug naar ons toevluchtsoord. Met eindeloze swipes, levendige avonden en onverwachte ontmoetingen omarmden we nieuwe uitdagingen. Deze zomer was niet alleen mijn verhaal, maar ook dat van mijn huisgenoten, met wie ik zo sterk verbonden was dat onze gedeelde ervaringen nog intenser werden. Terwijl mijn huisgenoten en ik in de nacht een kruispunt overstak, trok een kerel meteen mijn aandacht. Zijn intense blik ontmoette de mijne en we hielden even stand. Midden op het kruispunt besloten we onze nummers uit te wisselen, niet wetend hoe deze ontmoeting zou eindigen.

Mail

Stefanie Gordin (zij/haar) is een filosoof (in wording), een zelfzekere cinefiel die duizend-en-één-films wil kijken, én een vrolijk mens.

Ellis Tolsma is een freelance illustrator en animator uit Utrecht, Nederland. Ze hanteert een vrolijke, kleurrijke, grafische en minimalistische beeldtaal. Kenmerken van haar werk zijn de geometrische vormen, vrolijke kleurencombinaties, abstracties en een retro touch die ze versterkt door veel van haar werk te printen met een ouderwetse risoprinter. Ze werkt graag op een ontdekkende en speelse manier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer