Asset 14

Voorbij de ramen

Voorbij de ramen

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier?

‘Heb je een paraplu bij je?’, vraagt de gids van de gratis stadswandeling aan alle arriverende deelnemers op het Oudekerksplein. Het is zaterdagochtend elf uur en het miezert een beetje. Iedereen moet zich even kort in het Engels voorstellen. ‘Ik ben Leon’, zeg ik. ‘Ik woon hierachter en ben op zoek naar een nieuw perspectief op mijn wijk.’

Net als de meeste Amsterdammers vermijd ik normaal de Wallen, het gebied dat tegelijkertijd grote aantrekkingskracht uitoefent op de veelbesproken stromen toeristen. Die paradox fascineert me. Wat vinden ze hier, de toeristen? En waarom is dat niet interessant voor Amsterdammers?

We luisteren terwijl we dicht op elkaar staan rond een Babboe-bakfiets waar nog frietzakken en servetjes in drijven

De gids, een 31-jarige Duitser met een zwart T-shirt onder een doorzichtige regenjas, vertelt ons over de Oude Kerk. Hoe katholieken er vroeger met aflaten goed verdienden aan de zeelieden die na prostitueebezoek in onzekerheid verkeerden over hun zielenheil. Voor diezelfde kerk staat een oude man zichzelf met twee volle plastic tassen in evenwicht te houden. Een bonkige dertiger in een strak broekje en een strak shirtje probeert hem een rood hoedje op te zetten en rent dan naar zijn lachende groep vrienden.

Aan de overkant van de gracht, naast de FEBO, wijst de gids ons op een katholieke schuilkerk. Hij vertelt hoe de illegale diensten daar werden gedoogd. Dan haalt hij een geplastificeerde foto van het weelderige interieur uit zijn tas: ‘Het ziet er klein uit maar er pasten wel 200 mensen in.’ We luisteren terwijl we dicht op elkaar staan rond een Babboe-bakfiets waar nog frietzakken en servetjes in drijven.

Een groep mannen loopt ons over een brug tegemoet. Ze lijken bezig met een midgetgolfparcours. Ze dragen in felle kleuren beschilderde golfclubs, met aan het uiteinde een houten klompje. Ze kijken met vieze gezichten naar onze groep en mompelen in half verstaanbaar Nederlands afkeurend over toeristen. ‘Ja, dit krijg je hier’, zegt hun gids laconiek. Onze gids vertelt dat de Wallen recent ingrijpend zijn veranderd. ‘Geen pooiers meer, geen mensenhandel.’ Achter ons juichen de midgetgolfende mannen alsof ze net gescoord hebben.

Op de Kloveniersburgwal poseren we voor een groepsfoto. Daarna krijgt iedereen een stroopwafel

‘In de jaren tachtig had de politie haar handen vol aan de bestrijding van heroïne, en dus gedoogde ze marihuana’, begint de gids op de Zeedijk. ‘Ga daar maar staan’, zegt een tienerjongen tegen een bleke leeftijdsgenote. Met haar zwarte rugzak en hangende schouders ziet ze eruit als een verveelde scholier. De jongen begint foto’s van haar te maken. Ze staat bij de groep alsof ze er onderdeel van is en gaapt de gids met een neutrale blik aan. ‘Wat is dit?’, vraagt die. ‘Het is voor een kunstproject’, zegt de jongen. ‘Jullie hoeven niets te doen’, zegt de gids tegen de groep. ‘Het is voor een kunstproject.’

Op de Kloveniersburgwal poseren we voor een groepsfoto. Daarna krijgt iedereen een stroopwafel. De gids haalt een kaart van Nederlands koloniale imperium tevoorschijn. Hij vertelt hoe omvangrijk dat was en hoeveel peper er in die tijd in de Amsterdamse pakhuizen lag. ‘Maar er waren ook minder mooie kanten, zoals slavernij.’ Hij rommelt weer in zijn tas, trekt er een afbeelding van een geketende Afrikaanse vrouw uit en houdt hem omhoog. ‘Dat moet ook gezegd worden.’

We eindigen op de Dam. ‘Dat was fascinerend’, zegt een Amerikaan terwijl hij de gids geld toestopt. “En jij? Heb jij nog nieuwe dingen geleerd?’, vraagt een glimlachende deelneemster mij. ‘Een paar’, zeg ik. Het meeste wist ik eigenlijk al en toch had ik de Wallen nog niet eerder zo gezien.



Mail

Leon van de Reep houdt van droge journalistiek. Hij is eigenlijk antropoloog maar observeert tegenwoordig dichter bij huis.

Jente Hoogeveen is student Liberal Arts & Sciences, de rest van de tijd maakt ze beeldend werk en schrijft korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer