Asset 14

Voorbij de ramen

Voorbij de ramen

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier?

‘Heb je een paraplu bij je?’, vraagt de gids van de gratis stadswandeling aan alle arriverende deelnemers op het Oudekerksplein. Het is zaterdagochtend elf uur en het miezert een beetje. Iedereen moet zich even kort in het Engels voorstellen. ‘Ik ben Leon’, zeg ik. ‘Ik woon hierachter en ben op zoek naar een nieuw perspectief op mijn wijk.’

Net als de meeste Amsterdammers vermijd ik normaal de Wallen, het gebied dat tegelijkertijd grote aantrekkingskracht uitoefent op de veelbesproken stromen toeristen. Die paradox fascineert me. Wat vinden ze hier, de toeristen? En waarom is dat niet interessant voor Amsterdammers?

We luisteren terwijl we dicht op elkaar staan rond een Babboe-bakfiets waar nog frietzakken en servetjes in drijven

De gids, een 31-jarige Duitser met een zwart T-shirt onder een doorzichtige regenjas, vertelt ons over de Oude Kerk. Hoe katholieken er vroeger met aflaten goed verdienden aan de zeelieden die na prostitueebezoek in onzekerheid verkeerden over hun zielenheil. Voor diezelfde kerk staat een oude man zichzelf met twee volle plastic tassen in evenwicht te houden. Een bonkige dertiger in een strak broekje en een strak shirtje probeert hem een rood hoedje op te zetten en rent dan naar zijn lachende groep vrienden.

Aan de overkant van de gracht, naast de FEBO, wijst de gids ons op een katholieke schuilkerk. Hij vertelt hoe de illegale diensten daar werden gedoogd. Dan haalt hij een geplastificeerde foto van het weelderige interieur uit zijn tas: ‘Het ziet er klein uit maar er pasten wel 200 mensen in.’ We luisteren terwijl we dicht op elkaar staan rond een Babboe-bakfiets waar nog frietzakken en servetjes in drijven.

Een groep mannen loopt ons over een brug tegemoet. Ze lijken bezig met een midgetgolfparcours. Ze dragen in felle kleuren beschilderde golfclubs, met aan het uiteinde een houten klompje. Ze kijken met vieze gezichten naar onze groep en mompelen in half verstaanbaar Nederlands afkeurend over toeristen. ‘Ja, dit krijg je hier’, zegt hun gids laconiek. Onze gids vertelt dat de Wallen recent ingrijpend zijn veranderd. ‘Geen pooiers meer, geen mensenhandel.’ Achter ons juichen de midgetgolfende mannen alsof ze net gescoord hebben.

Op de Kloveniersburgwal poseren we voor een groepsfoto. Daarna krijgt iedereen een stroopwafel

‘In de jaren tachtig had de politie haar handen vol aan de bestrijding van heroïne, en dus gedoogde ze marihuana’, begint de gids op de Zeedijk. ‘Ga daar maar staan’, zegt een tienerjongen tegen een bleke leeftijdsgenote. Met haar zwarte rugzak en hangende schouders ziet ze eruit als een verveelde scholier. De jongen begint foto’s van haar te maken. Ze staat bij de groep alsof ze er onderdeel van is en gaapt de gids met een neutrale blik aan. ‘Wat is dit?’, vraagt die. ‘Het is voor een kunstproject’, zegt de jongen. ‘Jullie hoeven niets te doen’, zegt de gids tegen de groep. ‘Het is voor een kunstproject.’

Op de Kloveniersburgwal poseren we voor een groepsfoto. Daarna krijgt iedereen een stroopwafel. De gids haalt een kaart van Nederlands koloniale imperium tevoorschijn. Hij vertelt hoe omvangrijk dat was en hoeveel peper er in die tijd in de Amsterdamse pakhuizen lag. ‘Maar er waren ook minder mooie kanten, zoals slavernij.’ Hij rommelt weer in zijn tas, trekt er een afbeelding van een geketende Afrikaanse vrouw uit en houdt hem omhoog. ‘Dat moet ook gezegd worden.’

We eindigen op de Dam. ‘Dat was fascinerend’, zegt een Amerikaan terwijl hij de gids geld toestopt. “En jij? Heb jij nog nieuwe dingen geleerd?’, vraagt een glimlachende deelneemster mij. ‘Een paar’, zeg ik. Het meeste wist ik eigenlijk al en toch had ik de Wallen nog niet eerder zo gezien.



Mail

Leon van de Reep houdt van droge journalistiek. Hij is eigenlijk antropoloog maar observeert tegenwoordig dichter bij huis.

Jente Hoogeveen is student Liberal Arts & Sciences, de rest van de tijd maakt ze beeldend werk en schrijft korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomChef Papier
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Mensen uit een ander leven

Mensen uit een ander leven

Tijdens een schrijfretraite op het Noord-Franse platteland ontmoet Eva van den Boogaard twee mensen met wie het meteen klikt. Maar zo snel het contact was gelegd, zo snel is het weer verbroken bij het afscheid. Of ziet ze ze nog terug? Lees meer

Column Marthe

De liefde tegen het systeem

Kan de liefde alle verschillen tussen mensen overwinnen? Marthe van Bronkhorst betwijfelt het na een vurig debat tijdens een date. Lees meer

Monddood

Schrijven is eigenlijk monddood maken

Je kan altijd over de rug van de ander schrijven, toch? Marthe van Bronkhorst raakt hierover in discussie op een literaire avond die steeds absurdistischer wordt. Lees meer

Een docent met een lichaam

Een docent met een lichaam

Ook wanneer Eva voor de klas staat is ze in de eerste plaats een mens met een lichaam dat behoeftes kent. Maar dat blijkt minder vanzelfsprekend dan het lijkt in het onderwijs. Lees meer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Marthe van Bronkhorst wordt in een sprookjesachtig eilanddorp geconfronteerd met haar cynisme. Lees meer

Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Sluit je vóór 1 januari aan en ontvang jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel