Asset 14

Boven het geklaag

Een zomer op de Wallen (III): Boven het geklaag

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier?

‘Het zijn er zo veel hè’, zegt de man naast me plotseling. Hij heeft het gelijkmatig gebruinde gezicht van iemand die buiten is wanneer hij wil. Zijn marineblauwe overhemd met korte mouwen is gestreken, het bovenste knoopje los. Hij kijkt misprijzend de snackbar rond. Voor ons discussiëren twee Indiase jongens over het menu. Een jonge Britse vrouw struikelt over haar eigen hakken en trekt snel haar jurkje weer omhoog. Een paar stonede Italianen schuiven besluiteloos langs de snacks in de muur. De man maakt een gelaten armgebaar in hun richting. ‘Je kunt er helemaal niets tegen doen.’

'Ik kwam onderweg naar huis klem te zitten in zo’n groep Chinezen. Die gaan dus niet aan de kant en ik wist niet hoe ik eruit moest komen'

‘Ach, ik heb hier meer dan twintig jaar gewoond’, vervolgt hij en valt dan even stil. ‘Ik heb het niet zo snel, maar ik ben een keer helemaal claustrofobisch geworden. Ik kwam onderweg naar huis klem te zitten in zo’n groep Chinezen. Die gaan dus niet aan de kant en ik wist niet hoe ik eruit moest komen.’ Hij schudt z’n hoofd. ‘Toen dacht ik: nú is het genoeg. Ben naar het KNSM-eiland verhuisd. Veel eerder moeten doen.’ Als onze patat op is en we richting huis gaan, wenst hij me succes.

Thuis aangekomen zie ik mijn bejaarde buurman zijn vuilnis op de hoek zetten. Er springt een muis weg als hij zijn zak op de stapel gooit. Het is zondagnacht. Officieel is hij te vroeg. ‘Handhaving!’, zeg ik als ik achter hem sta. Hij richt zich moeizaam op, draait z’n hoofd en grijnst vaag. ‘Ik woon hierboven hè’, zeg ik voor de zekerheid. Ik kom hem af en toe tegen als hij met de transseksuele prostituees staat te kletsen. Hij groet dan beleefd terug maar lijkt me niet altijd meer te herkennen. ‘Weet ik toch’, antwoordt hij. ‘Bevalt het nog daarzo?’ ‘Jawel’, zeg ik. ‘Soms een beetje druk.’ Hij recht zijn rug. ‘Dan moet je hier niet gaan wonen’, zegt hij en hij kijkt me strak aan. ‘Je weet het van tevoren als je hier komt. Ik ben nu tachtig, woon hier al vijftig jaar en ik klaag nooit.’

Steeds vaker richt hij ook op de duiven zelf. Hij sist naar ze wanneer zijn dunne armen het gele apparaat heffen

Ik zie mijn buurman iedere ochtend voorzichtig, trillend, de trap naar zijn dakterras beklimmen. Altijd in een wit hemd en een witte onderbroek. Een half uur ploetert hij op de hometrainer die daar staat. Dan spuit hij met een hogedrukreiniger de duivenpoep van zijn terras. ’s Middags doet hij het nog een paar keer. ’s Avonds weer. Steeds vaker richt hij ook op de duiven zelf. Hij sist naar ze wanneer zijn dunne armen het gele apparaat heffen. De straal die hij afvuurt verandert in een wolkje en lost op. De duiven zijn weg voor het water ze bereikt.

‘Ik ken spuiten wat ik wil’, zegt hij als ik ernaar vraag. ‘Ze blijven maar komen.’ Zijn zilveren krulletjes dansen mee op zijn felle hoofdbewegingen. ‘Gék word ik ervan!’



Mail

Leon van de Reep houdt van droge journalistiek. Hij is eigenlijk antropoloog maar observeert tegenwoordig dichter bij huis.

Jente Hoogeveen is student Liberal Arts & Sciences, de rest van de tijd maakt ze beeldend werk en schrijft korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer