Asset 14

Boven het geklaag

Een zomer op de Wallen (III): Boven het geklaag

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier?

‘Het zijn er zo veel hè’, zegt de man naast me plotseling. Hij heeft het gelijkmatig gebruinde gezicht van iemand die buiten is wanneer hij wil. Zijn marineblauwe overhemd met korte mouwen is gestreken, het bovenste knoopje los. Hij kijkt misprijzend de snackbar rond. Voor ons discussiëren twee Indiase jongens over het menu. Een jonge Britse vrouw struikelt over haar eigen hakken en trekt snel haar jurkje weer omhoog. Een paar stonede Italianen schuiven besluiteloos langs de snacks in de muur. De man maakt een gelaten armgebaar in hun richting. ‘Je kunt er helemaal niets tegen doen.’

'Ik kwam onderweg naar huis klem te zitten in zo’n groep Chinezen. Die gaan dus niet aan de kant en ik wist niet hoe ik eruit moest komen'

‘Ach, ik heb hier meer dan twintig jaar gewoond’, vervolgt hij en valt dan even stil. ‘Ik heb het niet zo snel, maar ik ben een keer helemaal claustrofobisch geworden. Ik kwam onderweg naar huis klem te zitten in zo’n groep Chinezen. Die gaan dus niet aan de kant en ik wist niet hoe ik eruit moest komen.’ Hij schudt z’n hoofd. ‘Toen dacht ik: nú is het genoeg. Ben naar het KNSM-eiland verhuisd. Veel eerder moeten doen.’ Als onze patat op is en we richting huis gaan, wenst hij me succes.

Thuis aangekomen zie ik mijn bejaarde buurman zijn vuilnis op de hoek zetten. Er springt een muis weg als hij zijn zak op de stapel gooit. Het is zondagnacht. Officieel is hij te vroeg. ‘Handhaving!’, zeg ik als ik achter hem sta. Hij richt zich moeizaam op, draait z’n hoofd en grijnst vaag. ‘Ik woon hierboven hè’, zeg ik voor de zekerheid. Ik kom hem af en toe tegen als hij met de transseksuele prostituees staat te kletsen. Hij groet dan beleefd terug maar lijkt me niet altijd meer te herkennen. ‘Weet ik toch’, antwoordt hij. ‘Bevalt het nog daarzo?’ ‘Jawel’, zeg ik. ‘Soms een beetje druk.’ Hij recht zijn rug. ‘Dan moet je hier niet gaan wonen’, zegt hij en hij kijkt me strak aan. ‘Je weet het van tevoren als je hier komt. Ik ben nu tachtig, woon hier al vijftig jaar en ik klaag nooit.’

Steeds vaker richt hij ook op de duiven zelf. Hij sist naar ze wanneer zijn dunne armen het gele apparaat heffen

Ik zie mijn buurman iedere ochtend voorzichtig, trillend, de trap naar zijn dakterras beklimmen. Altijd in een wit hemd en een witte onderbroek. Een half uur ploetert hij op de hometrainer die daar staat. Dan spuit hij met een hogedrukreiniger de duivenpoep van zijn terras. ’s Middags doet hij het nog een paar keer. ’s Avonds weer. Steeds vaker richt hij ook op de duiven zelf. Hij sist naar ze wanneer zijn dunne armen het gele apparaat heffen. De straal die hij afvuurt verandert in een wolkje en lost op. De duiven zijn weg voor het water ze bereikt.

‘Ik ken spuiten wat ik wil’, zegt hij als ik ernaar vraag. ‘Ze blijven maar komen.’ Zijn zilveren krulletjes dansen mee op zijn felle hoofdbewegingen. ‘Gék word ik ervan!’



Mail

Leon van de Reep houdt van droge journalistiek. Hij is eigenlijk antropoloog maar observeert tegenwoordig dichter bij huis.

Jente Hoogeveen is student Liberal Arts & Sciences, de rest van de tijd maakt ze beeldend werk en schrijft korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer