Asset 14

Boven het geklaag

Een zomer op de Wallen (III): Boven het geklaag

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier?

‘Het zijn er zo veel hè’, zegt de man naast me plotseling. Hij heeft het gelijkmatig gebruinde gezicht van iemand die buiten is wanneer hij wil. Zijn marineblauwe overhemd met korte mouwen is gestreken, het bovenste knoopje los. Hij kijkt misprijzend de snackbar rond. Voor ons discussiëren twee Indiase jongens over het menu. Een jonge Britse vrouw struikelt over haar eigen hakken en trekt snel haar jurkje weer omhoog. Een paar stonede Italianen schuiven besluiteloos langs de snacks in de muur. De man maakt een gelaten armgebaar in hun richting. ‘Je kunt er helemaal niets tegen doen.’

'Ik kwam onderweg naar huis klem te zitten in zo’n groep Chinezen. Die gaan dus niet aan de kant en ik wist niet hoe ik eruit moest komen'

‘Ach, ik heb hier meer dan twintig jaar gewoond’, vervolgt hij en valt dan even stil. ‘Ik heb het niet zo snel, maar ik ben een keer helemaal claustrofobisch geworden. Ik kwam onderweg naar huis klem te zitten in zo’n groep Chinezen. Die gaan dus niet aan de kant en ik wist niet hoe ik eruit moest komen.’ Hij schudt z’n hoofd. ‘Toen dacht ik: nú is het genoeg. Ben naar het KNSM-eiland verhuisd. Veel eerder moeten doen.’ Als onze patat op is en we richting huis gaan, wenst hij me succes.

Thuis aangekomen zie ik mijn bejaarde buurman zijn vuilnis op de hoek zetten. Er springt een muis weg als hij zijn zak op de stapel gooit. Het is zondagnacht. Officieel is hij te vroeg. ‘Handhaving!’, zeg ik als ik achter hem sta. Hij richt zich moeizaam op, draait z’n hoofd en grijnst vaag. ‘Ik woon hierboven hè’, zeg ik voor de zekerheid. Ik kom hem af en toe tegen als hij met de transseksuele prostituees staat te kletsen. Hij groet dan beleefd terug maar lijkt me niet altijd meer te herkennen. ‘Weet ik toch’, antwoordt hij. ‘Bevalt het nog daarzo?’ ‘Jawel’, zeg ik. ‘Soms een beetje druk.’ Hij recht zijn rug. ‘Dan moet je hier niet gaan wonen’, zegt hij en hij kijkt me strak aan. ‘Je weet het van tevoren als je hier komt. Ik ben nu tachtig, woon hier al vijftig jaar en ik klaag nooit.’

Steeds vaker richt hij ook op de duiven zelf. Hij sist naar ze wanneer zijn dunne armen het gele apparaat heffen

Ik zie mijn buurman iedere ochtend voorzichtig, trillend, de trap naar zijn dakterras beklimmen. Altijd in een wit hemd en een witte onderbroek. Een half uur ploetert hij op de hometrainer die daar staat. Dan spuit hij met een hogedrukreiniger de duivenpoep van zijn terras. ’s Middags doet hij het nog een paar keer. ’s Avonds weer. Steeds vaker richt hij ook op de duiven zelf. Hij sist naar ze wanneer zijn dunne armen het gele apparaat heffen. De straal die hij afvuurt verandert in een wolkje en lost op. De duiven zijn weg voor het water ze bereikt.

‘Ik ken spuiten wat ik wil’, zegt hij als ik ernaar vraag. ‘Ze blijven maar komen.’ Zijn zilveren krulletjes dansen mee op zijn felle hoofdbewegingen. ‘Gék word ik ervan!’



Mail

Leon van de Reep houdt van droge journalistiek. Hij is eigenlijk antropoloog maar observeert tegenwoordig dichter bij huis.

Jente Hoogeveen is student Liberal Arts & Sciences, de rest van de tijd maakt ze beeldend werk en schrijft korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer