Hoewel Kerstmis het feest van de vrede is, kunnen we stellen dat de ‘vierders’ van het vredesfeest onder te verdelen zijn in twee kerstkampen: de haters en de liefhebbers.
Hierdoor staat de viering van het Kerstfeest dikwijls garant voor zaken die ver van vrede af staan: denk aan emotionele chantage en familieoorlogen.
Veel mensen vinden het ondraaglijk te moeten leven met deze kloof en durven niet langer te vertrouwen op hun vermeende mensenkennis. Vrienden die men van haver tot gort dacht te kennen, blijken regelrechte kersthaters of –fanaten en blijken ontoerekeningsvatbaar in de maand december.
December is een maand van extremen.
Het is tijd voor verbroedering. We kunnen kerst niet ontkennen, maar we kunnen het wel voor beide bovengenoemde kampen draaglijk maken.
In het verleden is het al eens groots aangepakt met het fenomeen ‘Band Aid’, maar ik probeer het nog een keer op microniveau met het verbroederingsmiddel bij uitstek: muziek.
En wel met één specifieke cd: ‘Witte kerst in de Jordaan’ van Tante Leen en Johnny Jordaan.
Dit is het ideale kerstalbum voor zowel de kerstliefhebbers als de kersthaters. Oké, je moet dan niet ook nog een bloedhekel aan Amsterdam hebben, maar dan wordt het misschien überhaupt eens tijd om na te denken over de mate van je neerslachtigheid (daar zijn diverse tests voor te vinden op internet).
De foto van Tante Leen en ome Johnny op de voorkant is legendarisch en doet je onherroepelijk terugverlangen naar de warme schoot van je opa of oma (of welke warme schoot dan ook). Ernaast staat een foto van een dichtgevroren gracht, nostalgie ten top (en voor velen van ons een nimmer in de realiteit aanschouwd tafereel).
De liedjes zijn doorspekt met mierzoete teksten en de Amsterdamse snik en dat is nu juist het fijne: je kunt er bij weg zwijmelen, om huilen én je kunt er keihard om lachen. De ideale mix!
Om af te sluiten de titel van nummer 22 op de cd: Veel heil en zegen!
