In de eeuwige queeste naar (al dan niet gefabriceerde) oprechtheid en authenticiteit in de popmuziek, staan verzet tegen de oppermachtige platenindustrie en lak aan commerciële strategieën hoog in het vaandel. Bands die onverstoorbaar hun eigen weg varen en het aannemelijk weten te maken dat ze altijd alleen dat doen waar ze zelf zin in hebben, krijgen extra sterretjes op de rock and roll meter toegekend. Maar het komt toch maar zelden voor dat zo’n benadering echt volledig ongeregisseerd lijkt plaats te vinden.
De Ierse band Therapy? brak midden jaren negentig door met zwartgallige, catchy punkrocksongs en scoorde vervolgens een onverwachte underground hit met de coverballad ‘Diane.’ Na zes albums met min of meer dezelfde maaltijd, gestaag afnemende populariteit en een breuk met hun label, bracht de band in 1999 uit het niets een album met de ironisch titel Suicide-Pact - You First uit: een rauw, hard, gruizig en al met al tamelijk compromisloosalbum. Wat mij betreft het beste dat ze hebben uitgebracht.
Waar op eerdere albums de balans tussen een stevige sound en catchy liedjes met meezingrefreinen scherp in de gaten werd gehouden, gaat Therapy? op Suicide Pact - You First los op zompige, snoeihard en logge nummers. De melodieën en meezingrefreinen zijn nog steeds aanwezig, maar bedolven onder lagen van prominente brommende bas, en lager-dan-lage gitaren. De “alles moet kapot”-mentaliteit wordt meteen duidelijk in het mompelend gezongen gezongen openingsnummer ‘He’s not that kind of girl’ (leuke titel ook), maar ook het op een onlogische 9/4-maat gebaseerde ‘Hate Kill Destroy’ liegt er niet om. Therapy’s talent voor rouwerige ballads wordt tentoongespreid in het door snelweggeluiden omgeven ‘God Kicks,’ dat lijkt te worden gezongen door iemand die vier flessen whiskey achter de kiezen heeft: “God kicks with both feet, and keeps his shoes on.”
Door het volkomen gebrek aan succesverwachtingen is Suicide Pact - You First een heerlijk low profile album, dat bruist van de energie en levenslust: furieus, agressief en jakkerend, heerlijk modderig geproduceerd. Na dit uitstapje keerde de band, kennelijk gelouterd, weer terug naar de vertrouwde punkrock-liedjes, iets wat ze nu al wederom zes albums volhouden. Ik heb geen van die albums gehoord, maar Suicide Pact - You First blaast nog regelmatig door mijn speakers.
