Kantoorhumor, het blijft ongemakkelijk. Van alle rare antropologische fenomenen in de laatkapitalistische samenleving is het kantoor toch wel het meest absurde: een plek waar de helft van de beroepsbevolking min of meer vrijwillig, acht uur per dag, achter een beeldscherm doorbrengt, afgewisseld door vergaderingen, koffieautomaatgesprekken, en momenten voor jezelf in het kopieerhok. Probeer het maar eens aan een Papoea uit te leggen, of desnoods aan je bezoekers van de planeet Zob. Lukt je niet.
Zoals alle mensen die samen rare dingen doen, hebben kantoorbewoners hun eigen type humor. Kantoorhumor. En zoals alle inside humor is die meestal niet grappig voor outsiders. Hoewel Doug Savage dat anders ziet: ‘Did you see The Office last night?’ ‘I can’t. It’s too close to my own reality.’
Savage Chickens is de positieve uitzondering. Het is dan ook niet uitsluitend kantoorhumor, hoewel Doug nog steeds op kantoor werkt, het kantoor nog steeds de kern is, en het materiaal nog steeds van kantoor komt. Savage Chickens is namelijk getekend op post-it blaadjes. De cast bestaat hoofdzakelijk uit identiteitsloze kippen, soms afgewisseld door kippen met zonnebrillen (“marketing people”), zombie-kippen, neanderthalerkippen, een tofu-blok, wormpjes, de alomtegenwoordige robotmanager PROD3000, de sadistische Happy Bear en een stuk of wat cameo’s uit de Amerikaanse popcultuur.
Sinds Doug Savage, gekweld door migraine en de wekker om 7:00, vijf jaar geleden zijn site opzette, verschijnt daarop dagelijks een nieuwe kippengrap. Gaandeweg heeft hij zijn onderwerp uitgebreid naar de absurditeit van het bestaan in het algemeen, soms afgewisseld met grappen over film- en tv-figuren als de inspiratie wat tegenzit. Na 1000 post-its zijn de kantoorgrappen natuurlijk ook wel op aan het raken.
De wilde kippen blijven een manier om het leven achter een beeldscherm dragelijk te maken. Het nadeel is alleen: het is defaitistisch. De onderliggende boodschap is Beckettiaans inktzwart. Doug Savage zelf werkt ook nog steeds op kantoor.
