“Ik luister veel klassieke muziek en denk dat meer mensen dat mooi zouden vinden”, zo citeerde een redacteur onlangs een verzuchting van een andere redacteur. “Ik wil zulke muziek snappen, maar ik weet niet hoe”, verzuchtte volgens hetzelfde bericht weer een ander. Deze grenzeloos diepzinnige conversatie resulteerde in de “hard//hoofd-mixtape klassieke muziek”. Strikt genomen tape noch mix. Maar goed, wel veel klassieke muziek.
Hoewel ikzelf ook met enige regelmaat een klassieke plaat opzet, stond ik niet te trappelen om een suggestie voor de speellijst te doen. Ons redacteuren werd namelijk gevraagd de keuze te motiveren: dan haak ik af. Ik kamp met een soort omgekeerde synesthesie wanneer het op het omzetten van geluid in woorden gaat. De twee gaan in mijn hoofd simpelweg niet samen. Zodra ik iets over muziek wil zeggen, vormen zich de meest onzinnige frases. Voordat ik iets kan uitspreken komt het me zo belachelijk voor dat ik het op huighoogte inslik. Mijn buik zit vol met woorden als klanktint, timbre, grondtoon en kleur. (Of is dat allemaal hetzelfde?) Mijn aandoening trekt zich trouwens weinig aan van genrebarrières.
Maar omdat ik ook wil bijdragen aan een betere wereld, tip ik hier een fijne, zij het wat plichtmatige documentaire over de Canadese pianist Glenn Gould. De man is een wandelend mysterie, wat mij ontslaat van de verplichting hier iets intelligents over hem te zeggen. Ik vrees namelijk dat ik niet verder zou komen dan: “Hij heeft iets weg van Hans Teeuwen.” En dat terwijl ik vol woordeloze bewondering en fascinatie zit.
Om te voorkomen dat je de rest van je leven bij het horen van de naam Glenn Gould alleen maar aan Hans Teeuwen denkt, zul je nu toch echt deze film moeten kijken.
De documentaire van Het Uur van de Wolf is te zien via Uitzending Gemist.
