Als ik niet, toen ik vijftien was, het briljante plan had opgevat om te waterskiën tussen Denemarken en Zweden, en daardoor persona non grata in Zweden werd, dan was ik naar Zweden gegaan. In plaats daarvan zit ik nu in het vliegtuig van Macau naar Manila, na een paar frustrerende pogingen om de weg te vinden in Hong Kong en Macau. De helft van het vliegtuig is gevuld met studenten uit Xiamen en overwerkte travestieten, dus het is onmogelijk om naar de wc te gaan. Ik heb een klein kantoortje opgezet om de immigratiepapieren voor de studenten in te vullen, in ruil voor gratis Bloody Mary’s, maar ik val halverwege in slaap en droom over de perfecte moord op Joost Zwagerman. Van Manila vlieg ik naar Dumarguete, waar de boot naar Siquijor, gevuld met bier en mijn oude vriend Jøran op me wacht.
Siquijor is het verdoemde eiland van de Filipijnen. In de jaren zeventig speelde zich hier veel horrorfilms af, in dezelfde periode was het een belangrijke schakel in de drugssmokkel. Sommigen vermoeden hier een verband. Nog steeds komen de Filippinos liever niet op het eiland. In de tweede wereldoorlog zaten de Japanners op Siquijor. De rijkste familie van het eiland teert nog steeds op twee, in een Japans graf gevonden platina staven. De Japanners hebben een schat in de grote waterval een verstopt, maar de laatste Koreaan die zo gek was om ernaar te duiken verdronk, en bij het opvissen van het lijk werden nog zes lichamen gevonden. Voor de grotten moet je uitkijken. Als je er geen stenen naar gooit, dan zit je in principe oké, anders bezoekt de White Lady je ‘s nachts om te vragen wat je komt doen. Als je geen antwoord hebt, dan kan je goed ziek worden, en die kans is groot, want haar blik schijnt nogal te verlammen. De vuurvliegjes zijn hier zo groot als led-lampjes en met pasen nagelen ze nog gewoon iemand aan het kruis. In verkiezingstijd wemelt het op het eiland van militairen, om ervoor te zorgen dat er niet op de oppositie wordt gestemd. Op alle andere dagen is er één legerpostje, maar het eiland is te arm om geweren te kunnen betalen, dus de enige kunstenaar op het eiland heeft geweren uit hout gesneden en beschilderd.
Als we op Siquijor aankomen, zoekt Jøran zijn kussen in de pier. We dragen hem naar de vismarkt. Dit is niet heel erg goed voor Jøran. Hij besluit om een trouwjurk voor zijn vrouw te kopen om zich beter te voelen, maar trouwjurken zijn moeilijk te vinden op een vismarkt. In plaats daarvan, we zijn er toch, kopen we een paar snappers van een visvrouw. Ze plast op de vloer terwijl ze de vis in de Siquijor Mirror staat te verpakken. Dit is niet goed voor Jøran, het is ook nooit goed voor Jøran. Zo is Jøran. Maar we kopen een harpoen en dat helpt Jøran er weer een beetje bovenop. Hoewel hij een resort heeft waar ik de komende weken zal verblijven, gaan we eerst naar een ander resort gerund door Zweedse kakkerlakken om met de harpoen te spelen. We stoppen een paar sokken in de wasbak en zetten de kraan open. Jøran vindt het saai dus hij haalt een paar kippen en nu hebben we iets om op te schieten, maar nu hebben we bloedende kippen in de badkuip en bovendien zijn dode snappers geen uitdaging voor de harpoen van Jøran, want Jøran is uitstekend met de harpoen. We gaan naar de receptie. Jøran zegt: ‘we don’t like it here. I think you have a problem with the sink or something.’ Gijs is er ook bij, maar Gijs is geen integer figuur. Hij is het type dat iets te dik is met je ex. In Hong Kong liet hij zich pijpen en hij vroeg me of je dan aids kon krijgen en ik zei: ‘ja natuurlijk, hoezo, dat heb je toch niet gedaan?’ en toen belde Gijs naar zijn vrouw om te vertellen dat hij aids had en nu is hij gescheiden. Gijs wil terug naar de kamer omdat hij er zijn horloge heeft vergeten en het is niet eens een dure. Hij staat bij de receptie en hij klopt op de tafel om de aandacht te krijgen, maar op dit eiland betekent dit dat je ziedend bent, wat geen verstandige houding is als je een horloge wilt redden uit een ondergelopen bungalow met bloedende kippen en dode snappers, dus we gaan verder en laten de rotmongool rotten. Onderweg naar de kamer zien we hem lachend een amicale klap op de schouders van een medewerker geven, die verstijft, want hier betekent het dat je diegene vervloekt.
- wordt vervolgd -
