Asset 14

Omvang doet er niet toe

Emma Slaats studeerde een half jaar in San Francisco. Een roadtrip mag dan natuurlijk niet ontbreken.

We hadden vrij, waren in California en het leven was goed, dus huurden we een felrode auto om mee rond te crossen. Na een week rondgereden te hebben, waren mijn twee vriendinnen en ik beland in Joshua Tree National Park, een natuurgebied met een fantastisch vreemd landschap, gekke bomen, enorme rotsen en veel zand. Onze tactiek voor natuurparken was tot nu toe geweest: erdoorheen rijden, stoppen, foto’s maken, een appel of mueslireep eten, heel hard muziek draaien en weer doorrijden. Ook toeterden en floten we soms naar knappe mannen vanuit onze auto, waarna we gierend van het lachen weer verder scheurden. Op de achterbank had zich een berg fruitschillen, bekertjes, verpakkingen en oud brood verzameld, waarin waarschijnlijk nieuwe diersoorten aan het ontstaan waren. Voor het roadtrip-effect lag er ook een gitaar.

Kortom, we waren jong, lui en asociaal. Zo ook die dinsdag. Het was warm, we hadden alle drie een rokje aan, en we maakten een stop bij een centraal uitkijkpunt in Joshua Tree. We stapten uit, onze zonnebrillen op en camera’s in de aanslag. Er liep een smal paadje omhoog dat verdween tussen twee grote rotsen. Aan het eind van het pad werd ons een mooi uitzicht beloofd. We begonnen te lopen.

Hey girls!’ hoorden we naast ons. We keken opzij en onze monden vielen open. Daar stonden vier jongens van onze leeftijd, bij een rotsblok dat ongeveer twee keer zo hoog was als zijzelf. Ze hadden alle vier geen shirt aan, waren gebruind en heel erg aantrekkelijk. Om hen heen lagen touwen en klimgereedschap. ‘Are you going for a walk?’ zei de blonde. Ze begonnen allemaal te lachen terwijl ze naar onze rokjes wezen. We lachten een beetje mee. De jongen met de baard wees omhoog, en zei: ‘We are going to climb this rock.

We keken omhoog, naar het rotsblok. ‘Why didn’t you choose a bigger one?’ vroeg mijn vriendin Iris. ‘Owwwww!’, riepen ze. Ze waren gedist. ‘Well, size doesn’t matter, right?’ antwoordde één van hen gevat. ‘Have fun ‘walking’!

We dropen af terwijl de jongens nog wat lachten en liepen het paadje verder op, ons alle drie schamend voor wat er zojuist gebeurd was. ‘Misschien kunnen we gewoon een klein stukje wandelen,’ verbrak ik de stilte. ‘Het zal vast niet zo ver zijn.’  ‘Ja, precies. Het is trouwens ook heel mooi hier. Geen straf,’ antwoordde Denise. Zo begonnen we aan de uitgestippelde hike die op de bordjes werd aangegeven.

Joshua 5

Illustratie: Gemma Pauwels

Het leek uren later. Ik keek omhoog, recht de zon in. Het was heet. Met half dichtgeknepen ogen zag ik hoe een grote roofvogel hoog in de lucht rondcirkelde. Mijn mond voelde droog. ‘Hebben we water?’ hoorde ik Iris paniekerig vragen. Ik dacht aan het flesje dat ik in de auto had zien liggen. Er schoot een visioen door mijn hoofd van onze uitgedroogde lijken waar de roofvogel repen vlees uit scheurde met zijn bek. In slow motion speelde ik het filmpje af in mijn hoofd. Ik zag de krantenkoppen al voor me. ‘Studentes komen gruwelijk aan hun einde in Joshua Tree National Park.’

Ik voelde me licht in mijn hoofd worden. Een zweetdruppel liep langs mijn ruggengraat. De vogel krijste, hij dook naar beneden, en – ‘Could you take a picture of us?

Ik draaide me met een ruk om en keek recht in het gezicht van een breed glimlachende, roodverbrande man. Hij had een milkshake in zijn ene hand en een fototoestel in zijn andere hand. Op zijn hoofd droeg hij een safarihoedje. Achter hem stond zijn vrouw in een wit vormeloos shirt. Ze was dik, had blosjes op haar wangen en at chips uit een zak. ‘Of course’, stamelde ik. Toen de foto gemaakt was, sjokte het stel langzaam verder.

Uiteindelijk keerden we weer terug bij het beginpunt van de hike. We passeerden het stel waar ik een foto van had genomen. Ze zaten samen chips te eten op een rots en keken ons glazig aan. Ik was onderweg gestruikeld en had een schaafwond op mijn knie, Iris’ rok was gescheurd en Denise was verbrand in haar gezicht. We strompelden verslagen terug naar onze rode auto. Ineens zagen we daar de vier jongens, ze waren verplaatst. Naar een grotere rots.

 

Mail

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer