Asset 14

Omvang doet er niet toe

Emma Slaats studeerde een half jaar in San Francisco. Een roadtrip mag dan natuurlijk niet ontbreken.

We hadden vrij, waren in California en het leven was goed, dus huurden we een felrode auto om mee rond te crossen. Na een week rondgereden te hebben, waren mijn twee vriendinnen en ik beland in Joshua Tree National Park, een natuurgebied met een fantastisch vreemd landschap, gekke bomen, enorme rotsen en veel zand. Onze tactiek voor natuurparken was tot nu toe geweest: erdoorheen rijden, stoppen, foto’s maken, een appel of mueslireep eten, heel hard muziek draaien en weer doorrijden. Ook toeterden en floten we soms naar knappe mannen vanuit onze auto, waarna we gierend van het lachen weer verder scheurden. Op de achterbank had zich een berg fruitschillen, bekertjes, verpakkingen en oud brood verzameld, waarin waarschijnlijk nieuwe diersoorten aan het ontstaan waren. Voor het roadtrip-effect lag er ook een gitaar.

Kortom, we waren jong, lui en asociaal. Zo ook die dinsdag. Het was warm, we hadden alle drie een rokje aan, en we maakten een stop bij een centraal uitkijkpunt in Joshua Tree. We stapten uit, onze zonnebrillen op en camera’s in de aanslag. Er liep een smal paadje omhoog dat verdween tussen twee grote rotsen. Aan het eind van het pad werd ons een mooi uitzicht beloofd. We begonnen te lopen.

Hey girls!’ hoorden we naast ons. We keken opzij en onze monden vielen open. Daar stonden vier jongens van onze leeftijd, bij een rotsblok dat ongeveer twee keer zo hoog was als zijzelf. Ze hadden alle vier geen shirt aan, waren gebruind en heel erg aantrekkelijk. Om hen heen lagen touwen en klimgereedschap. ‘Are you going for a walk?’ zei de blonde. Ze begonnen allemaal te lachen terwijl ze naar onze rokjes wezen. We lachten een beetje mee. De jongen met de baard wees omhoog, en zei: ‘We are going to climb this rock.

We keken omhoog, naar het rotsblok. ‘Why didn’t you choose a bigger one?’ vroeg mijn vriendin Iris. ‘Owwwww!’, riepen ze. Ze waren gedist. ‘Well, size doesn’t matter, right?’ antwoordde één van hen gevat. ‘Have fun ‘walking’!

We dropen af terwijl de jongens nog wat lachten en liepen het paadje verder op, ons alle drie schamend voor wat er zojuist gebeurd was. ‘Misschien kunnen we gewoon een klein stukje wandelen,’ verbrak ik de stilte. ‘Het zal vast niet zo ver zijn.’  ‘Ja, precies. Het is trouwens ook heel mooi hier. Geen straf,’ antwoordde Denise. Zo begonnen we aan de uitgestippelde hike die op de bordjes werd aangegeven.

Joshua 5

Illustratie: Gemma Pauwels

Het leek uren later. Ik keek omhoog, recht de zon in. Het was heet. Met half dichtgeknepen ogen zag ik hoe een grote roofvogel hoog in de lucht rondcirkelde. Mijn mond voelde droog. ‘Hebben we water?’ hoorde ik Iris paniekerig vragen. Ik dacht aan het flesje dat ik in de auto had zien liggen. Er schoot een visioen door mijn hoofd van onze uitgedroogde lijken waar de roofvogel repen vlees uit scheurde met zijn bek. In slow motion speelde ik het filmpje af in mijn hoofd. Ik zag de krantenkoppen al voor me. ‘Studentes komen gruwelijk aan hun einde in Joshua Tree National Park.’

Ik voelde me licht in mijn hoofd worden. Een zweetdruppel liep langs mijn ruggengraat. De vogel krijste, hij dook naar beneden, en – ‘Could you take a picture of us?

Ik draaide me met een ruk om en keek recht in het gezicht van een breed glimlachende, roodverbrande man. Hij had een milkshake in zijn ene hand en een fototoestel in zijn andere hand. Op zijn hoofd droeg hij een safarihoedje. Achter hem stond zijn vrouw in een wit vormeloos shirt. Ze was dik, had blosjes op haar wangen en at chips uit een zak. ‘Of course’, stamelde ik. Toen de foto gemaakt was, sjokte het stel langzaam verder.

Uiteindelijk keerden we weer terug bij het beginpunt van de hike. We passeerden het stel waar ik een foto van had genomen. Ze zaten samen chips te eten op een rots en keken ons glazig aan. Ik was onderweg gestruikeld en had een schaafwond op mijn knie, Iris’ rok was gescheurd en Denise was verbrand in haar gezicht. We strompelden verslagen terug naar onze rode auto. Ineens zagen we daar de vier jongens, ze waren verplaatst. Naar een grotere rots.

 

Mail

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer