Asset 14

Omvang doet er niet toe

Emma Slaats studeerde een half jaar in San Francisco. Een roadtrip mag dan natuurlijk niet ontbreken.

We hadden vrij, waren in California en het leven was goed, dus huurden we een felrode auto om mee rond te crossen. Na een week rondgereden te hebben, waren mijn twee vriendinnen en ik beland in Joshua Tree National Park, een natuurgebied met een fantastisch vreemd landschap, gekke bomen, enorme rotsen en veel zand. Onze tactiek voor natuurparken was tot nu toe geweest: erdoorheen rijden, stoppen, foto’s maken, een appel of mueslireep eten, heel hard muziek draaien en weer doorrijden. Ook toeterden en floten we soms naar knappe mannen vanuit onze auto, waarna we gierend van het lachen weer verder scheurden. Op de achterbank had zich een berg fruitschillen, bekertjes, verpakkingen en oud brood verzameld, waarin waarschijnlijk nieuwe diersoorten aan het ontstaan waren. Voor het roadtrip-effect lag er ook een gitaar.

Kortom, we waren jong, lui en asociaal. Zo ook die dinsdag. Het was warm, we hadden alle drie een rokje aan, en we maakten een stop bij een centraal uitkijkpunt in Joshua Tree. We stapten uit, onze zonnebrillen op en camera’s in de aanslag. Er liep een smal paadje omhoog dat verdween tussen twee grote rotsen. Aan het eind van het pad werd ons een mooi uitzicht beloofd. We begonnen te lopen.

Hey girls!’ hoorden we naast ons. We keken opzij en onze monden vielen open. Daar stonden vier jongens van onze leeftijd, bij een rotsblok dat ongeveer twee keer zo hoog was als zijzelf. Ze hadden alle vier geen shirt aan, waren gebruind en heel erg aantrekkelijk. Om hen heen lagen touwen en klimgereedschap. ‘Are you going for a walk?’ zei de blonde. Ze begonnen allemaal te lachen terwijl ze naar onze rokjes wezen. We lachten een beetje mee. De jongen met de baard wees omhoog, en zei: ‘We are going to climb this rock.

We keken omhoog, naar het rotsblok. ‘Why didn’t you choose a bigger one?’ vroeg mijn vriendin Iris. ‘Owwwww!’, riepen ze. Ze waren gedist. ‘Well, size doesn’t matter, right?’ antwoordde één van hen gevat. ‘Have fun ‘walking’!

We dropen af terwijl de jongens nog wat lachten en liepen het paadje verder op, ons alle drie schamend voor wat er zojuist gebeurd was. ‘Misschien kunnen we gewoon een klein stukje wandelen,’ verbrak ik de stilte. ‘Het zal vast niet zo ver zijn.’  ‘Ja, precies. Het is trouwens ook heel mooi hier. Geen straf,’ antwoordde Denise. Zo begonnen we aan de uitgestippelde hike die op de bordjes werd aangegeven.

Joshua 5

Illustratie: Gemma Pauwels

Het leek uren later. Ik keek omhoog, recht de zon in. Het was heet. Met half dichtgeknepen ogen zag ik hoe een grote roofvogel hoog in de lucht rondcirkelde. Mijn mond voelde droog. ‘Hebben we water?’ hoorde ik Iris paniekerig vragen. Ik dacht aan het flesje dat ik in de auto had zien liggen. Er schoot een visioen door mijn hoofd van onze uitgedroogde lijken waar de roofvogel repen vlees uit scheurde met zijn bek. In slow motion speelde ik het filmpje af in mijn hoofd. Ik zag de krantenkoppen al voor me. ‘Studentes komen gruwelijk aan hun einde in Joshua Tree National Park.’

Ik voelde me licht in mijn hoofd worden. Een zweetdruppel liep langs mijn ruggengraat. De vogel krijste, hij dook naar beneden, en – ‘Could you take a picture of us?

Ik draaide me met een ruk om en keek recht in het gezicht van een breed glimlachende, roodverbrande man. Hij had een milkshake in zijn ene hand en een fototoestel in zijn andere hand. Op zijn hoofd droeg hij een safarihoedje. Achter hem stond zijn vrouw in een wit vormeloos shirt. Ze was dik, had blosjes op haar wangen en at chips uit een zak. ‘Of course’, stamelde ik. Toen de foto gemaakt was, sjokte het stel langzaam verder.

Uiteindelijk keerden we weer terug bij het beginpunt van de hike. We passeerden het stel waar ik een foto van had genomen. Ze zaten samen chips te eten op een rots en keken ons glazig aan. Ik was onderweg gestruikeld en had een schaafwond op mijn knie, Iris’ rok was gescheurd en Denise was verbrand in haar gezicht. We strompelden verslagen terug naar onze rode auto. Ineens zagen we daar de vier jongens, ze waren verplaatst. Naar een grotere rots.

 

Mail

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer