Stevige dansmuziek die in je hoofd én lijf gaat zitten." /> Stevige dansmuziek die in je hoofd én lijf gaat zitten." />
Asset 14

Nog drie weken (2)

Hard//hoofd gaat op 11 juni offline met een heus festival. Tot die tijd tellen we de weken af en introduceren heel uitgebreid en zorgvuldig een aantal van de artiesten, aan de hand van vaste vragen. Nog drie weken te gaan (bestel je kaarten via festival@hardhoofd.com)! Nu: Kasha Nasha, veel meer dan Balkan Beats.

Een vreemde mix van Balkan Beats, gipsy, hardrock, jazz, latin en pop, met veel energie ten gehore gebracht. Dat is Kasha Nasha, de band die in 2008 door klarinettist en zanger Gottfrid van Eck is opgericht. Met hun composities proberen ze een brug te slaan tussen Oost- en West-Europa, met een lichte nadruk op de eerste stijl, die toch wel hun grootste inspiratiebron vormt. Het is ook grappige muziek, met titels als 'Worst Kaas Scenario' en 'High Speed Shoarma Eating Contest'. De optredens van deze mannen ontaarden dan ook meestal in een chaotisch feestje.

In januari 2011 kwam hun debuut-CD 'Ministry of Carnaval' uit. Het Parool schreef hierover: "Kasha Nasha is om heel blij van te worden." We zijn heel trots dat ze op ons festival komen spelen. Bandleider Gottfrid van Eck beantwoordde enkele vragen voor ons.

Huh? Kasha Nasha wat?
"Kasha Nasha betekent 'onze pap' of 'ons prutje' in het Russisch. Onze bandnaam is gebaseerd op een Russisch soldatengezegde (sjsji da kasha, pisjsja nasha) dat - vrij vertaald - betekent: koolsoep en pap, dat is onze dagelijkse hap. In muziek uit Rusland en andere landen in Oost-Europa vinden we een grote inspiratiebron. We zingen enkele liedjes in het Russisch (maar ook in het Roma) en we hebben een zelfs een echte Rus in de gelederen: onze accordeonist Evgeny Suvorkin uit Nizhi Novgorod."

Op welk nummer zijn jullie het meest trots?
"Lastige vraag. We zijn op veel nummers trots, om heel diverse redenen. 'Nad Sakwajazjem' is bijvoorbeeld een lied dat ikzelf geschreven heb, althans de melodie. De tekst is een bijzonder gedicht van de Russische dichter Boris Rizhi. Hij schrijft daarin over de kracht van muziek bij nacht en ontij, bijvoorbeeld als troost voor dronkeman in het park. Ik ben daarnaast trots op mijn Russische uitspraak in dat lied, want een Russin die dit lied een keer hoorde kon het helemaal volgen.
Om een andere reden is het instrumentale nummer 'High Speed Shoarma Eating Contest' van onze violist Ben Mathot iets om trots op te zijn; het is spetterend, virtuoos en vol energie. Een pittige mix van Balkan, Iers en hardrock."

Hoe werken jullie?
"We werken enerzijds vanuit traditioneel Balkan- en zigeunerrepertoire dat we naar onze hand zetten. We zoeken vervolgens naar andere ritmes uit de popmuziek, (latin)jazz of wat ons maar aanspreekt, zodat we niet aan traditionele ritmes vast blijven zitten. We slaan volop aan het experimenteren, net zo lang tot we tevreden zijn. Ook de harmonie (akkoorden) kunnen veranderen.
Daarnaast schrijven we steeds vaker eigen werk, zowel liedjes als instrumentale stukken. Onze inspiratie voor tekst en muziek ligt ook grotendeels in Oost-Europa, maar we verwerken dat wel op eigen wijze. Melodie, ritme, harmonie mogen best een traditionele klank hebben, maar we proberen daarna ontregelend te werk te gaan. Dat wil zeggen we proberen er wat eigenheid, vervreemding en een vleugje humor in te stoppen."

Wat fascineert jullie?
"Fascinaties? Ten eerste: muzikaal avontuur, onder andere zoeken naar nieuwe klanken en klanklandschappen. Maar ook zoeken naar improvisaties die telkens anders zijn, zoals jazzmusici altijd werken. Daarnaast: een muzikale synthese tussen Oost- en West-Europa bewerkstelligen. De melodieën uit Oost-Europa zijn vaak bijzonder wervelend, intens en gepassioneerd. Daarentegen is de harmonie van West-Europa (en de VS) vaak weer rijker, zoals in jazz goed te horen valt.
Tenslotte: dat immens grote, vreemde Rusland is ook een blijvende inspiratiebron. Wat bij ons in Nederland gek is, kan daar nog altijd gekker, vreemder, grotesker. De vreemdelingenpolitiek van de stad Moskou was inspiratie voor de tekst van ons eigen lied 'Muscovite's Code'."

Wie zijn jullie helden?
"Helden zijn onder andere componist John Zorn, DJ Shantel, Taraf de Haidouk (beste zigeunerband ter wereld), Klezmer Madness, Balkan Beat Box, Iron Maiden en andere metalbands, John Scofield en andere jazzmuzikanten."

Wat is dat achter jullie? Daar in de hoek?
"Geen idee waar je op doelt. Een foto? Welke dan?"

Wat verwachten jullie van 11 juni en wat kunnen wij van jullie verwachten?
"Onze verwachtingen van 11 juni? Dat er stevig gedanst gaat worden. Wat jullie van ons kunnen verwachten? Stevige dansmuziek die in je hoofd én lijf gaat zitten."

Kasha Nasha staat op 11 juni om 22.00 op het grote podium. Bestel nu je kaartje in de voorverkoop.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer