Als kunstverzamelaar maak je direct mogelijk dat Hard//hoofd een podium kan bieden aan nieuwe stemmen en veelbelovende makers. In een tijd waarin de ruimte voor experimentele platforms steeds schaarser wordt, is jouw bijdrage essentieel voor onze onafhankelijkheid en voortbestaan.
Als dank voor je investering in de toekomst ontvang je één of twee keer per jaar werk van een talentvolle kunstenaar. Deze zomer bereikt het werk van Lois Cohen jullie brievenbussen. Om welk werk het precies gaat blijft een verrassing, maar in gesprek met onze Chef Kunst Jorne Vriens licht Lois een tipje van de sluier op.
| Sluit je ook aan en verzamel kunst! |
Je beweegt je tussen autonoom werk en mode-opdrachten. Hoe verhouden die zich tot elkaar?
‘Ik zit een beetje tussen autonome kunst en modefotografie in. Bij mode-editorials voor tijdschriften heb je best veel vrijheid – er is van alles mogelijk. Soms hebben mijn opdrachtgevers een specifiek beeld in gedachten, soms mag ik een bepaalde sfeer of wereld neerzetten. In dat geval hoeft het niet altijd een moeilijk concept te zijn, zolang het er maar goed uitziet. Die luchtigheid vind ik prettig. Tegelijkertijd wil ik met mijn vrije werk juist de diepte in.’
Waarom kies je voor analoge fotografie?
‘Vanaf het moment dat ik analoog ging fotograferen, bracht het mijn werk naar een hoger niveau. Ik kijk veel bewuster, neem meer tijd voor elke opname, omdat het ontwikkelen van elke afdruk kostbaar is. Analoge foto’s hebben een andere uitstraling – meer karakter, meer sfeer. Digitaal zien dingen er snel goedkoop uit, dat speelt ook bij het soort vrij werk dat ik maak, dat wat onderwerp betreft soms best campy is. Door analoog te fotograferen krijgt het beeld voor mij de juiste spanning.’
Ze leggen een hand op iemands schouder, spelen piano en hangen rond zoals vrienden dat doen
Voor de kunstverzamelaars van Hard//hoofd selecteerden we een beeld waarin etalagepoppen en mensen samen op een afterparty rondhangen. Toen ik dat werk voor het eerst zag, dacht ik naar een kunstmatig gegenereerd beeld te kijken. Wil je wat vertellen over het werk?
‘Dit project ontstond begin 2023, toen AI net gemeengoed aan het worden was. Hoewel ik absoluut geen fan ben van AI gegenereerd ‘kunst’ raakte ik wel gefascineerd door het uncanny gehalte van AI-beelden – je weet inderdaad niet of het echt of nep is. Dat gevoel wilde ik oproepen, maar dan juist zonder AI te gebruiken. Ik plaatste realistische etalagepoppen tussen echte modellen in een afterparty-setting. Het grappige was dat ik tijdens het fotograferen zelf in de war raakte. Dan stond ik ineens een etalagepop aanwijzingen te geven, alsof het een model was.’
Zocht je die verwarring bewust op?
‘Ja, ik wil een schemerzone vastleggen. AI-beelden zijn voor mij vergelijkbaar met wanneer je bijkomt van een hallucinerende trip en geen scherp onderscheid kan maken tussen waanbeeld en werkelijkheid.’
Hoe kwam je op het idee etalagepoppen te gebruiken?
‘Fotografen als Helmut Newton of Guy Bourdin gebruikten ook poppen, maar dan duidelijk als objecten in hun oorspronkelijke functie. Bij mij zijn ze gelijkwaardig aan de mensen. Ze leggen een hand op iemands schouder, spelen piano en hangen rond zoals vrienden dat doen. Het zijn geen decorstukken maar deelnemers aan het sociale gebeuren. Op mijn foto’s zijn het symbolen voor androïden waarmee we in de toekomst misschien samenleven.’
Soms zien de poppen er menselijker uit dan de mensen zelf
Hoe koos je voor de menselijke modellen in deze foto?
‘Normaal hou ik van karakteristieke gezichten, geen doorsnee-schoonheid. Maar voor dit project wilde ik juist dat je het verschil tussen mens en pop bijna niet kon zien. De etalagepoppen zijn natuurlijk conventioneel knap – dat is hun functie. Door mensen te casten die er enigszins als etalagepoppen uitzien, wordt die grens nog vager. Soms zien de poppen er menselijker uit dan de mensen zelf.’
Wat hoop je dat mensen zien in dit werk?
‘Een vooruitblik op een mogelijke toekomst waarin we met kunstmatige wezens samenleven. Niet als hulpjes of werktuigen, maar als gelijken waarmee we feesten, muziek maken en samen brak zijn. Het roept fundamentele vragen op over bewustzijn - zowel het menselijke als een eventueel mechanisch bewustzijn. Is zo'n toekomst utopisch of dystopisch? Waarschijnlijk allebei tegelijk.’
Razend nieuwsgierig geworden naar het beeld van Lois Cohen? Word kunstverzamelaar! Zo steun je de missie van Hard//hoofd: het bieden van een vrije ruimte voor experiment en kwetsbaarheid aan nieuwe makers, schrijvers en kunstenaars. In deze tijd is zo’n vrije ruimte harder nodig dan ooit. Sluit je vóór 1 juli aan voor 6 of 12 euro per maand en ontvang dit intrigerende kunstwerk in juli op de mat.
| Word kunstverzamelaar! |
