Asset 14

Vermaak ons

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vijf commentaren van onze redacteuren, in woord en beeld.

De Hofstad

Timmermans vs. bagger Nederland

En toen was ik ook eens bij het ontstaan van een mediarel. Erg enerverend was dat niet. Vorige week woensdag was op het Binnenhof het symposium Nederlandse Democratie – quo vadis? Daarbij zei Frans Timmermans, wellicht aanstaand minister van BuZa, dat “een partij als de PVV in Duitsland verboden zou worden”. De Limburger en Dagblad van het Noorden kopten de volgende dag: "Timmermans zinspeelt op verbod PVV". Daarna stond Timmermans met een Hitlersnor op GeenStijl en schoot Geert in zijn bekende Twitterreflex: “Foute man, mag nooit minister worden”. Of, zoals Timmermans het uitdrukte, “heel bagger Nederland valt nu weer over me heen.”
Laten we eens fact-checken. De uitspraak dat een partij als de PVV in Duitsland verboden zou worden, is geen feit maar een redenering. Gezien het standpunt van de PVV over artikel 1, het gebrek aan leden en de schimmige partijfinanciering is die gevolgtrekking valide. Dat zo’n verbod in Nederland ook niet gek zou zijn, is een suggestie. In Duitsland werkt het vrij aardig om extreem-rechts buiten de deur te houden, beter dan in de rest van Europa, dus zo’n gekke suggestie is het niet. Maar het is niet iets wat Timmermans letterlijk gezegd heeft. Naderhand voegde Timmermans toe dat een anti-antidemocratenwet waarschijnlijk niet tot een verbod op de PVV zou leiden: “Ik denk dat Wilders dan aan de eisen van de wet zou voldoen”. Dat is een hypothese, en gezien het bewezen opportunisme van de PVV een zeer plausibele. Je kunt zwartepieten over “uit context gerukte” uitspraken of ontkenning achteraf, maar er is geen aperte onzin verkondigd.
Uiteindelijk bleef de rel rond Timmermans rumoer in de marge. Dat zegt wellicht nog het meest over de stand van de democratie. Voorheen konden Geert en GeenStijl nog minister Vogelaar mollen, benoemingen bij de Hoge Raad frustreren en de kandidatuur van Timmermans als EU-mensenrechtencommissaris traineren. Hun huidige fitta is kansloos. Dat stemt hoopvol.

Door Floris Solleveld

 

Machtige Media

Persmonster

Maandag werd bekend dat De Persgroep, uitgever van onder meer de Volkskrant en Trouw, provinciale bladenuitgever Wegener wil overnemen. Persgroep-eigenaar Christian van Thillo zou in dat geval de baas worden van een wel heel reusachtig mediaconglomeraat.
Als de steenrijke baas van een dergelijk conglomeraat kun je twee kanten op. 1: Je besluit je kranten niet te onderwerpen aan de dictatuur van de winst, maar het algemeen belang van goede journalistiek in te zien. Je investeert in redacties en zorgt voor een optimaal klimaat om sterke verslaggeving te bedrijven. Je gelooft dat je lezers heus minder dom en oppervlakkig zijn dan het boulevardgehalte van concurrent TMG doet geloven. Rijke idealisten zijn er maar weinig, maar jij bent er verdorie één van.
Of 2: Je laat je geweten voor wat het is en probeert als superrijk persoon gewoon nog veel rijker te worden. Omdat je bedrijf zo belachelijk groot is heb je vaak last van belangenverstrengeling, dus zorg je dat het nieuws in jouw kranten zoveel mogelijk op entertainment gaat lijken. Bijkomend voordeel van slap nieuws: je kan er meer van produceren met minder mensen (goed voor de winst!). Als je het medialandschap dusdanig verziekt hebt dat beroemdheden gaan zeuren over je gestalk, dan doe je gewoon als mediamonster Rupert Murdoch en scheld je ze uit op Twitter.
Dat Murdoch Van Thillo’s grote voorbeeld is, en dat een Vlaamse collega eens van hem zei dat zijn enige doel "nog meer geld en nog meer macht" is, stemt natuurlijk wel een beetje pessimistisch. Dus doen we een schietgebedje voor de bezorgde redacteuren van Wegener, en hopen we op een verteerbaar alternatief voor deze iets te grote mediabaas.

Door Kelli van der Waals

 

Nieuws in Beeld

"Prehistorische mens at panda"

Illustratie: Canan Yurdakul

 

Commentaar

Vermaak ons

Jaren geleden ging ik in mijn eentje naar Rock Werchter. Na een enthousiast plan met vrienden bleek ik als enige ook echt een kaartje te hebben gekocht, maar ik ging toch. Op de openingsavond zag ik Björk, Radiohead en Underworld optreden. Het ging mij vooral om Radiohead. Toen het hele publiek meebrulde met ‘This is what you get, when you mess with us!’, dacht ik dat we als een leger naar de VS zouden trekken om Bush omver te werpen. Zanger Thom Yorke keerde na het laatste nummer nog een keer terug om met ons a cappella ‘For a minute there, I lost myself’ te zingen. Ik had Radiohead gezien en kon gelukkig sterven.
Afgelopen zondag in de Ziggo Dome zag ik de band voor de achtste keer in het wild. Naast mij zaten twee dertigers verveeld toe te kijken. Ze klapten niet, maar speelden met hun telefoons, filmden stukjes van het optreden en maakten hip bewerkte foto’s. Ik dacht, zoals vaker wanneer ik concertgangers een show louter door een schermpje zie bekijken: je bent hier toch zelf aanwezig! Sommige mensen (zakenrelaties?) verlieten de Dome al na drie nummers.
Hier was een aantal dingen aan de hand. Radiohead en ik waren ouder geworden. De band speelde een set zonder tierelantijnen en ik had niet mijn best gedaan zo dicht mogelijk bij ze te staan. Maar om me heen zag ik de decadente verveling van het Nederlandse volk. Een te klein, te rijk land, waar de gentrification van al het leuke in een mum van tijd is voltooid. Lowlands is uitverkocht voordat het programma bekend is. Het alternatieve café staat na een maand vol lallende corpsballen. Vermaak ons! Je kunt een kaartje zo duur maken als je wilt - wat concertprogrammeurs dan ook gretig doen - met dramatische gevolgen voor het soort publiek.
Beneden op het podium stortte een kunstenaar zijn hart en ziel in Nude en verwoordde zijn woede over yuppies en zielloze boeven. Diezelfde iPhone-verslaafde mensen voelden zich niet aangesproken, keken vrolijk kletsend op hem neer en weigerden te klappen.

Door Rutger Lemm

 

De Hofstad

Hoge Idealen

De afgelopen week hebben vrijwel alle media de kans gegrepen zich op de crisis binnen GroenLinks te storten. Terugkijkend op hun berichtgeving is het eindoordeel helder. Om Aukje van Roessel (De Groene) te parafraseren: goed partijprogramma, weg met de partij. Het doodvonnis van GroenLinks werd niet geveld vanwege de standpunten, maar vanwege de mensen. “Die mensen deugen niet”, zei Frénk van der Linden in DWDD.
Dat prominente GroenLinksers de laatste tijd niet netjes met elkaar om zijn gegaan moge duidelijk zijn, maar vanwaar die grove generalisatie? Deugden GroenLinksers altijd al niet? Zo niet, waarom werd dan massaal geconcludeerd dat de gehele partij op moet doeken, zelfs nadat alle verantwoordelijken van het toneel waren verdwenen?
Mijn vermoeden: GroenLinks werd zo bespuugd omdat het de laatste partij is die Hoge Idealen nastreeft. Voor wie ze zelf niet heeft, is niets zo ergerlijk als mensen met Hoge Idealen. Volgens het stereotype is een GroenLinkser iemand die recyclet, vegetariër is, op de fiets naar een baan bij een non-profit organisatie gaat en onderdak geeft aan zwerfkatten. Met dat beeld in het achterhoofd is het natuurlijk heerlijk om te zien dat de partijleden niet onfeilbaar zijn. De vragen van verslaggevers barstten van het leedvermaak: “En, is GroenLinks nog te redden? Niet hè?”
Ik gun journalisten hun pleziertjes, maar wie weet is deze crisis juist de redding van GroenLinks. De partij weet nu hoe het is om smerig te zijn, om deals te sluiten, om ruzie te maken. Kortom: hoe het is om een politieke partij te zijn. De tijd van naïviteit is voorbij. Als GroenLinks hier uitkomt, dan zal dat volwassener zijn, met meer zelfspot. Klaar voor de toekomst, maar straks echt.

Door Emy Koopman

 

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer