Overdag, heerlijk weer en pal voor het hoofdstedelijke Centraal Station. De tekst die de beelden begeleidt, vertelt je dat de man die zich aan de greep van meerdere stadswachten probeert te ontworstelen, zojuist tegen de richting in is gefietst. Je spoelt het filmpje een paar keer op en neer. De man is een toerist, dat kan bijna niet missen. Een boze, verbaasde en gearresteerde toerist. Welkom in Nederland.
Vervolgens, een week of twee geleden in een doorsnee wijk. Je ziet een paar politiebusjes en wat auto's, kriskras door de straat en te midden daarvan een groepje krakers. De spanning is voelbaar door je beeldscherm heen. Protocollen worden doorgesproken, beide partijen hebben duidelijk eerder met dit bijltje gehakt. Onderin beeld scrollt een toelichtende tekst. Je bent sceptisch, want objectief zijn de makers van de video allerminst. Dan ontstaat er hectiek, worden er wapenstokken getrokken en met overtuiging ingezet. De aanleiding? Een mysterie.
Tot slot, weer een YouTube-fragment. Dit keer een opname van regionale televisiezender AT5. Je kijkt naar een ‘persconferentie’ van Sharia4Holland, voor het vrijheidsmonument op de Dam. Veel haat passeert de revue. Tegen de democratie, het Westen en mensen die van lekker weer genieten. De argumentatie rammelt harder dan het kapotte spatbord van je fiets, tussen de regels door klinkt een verkapte doodsbedreiging aan Wilders' adres. Een omstander heeft er genoeg van en besluit verhaal te halen. Hardhandig wordt hij door een agent in burger afgevoerd. Een handjevol geüniformeerde collega's kijkt toe.
Veel animositeit tegen de sterke arm der wet heb ik eigenlijk nooit gevoeld. Wanneer er een video opduikt met laakbaar gedrag van de politie, dan doe ik dat af als incident. Totdat er drie het nieuws halen binnen twee weken, alle gesitueerd in dezelfde stad. Dan denk ik niet meer aan incidenten, maar aan voormalig agent Hero Brinkman, die drie jaar geleden vrijuit sprak over hoe heerlijk het is om geweld uit te oefenen tijdens charges met de ME. Destijds hoopte ik dat hij een uitgesproken eenling was, dat andere agenten geen genot putten uit het "meppen" van een "brandende vlek" in andermans rug. Die hoop brokkelt af door video's zoals hierboven. Gemakzuchtig, zelfs gretig wordt naar geweld gegrepen. De politie, 'je beste vriend'. Welkom in Nederland.

Door Boy van Dijk

Ronald Waterreus zei iets interessants. (Pause for dramatic effect.) De ex-keeper en excuus-PSV'er van de NOS stelde: “Arjen Robben had zijn verantwoording moeten nemen.”
U denkt misschien: “Die jongen spreekt de taal niet, hij is als keeper in Limburg geboren en had zodoende dubbel pech.” Maar ik denk dat Ronald een doorbraak in het denken over good governance probeerde te forceren. Helaas gingen zijn tafelgenoten vooral in op het begrip “Robben”, ik was namelijk vooral benieuwd naar Ronalds concept “verantwoording nemen”.
Want wat deed Ronald precies? Hij verhitte twee losse begrippen: “verantwoordelijkheid nemen” (vooraf) en “verantwoording afleggen” (achteraf) en smolt die samen tot de legering “verantwoording nemen” (continu). Een prachtige vondst. These, antithese, strafschop: een snoeiharde Hegel in de bovenhoek.
Zowel verantwoordelijkheid nemen als verantwoording afleggen – in één continu proces waarin men op basis van eigen kennis en kunde handelt, en eerlijk uitlegt waarom die twee tot bepaalde keuzes leiden – dat zouden meer mensen moeten doen.
Wie kunnen er van Ronald leren? Ik zag de afgelopen weken een paar mooie voorbeelden en geef er hier twee. Eerst was daar premier Rutte, die twee jaar geleden “zijn verantwoordelijkheid nam” door zonder, maar met, Wilders te gaan regeren. Hij deed misschien wat hij noodzakelijk achtte, maar toen het op een fiasco uitliep, gaf hij, in plaats van verantwoording af te leggen, GroenLinks de schuld. De premier nam zijn verantwoording niet.
Een ander voorbeeld is Shell. Dat bedrijf doet graag alsof het zijn verantwoordelijkheid neemt. Uit de koker van de pr-afdeling komt dan een eco-initiatiefje, waarna een voorlichter (voorlichten, dat ligt ergens halverwege voorliegen en oplichten) vertelt hoe belangrijk Shell het welzijn van moeder aarde vindt. Kort na zo'n pr-offensief blijkt er weer ergens een metalen buis kapot te zijn gegaan, en lekt er behalve veel olie ook een intern rapportje uit. Dan wordt duidelijk dat Shell niet alleen geen verantwoordelijkheid neemt (en als het misgaat graag anderen de schuld geeft), maar op zulke momenten ook weigert verantwoording af te leggen. Shell blijkt dan een bedrijf dat zich wel bewust is van de brede maatschappelijke verantwoordelijkheid die anderen haar toedichten, en daar handig op inspeelt, maar zelf niet in die verantwoordelijkheid gelooft. Je kunt dus stellen dat het bedrijf zijn verantwoording niet neemt, en van zo'n houding denken Ronald Waterreus en ik het onze.

Door Jan Postma

Afgelopen week heb ik voor de tweede keer mijn lidmaatschap van GroenLinks opgezegd. De eerste keer was toen twee actievoerders drie weken in de cel zaten omdat ze ketchup naar Rita Verdonk hadden gegooid, en Femke Halsema in Kamervragen hamerde op “de ernst van het ketchupgooien”. Nu was de directe aanleiding Ineke van Gent, die de reiskostenaftrek gelijkstelde aan het subsidiëren van “riante Eerste Klaskaarten van hoge ambtenaren en dikke leasebakken”. Van Gent stelt dat forensen “gewoon” dichter bij hun werk moeten gaan wonen.
Ho. Dit wordt persoonlijk. Ik pendel als promovendus tussen Amsterdam en Nijmegen en dat bevalt me uitstekend. Je kunt in de CAO voor wetenschappelijk personeel, salarisschaal P0, nazoeken wat een patser ik ben. Dit kost me niet 1,5% maar 8-10% van mijn koopkracht, en verhuizen naar Nijmegen kost meer. Ik heb tien jaar voor mijn huidige woning op een wachtlijst gestaan. Bovendien schrijf ik (meestal onbezoldigd) over avantgarde-muziek en nieuwe kunstvormen. Dan moet je niet in Nijmegen zijn.
Het zat er allang aan te komen. De nieuwsbrief ging al jaren in de prullenmand en de partijkrant belandde ongelezen in de papierbak. De weinige keren dat ik naar partijbijeenkomsten ging, kwam ik de CV-fetisjisten weer tegen die ik nog kende uit de studentenpolitiek, ijverig bezig met handenschudden. (En ik dacht: als ik actief word in GL, word ik ook zo.) Al sinds Femke Halsema was het gedachtengoed van GL steeds meer verwaterd tot een vrijzinnige, kosmopoliete, grootstedelijke, hoger opgeleide, bewust consumerende lifestyle. Klinkt als helemaal mijn lifestyle? Ja. Maar daar heb ik GroenLinks niet voor nodig.
“De huidige regeling is vooral in het voordeel van automobilisten. Ruim driekwart van het geboden belastingvoordeel slaat neer bij automobilisten, de rest bij ov-reizigers en fietsers”, stelt Van Gent. Nou, dan belast je die leasebakken toch? Jaag je die mensen mooi de trein in, in plaats van eruit. Dát is nou ontzettend Groen en Links.

Door Floris Solleveld

De hele week was het feest in Bakoe, Azerbeidzjan. Er wordt veel gemopperd over het Eurovisie Songfestival en vooral over Nederlands onvermogen de finale te halen, maar het festival zorgt er in elk geval voor dat je weer weet welke landen er ook alweer in Europa liggen. Azerbeidzjan ligt volgens Wikipedia op de grens van Oost-Europa en West-Azië en is daarmee een transcontinentale staat. Good enough, ze hebben oliegeld, en als Israël mee mag doen, waarom dan niet Azerbeidzjan? Amnesty, het NOS journaal, demonstranten in de straten van Bakoe en presentator Jan Smit hadden allen zo hun bedenkingen bij de geschiktheid van Azerbeidzjan om gastland te zijn, maar voor grote Europese evenementen geldt hetzelfde als in het dagelijks leven: je kunt nog zo’n klootzak zijn, als jij het beste feestje organiseert komen de mensen bij jou dansen.
En een goed feest was het, met alle essentiële ingrediënten: grote borsten, korte jurkjes, gespierde mannen met a) trommels b) rokken c) capes, acrobatiek, vuur, sneeuw en heel veel balkan beats. Het niveau dit jaar was relatief hoog: van de Deense kloon van Ilse de Lange tot Macedonië’s Zwarte Magica. Ja, het Eurovisie is circus – en gelukkig maar, zo valt er nog wat te lachen – maar het gaat evengoed om mooie liedjes. De Oostbloklanden begrijpen dat en sturen hun beste artiesten. Terwijl wij klagen over vriendjespolitiek, denken die landen vast dat we hén zitten te dissen: "DJ Tiësto komt toch uit Holland? Waarom sturen ze dan een onbekend scheel meisje met een indianentooi?!" Je kunt nu eenmaal niet voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Joans kampvuuract stak schril af tegen de echte waanzin van dit jaar: Ierse hypertweelingen die in een fontein stonden te springen en Russische baboesjkas die al koekjes bakkend "Paartie for evybodie" zongen. Alleen een roedel Page-puppies was aandoenlijker geweest dan die omaatjes. Maar het schattigheidsoffensief mocht niet baten: wat critici ook mogen beweren, met alleen een gimmick en een Slavische taal win je het Songfestival nog niet. Zweden was de terechte winnaar. Wat nou vriendjespolitiek?

Door Emy Koopman