Gemakzuchtig, zelfs gretig wordt naar de wapenstok gegrepen." /> Gemakzuchtig, zelfs gretig wordt naar de wapenstok gegrepen." />
Asset 14

Politiegeweld

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vijf korte commentaren in woord en beeld van onze redacteuren.

Rolmodel

Je beste vriend

Overdag, heerlijk weer en pal voor het hoofdstedelijke Centraal Station. De tekst die de beelden begeleidt, vertelt je dat de man die zich aan de greep van meerdere stadswachten probeert te ontworstelen, zojuist tegen de richting in is gefietst. Je spoelt het filmpje een paar keer op en neer. De man is een toerist, dat kan bijna niet missen. Een boze, verbaasde en gearresteerde toerist. Welkom in Nederland.
Vervolgens, een week of twee geleden in een doorsnee wijk. Je ziet een paar politiebusjes en wat auto's, kriskras door de straat en te midden daarvan een groepje krakers. De spanning is voelbaar door je beeldscherm heen. Protocollen worden doorgesproken, beide partijen hebben duidelijk eerder met dit bijltje gehakt. Onderin beeld scrollt een toelichtende tekst. Je bent sceptisch, want objectief zijn de makers van de video allerminst. Dan ontstaat er hectiek, worden er wapenstokken getrokken en met overtuiging ingezet. De aanleiding? Een mysterie.
Tot slot, weer een YouTube-fragment. Dit keer een opname van regionale televisiezender AT5. Je kijkt naar een ‘persconferentie’ van Sharia4Holland, voor het vrijheidsmonument op de Dam. Veel haat passeert de revue. Tegen de democratie, het Westen en mensen die van lekker weer genieten. De argumentatie rammelt harder dan het kapotte spatbord van je fiets, tussen de regels door klinkt een verkapte doodsbedreiging aan Wilders' adres. Een omstander heeft er genoeg van en besluit verhaal te halen. Hardhandig wordt hij door een agent in burger afgevoerd. Een handjevol geüniformeerde collega's kijkt toe.
Veel animositeit tegen de sterke arm der wet heb ik eigenlijk nooit gevoeld. Wanneer er een video opduikt met laakbaar gedrag van de politie, dan doe ik dat af als incident. Totdat er drie het nieuws halen binnen twee weken, alle gesitueerd in dezelfde stad. Dan denk ik niet meer aan incidenten, maar aan voormalig agent Hero Brinkman, die drie jaar geleden vrijuit sprak over hoe heerlijk het is om geweld uit te oefenen tijdens charges met de ME. Destijds hoopte ik dat hij een uitgesproken eenling was, dat andere agenten geen genot putten uit het "meppen" van een "brandende vlek" in andermans rug. Die hoop brokkelt af door video's zoals hierboven. Gemakzuchtig, zelfs gretig wordt naar geweld gegrepen. De politie, 'je beste vriend'. Welkom in Nederland.

Door Boy van Dijk

Commentaar

Verantwoording nemen

Ronald Waterreus zei iets interessants. (Pause for dramatic effect.) De ex-keeper en excuus-PSV'er van de NOS stelde: “Arjen Robben had zijn verantwoording moeten nemen.”
U denkt misschien: “Die jongen spreekt de taal niet, hij is als keeper in Limburg geboren en had zodoende dubbel pech.” Maar ik denk dat Ronald een doorbraak in het denken over good governance probeerde te forceren. Helaas gingen zijn tafelgenoten vooral in op het begrip “Robben”, ik was namelijk vooral benieuwd naar Ronalds concept “verantwoording nemen”.
Want wat deed Ronald precies? Hij verhitte twee losse begrippen: “verantwoordelijkheid nemen” (vooraf) en “verantwoording afleggen” (achteraf) en smolt die samen tot de legering “verantwoording nemen” (continu). Een prachtige vondst. These, antithese, strafschop: een snoeiharde Hegel in de bovenhoek.
Zowel verantwoordelijkheid nemen als verantwoording afleggen – in één continu proces waarin men op basis van eigen kennis en kunde handelt, en eerlijk uitlegt waarom die twee tot bepaalde keuzes leiden – dat zouden meer mensen moeten doen.
Wie kunnen er van Ronald leren? Ik zag de afgelopen weken een paar mooie voorbeelden en geef er hier twee. Eerst was daar premier Rutte, die twee jaar geleden “zijn verantwoordelijkheid nam” door zonder, maar met, Wilders te gaan regeren. Hij deed misschien wat hij noodzakelijk achtte, maar toen het op een fiasco uitliep, gaf hij, in plaats van verantwoording af te leggen, GroenLinks de schuld. De premier nam zijn verantwoording niet.
Een ander voorbeeld is Shell. Dat bedrijf doet graag alsof het zijn verantwoordelijkheid neemt. Uit de koker van de pr-afdeling komt dan een eco-initiatiefje, waarna een voorlichter (voorlichten, dat ligt ergens halverwege voorliegen en oplichten) vertelt hoe belangrijk Shell het welzijn van moeder aarde vindt. Kort na zo'n pr-offensief blijkt er weer ergens een metalen buis kapot te zijn gegaan, en lekt er behalve veel olie ook een intern rapportje uit. Dan wordt duidelijk dat Shell niet alleen geen verantwoordelijkheid neemt (en als het misgaat graag anderen de schuld geeft), maar op zulke momenten ook weigert verantwoording af te leggen. Shell blijkt dan een bedrijf dat zich wel bewust is van de brede maatschappelijke verantwoordelijkheid die anderen haar toedichten, en daar handig op inspeelt, maar zelf niet in die verantwoordelijkheid gelooft. Je kunt dus stellen dat het bedrijf zijn verantwoording niet neemt, en van zo'n houding denken Ronald Waterreus en ik het onze.

Door Jan Postma

Nieuws in Beeld

Bergen komen malkander niet tegen, maar menschen wel.
Op het hoogste punt van de wereld kunnen opstoppingen dodelijk zijn.


Illustratie: Charlotte Peys

De Hofstad

Open brief tot afscheid

Afgelopen week heb ik voor de tweede keer mijn lidmaatschap van GroenLinks opgezegd. De eerste keer was toen twee actievoerders drie weken in de cel zaten omdat ze ketchup naar Rita Verdonk hadden gegooid, en Femke Halsema in Kamervragen hamerde op “de ernst van het ketchupgooien”. Nu was de directe aanleiding Ineke van Gent, die de reiskostenaftrek gelijkstelde aan het subsidiëren van “riante Eerste Klaskaarten van hoge ambtenaren en dikke leasebakken”. Van Gent stelt dat forensen “gewoon” dichter bij hun werk moeten gaan wonen.
Ho. Dit wordt persoonlijk. Ik pendel als promovendus tussen Amsterdam en Nijmegen en dat bevalt me uitstekend. Je kunt in de CAO voor wetenschappelijk personeel, salarisschaal P0, nazoeken wat een patser ik ben. Dit kost me niet 1,5% maar 8-10% van mijn koopkracht, en verhuizen naar Nijmegen kost meer. Ik heb tien jaar voor mijn huidige woning op een wachtlijst gestaan. Bovendien schrijf ik (meestal onbezoldigd) over avantgarde-muziek en nieuwe kunstvormen. Dan moet je niet in Nijmegen zijn.
Het zat er allang aan te komen. De nieuwsbrief ging al jaren in de prullenmand en de partijkrant belandde ongelezen in de papierbak. De weinige keren dat ik naar partijbijeenkomsten ging, kwam ik de CV-fetisjisten weer tegen die ik nog kende uit de studentenpolitiek, ijverig bezig met handenschudden. (En ik dacht: als ik actief word in GL, word ik ook zo.) Al sinds Femke Halsema was het gedachtengoed van GL steeds meer verwaterd tot een vrijzinnige, kosmopoliete, grootstedelijke, hoger opgeleide, bewust consumerende lifestyle. Klinkt als helemaal mijn lifestyle? Ja. Maar daar heb ik GroenLinks niet voor nodig.
“De huidige regeling is vooral in het voordeel van automobilisten. Ruim driekwart van het geboden belastingvoordeel slaat neer bij automobilisten, de rest bij ov-reizigers en fietsers”, stelt Van Gent. Nou, dan belast je die leasebakken toch? Jaag je die mensen mooi de trein in, in plaats van eruit. Dát is nou ontzettend Groen en Links.

Door Floris Solleveld

Machtige Media

Feestende baboesjkas

De hele week was het feest in Bakoe, Azerbeidzjan. Er wordt veel gemopperd over het Eurovisie Songfestival en vooral over Nederlands onvermogen de finale te halen, maar het festival zorgt er in elk geval voor dat je weer weet welke landen er ook alweer in Europa liggen. Azerbeidzjan ligt volgens Wikipedia op de grens van Oost-Europa en West-Azië en is daarmee een transcontinentale staat. Good enough, ze hebben oliegeld, en als Israël mee mag doen, waarom dan niet Azerbeidzjan? Amnesty, het NOS journaal, demonstranten in de straten van Bakoe en presentator Jan Smit hadden allen zo hun bedenkingen bij de geschiktheid van Azerbeidzjan om gastland te zijn, maar voor grote Europese evenementen geldt hetzelfde als in het dagelijks leven: je kunt nog zo’n klootzak zijn, als jij het beste feestje organiseert komen de mensen bij jou dansen.
En een goed feest was het, met alle essentiële ingrediënten: grote borsten, korte jurkjes, gespierde mannen met a) trommels b) rokken c) capes, acrobatiek, vuur, sneeuw en heel veel balkan beats. Het niveau dit jaar was relatief hoog: van de Deense kloon van Ilse de Lange tot Macedonië’s Zwarte Magica. Ja, het Eurovisie is circus – en gelukkig maar, zo valt er nog wat te lachen – maar het gaat evengoed om mooie liedjes. De Oostbloklanden begrijpen dat en sturen hun beste artiesten. Terwijl wij klagen over vriendjespolitiek, denken die landen vast dat we hén zitten te dissen: "DJ Tiësto komt toch uit Holland? Waarom sturen ze dan een onbekend scheel meisje met een indianentooi?!" Je kunt nu eenmaal niet voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Joans kampvuuract stak schril af tegen de echte waanzin van dit jaar: Ierse hypertweelingen die in een fontein stonden te springen en Russische baboesjkas die al koekjes bakkend "Paartie for evybodie" zongen. Alleen een roedel Page-puppies was aandoenlijker geweest dan die omaatjes. Maar het schattigheidsoffensief mocht niet baten: wat critici ook mogen beweren, met alleen een gimmick en een Slavische taal win je het Songfestival nog niet. Zweden was de terechte winnaar. Wat nou vriendjespolitiek?

Door Emy Koopman

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer