Bij de ontruiming van het tentenkamp in Ter Apel is onze rechtsstaat op grove wijze beschadigd. Die alarmerende conclusie trekt journalist en jurist Folkert Jensma. In een kort, helder, feitelijk onderlegd, maar duidelijk verontwaardigd artikeltje zet hij uiteen waarom en op basis waarvan hij meent dat dit het geval is: "Een noodbevel en een noodverordening zouden vermoedelijk niet overeind blijven in de rechtszaal." Dus werd het kamp voor het kort geding ontruimd en werden de betogers gearresteerd. Enfin, je kunt het zelf lezen. Ergens achterin de krant, vermomd als een column, of weggemoffeld in een uithoek van nrc.nl.
Op Facebook ontlokte het mij de in kapitalen geschreven wanhoopskreet "waarom staat dit niet op alle voorpagina’s!?" Als meerdere vooraanstaande juristen concluderen dat de rechtstaat met voeten is getreden, is er serieus iets niet in de haak met de stabiliteit van de trias politica. Dat is een zaak van landsbelang die op de voorpagina behoort. Op alle voorpagina’s. Maar de realiteit is helaas anders. Aan illegalen en asielzoekers branden de Nederlandse media hun vingers liever niet, zoals al eerder bleek bij de schrijnende zaak van Kamiz Roustayi, die zich op de Dam in brand stak en onmiddellijk als "in de war" werd weggezet. Zij zijn echter de meest weerloze groep in onze samenleving en zoals al meermaals door Amnesty is aangekaart, worden grondrechten hen stelselmatig ontzegd.
Het is bij uitstek de taak van de journalistiek om dit soort misstanden aan de kaak te stellen. Om de beroemde luis in de spreekwoordelijke pels van politici te zijn. Het in de wind slaan van het recht op toegang tot de rechter, het recht om te demonstreren en het recht op vrijheid van meningsuiting is een erg gevaarlijke ontwikkeling. Een die ons bovendien allemaal aangaat. Als journalisten en de media waarvoor ze werken dat niet inzien, zijn ze geen knip voor de neus waard. Asielzoekers mogen dan in de marge van de samenleving verkeren, ver uit het zicht van de gemiddelde Nederlander, ergens in – ik noem maar wat – Ter Apel. Dat neemt niet weg dat juist de omgang met de meest weerlozen een indicator is van het beschavingspeil van een samenleving. En zo bezien is het droevig gesteld met Nederland.

Door Melle Kromhout

Premier Rutte is “maar met één ding bezig: de Nederlandse verkiezingen in september,” so far so good. Verkiezingen zijn belangrijk. En, zo stel ik me voor, wanneer je eerste kabinet onder je vandaan is mislukt, wil je het vast nog een keer proberen. De eerste liberale premier sinds Cort van der Linden is inmiddels gewoon de eerste mislukte premier sinds Balkenende. Maar het citaat was onvolledig, de zin gaat verder: “omdat hij denkt die te kunnen winnen door Geert Wilders' anti-Europese retoriek over te nemen, zet hij in Brussel zijn hakken in het zand. Andere Europese leiders komen met ideeën, met oplossingen. Rutte komt met blokkades. De man is óveral tegen.” Aldus een anonieme Brusselse bron in de NRC afgelopen weekend. Een andere bron noemt de houding van Nederland “ziek”.
Dat komt hard aan. Je denkt: dat is onze premier, die zit in Brussel namens Nederland én Europa. De volgorde waarin maakt me niet eens zoveel uit. Maar hij zit er dus voor de VVD. Dat is heel fijn voor die partij, maar ook voor directe concurrenten PVV en SP. Want hoewel Rutte zich zo onverantwoordelijk gedraagt omdat hij hoopt hiermee juist die twee partijen de pas af te snijden: in wezen doet hij weinig meer dan hun posities legitimeren. En waarom zou de eurosceptische kiezer dan niet gewoon voor 'the real deal' gaan?
Nog een citaat: “Als dit klopt is de analyse van Van Haersma Buma dat Rutte 'in Europa mee wil hobbelen en er dan in Nederland een vies gezicht bij trekt' al achterhaald. Rutte is een station verder: hij haakt Nederland los van Europa. Of hij na 12 september weer aanhaakt, laat hij open. Eerst Wilders te lijf, dan de crisis.” De ironie wil dat Rutte zich heeft ontwikkeld tot de Wilders van Brussel. Als je je tegenstander te lijf gaat door zijn standpunten over te nemen, heb je toch al lang verloren?
Maandag lees ik een fragment uit de congresspeech van de VVD-leider: "Het beste voor Nederland is niet een Nederland met meer Europa, dat zich overgeeft aan een politieke unie. En nee, het beste voor Nederland is ook niet een Nederland dat zich terugtrekt achter de dijken. Het beste voor Nederland, dames en heren, is een Europa met meer Nederland. Met meer VVD." Diezelfde avond schreef Marjolijn Februari: "Wanneer hebben wij nou nog voor het laatst een volwassen man als minister-president gehad?" Ik kan het me al bijna niet meer herinneren. Rutte misbruikt zijn positie als demissionair premier, om ten koste van het Nederland en Europa, de stoere partijleider uit te hangen. Alsof het allemaal een spelletje is.

Door Jan Postma

Afgelopen maandag besloot Saudie-Arabië dat ook vrouwelijke atleten een gooi mogen doen naar Olympisch goud: 's lands enige sportster op het hoogste niveau, Dalma Rushdi Malhas, zou als afgevaardigde naar Londen worden gestuurd om zich daar te paard te meten met de Anky van Grunsvens van deze wereld.
Dezelfde dag nog blijkt dat de 20-jarige, blonde Saudische zich niet heeft weten te kwalificeren; Dalma's merrie, Caramell KS, is vanwege een blessure van deelname uitgesloten. Hiermee zit Saudie-Arabië in een interessant en evenzo ironisch parket.
Op de Saudische staatsscholen voor meisjes zijn sportlessen verboden. Er worden geen competities voor vrouwen georganiseerd en slechts een handvol clubs accepteert vrouwen als lid. Veel vrouwelijke topsporters lopen er zodoende ook niet rond. Toch zal er op de Spelen minimaal één het land moeten vertegenwoordigen, wil het mannenteam niet van deelname worden uitgesloten. Na de nodige druk wordt discriminatie door het Internationaal Olympisch Comité namelijk niet langer getolereerd. In welke vorm dan ook. Een keuze die zich uitbetaald nu Saudie-Arabië met de gevolgen van zijn vrouwonvriendelijke beleid om de oren wordt geslagen.
Inmiddels is gebleken dat Dalma's paard al enkele weken geblesseerd was. De officiële bevestiging van haar deelname afgelopen maandag was dus niet meer dan politiek toneel, die angst voor opstanden doet vermoeden. Het olympisch optreden van de glamoureuze – in Amerika geboren – Malhas moest talent, doorzettingsvermogen en (culturele) rijkdom tonen, in tegenstelling tot verregaande vrouwenonderdrukking waar het land om bekendstaat. Een eerdere poging om de aandacht hiervan af te leiden mislukte overigens ook al, toen koning Abdullah vrouwen stemrecht gaf, maar ze nog steeds verbood zonder man het huis te verlaten.
Ongeacht of één van hen zal meedingen naar Olympisch goud, hebben de Saudische vrouwen een overwinning binnen. Ze zullen zich gesterkt voelen in het doorzetten van hun kleine sportinitiatieven. Elke sportschool die de deuren ook voor vrouwen opent, is er één. En Dalma Rushdi Malhas? Die zien we natuurlijk terug in 2016. Met paard, zonder blessures en hopelijk niet alleen.

Door Esther Wertwijn

Het einde van een liefdesrelatie kan ontaarden in Shakespeariaans drama, met haat, jaloezie en soms zelfs moord en doodslag als hoofdingrediënten. Het einde van het huwelijk van Estelle en Ruud ‘De Zwarte Tulp’ Gullit resulteert daarentegen in pure slapstick. Eerst beschuldigde Estelle Ruud ervan al jaren diverse affaires te hebben gehad, vervolgens bleek zijzelf een relatie te zijn begonnen met de 27-jarige kickbokser Badr Hari. Maar ook: Ruud heeft volgens eigen zeggen afluisterapparatuur geplaatst (de GULLIT TAPES) om zijn vermoedens over zijn echtgenote te bevestigen. Melodramatisch verklaarde hij: "Ik werd bedrogen in mijn eigen huis!" Dit alles culmineerde in het fantastische verhaal dat Estelle, terugkomend van een clandestien tripje naar Marokko met haar minnaar, op Schiphol werd bespied door een incognito Ruud, die zich zou hebben verstopt achter een vuilcontainer. EEN VUILCONTAINER. (Dit verhaal schreeuwt om de door roddelbladen als Privé zo geliefde HOOFDLETTERS.)
Met dit soort saillante details is het geen wonder dat de capriolen van Ruud&Estelle de gemoederen al ruim een week bezighouden – zelfs de doorgaans als humorloos bekendstaande broertjes De Boer konden het niet laten een gefotoshopte Ruud in een vuilnisbak te twitteren, en de redactie van RTL Boulevard draait overuren om al het gegooi met modder te rapporteren. Estelle is sinds haar showbizzhuwelijk met Ruud een van de bekendste voetbalvrouwen van Nederland, die in tegenstelling tot de meer ambitieuze Sylvie van der Vaart voorheen volkomen content leek met shoppen in de PC en de föhntechnieken van Leco van Zadelhoff.
Maar Estelle wil nu meer. Met haar op handen zijnde scheiding, jongere minnaar en recente carrièremove als interviewster voor Beau Monde lijkt ze af te stevenen op een nieuw bestaan als mediapersoonlijkheid. Privé’s Evert Santegoeds noemde haar in Het Parool een "intrigerende schoonheid", en voorspelde Estelle een glanzende televisiecarrière. Ik zie haar eerder als een Hollandse Ivana Trump: deze hoogblonde ex-vrouw van de beroemdste zakenman van Amerika wist een vernederende scheiding om te buigen in een netwaarde van ruim honderd miljoen dollar. In een cameo in The First Wives Club sprak Trump de historische woorden: "Ladies, don’t get mad. Get EVERYTHING."
Arme Ruud.

Door Sanne Rispens