Ik zat een paar weken geleden in een café in Amsterdam. Dat laatste zeg ik er maar even bij, omdat ik niet in Amsterdam woon. Aan het tafeltje naast mij zaten twee studenten. Een van de twee liep stage en had een baan aangeboden gekregen. Hij vertelde hoeveel hij zou gaan verdienen.
"Wow," zei zijn tafelgenoot, om duidelijk te maken dat hij het een zeer aantrekkelijk bedrag vond.
"Dat is maar iets meer dan het minimumloon, hoor."
"Misschien ga ik wel een paar jaar lesgeven, dat verdient best goed," mijmerde de tafelgenoot.
Toen ik maandag een stukje van Philip Huff las, moest ik eraan terugdenken. Hij schetst in de NRC een behoorlijk deprimerend beeld van zijn generatie en haar wereld. Hij heeft een punt wanneer hij stelt dat wij door een gebrek aan wezenlijke tegenstellingen in de wereld - er zijn geen duidelijke, overtuigende alternatieven voor het systeem waarin we leven en werken - ook niet meer 'buiten' onze werkelijkheid kunnen denken.
Ik was al bijna bereid om mee te gaan in zijn gedachtegang, toen ik ineens begon te twijfelen. Huff is een jaar eerder geboren dan ik, dus als hij spreekt over zijn generatie, zal ik daar ook wel onder vallen. Maar het lijkt toch vooral over zijn directe omgeving te gaan. Die wereld waarin iedereen in meer of mindere mate een hebzuchtige kapitalist is, en particulier bezit allesbepalend voor iemands identiteit en wereldbeeld, die herken ik eigenlijk helemaal niet. De mensen die ik ken die hopen ooit te kunnen kiezen tussen "die baan bij ABN Amro" en "die baan bij Goldman Sachs" zijn op één hand te tellen. De "Occupyers" overigens ook.
De meesten hebben – of zoeken – gewoon werk. En natuurlijk: als het even kan, leuk en redelijk-betaald werk. Ze zijn misschien niet allemaal even maatschappelijk betrokken, maar dat ben ikzelf ook niet de hele dag.
Goed, die jongen in het café wilde niet uit idealisme het onderwijs in, maar zijn houding leek meer op wat ik om me heen zie, dan het beeld dat Huff schetst. Een gebrek aan bereidheid zich over wezenlijke alternatieven voor onze maatschappij te buigen? Dat wil ik wel geloven. Maar hebzucht als toonaangevende karaktertrek van 'onze generatie'? Onzin. Huff heeft niet door dat hij het over een elite heeft.

Door Jan Postma

Hoewel het al langer bekend is dat vet, zenuwen en stukjes anus en oogbal – kortom: slachtafval – soms stilletjes op ons bord terechtkomt, werd het beeld van de plakkerige, roze, vleespulp menig Amerikaan afgelopen maand te veel. Nadat Jamie Oliver ongeveer een jaar geleden een actie op touw zette tegen wat hij als 'Pink Slime' bestempelde, is collectieve walging een feit.
Inmiddels hebben de grote hamburgerketens het 'slime' uit hun ingrediëntenlijst verwijderd en is het wachten op de scholen, die het goedje eveneens in hun kantines gebruiken. Wat is nu precies de kern van het schandaal? Dat je Whopper Cheese niet méér is dan vloeibaar gemaakt vlees, dat na een behandeling met ammonia in braadbare schijven is geperst, is weerzinwekkend; maar de wolk gas die ertoe dient bacteriën te elimineren, blijkt geen gevaar voor de volksgezondheid. De plotselinge afkeer van dit nepvlees is interessant, vooral omdat het al jaren bekend is dat dit overgeproduceerde product in fastfoodrestaurants en kantines wordt gebruikt.
Het nieuws dat de overheid schoolgaande kinderen op grote schaal troep voorschotelt deed de bom barsten. Naast de eet-gezond-snoep-eet-een-appel adviezen tegen obesitas sponsort de Amerikaanse overheid het gebruik van het slechtste vleesproduct schijnbaar. Ouders, misschien zelf niet vies van een Pink Quarterpounder, voelen zich belazerd en zijn in hun zeggenschap over de voeding van hun kinderen aangetast.
De misleidende omschrijving – 'lean textured ground beef' – versterkt de illusie dat een culinaire gehaktbal wordt geserveerd. In een omgeving waarin het gemak van de kant-en-klare hap en masse wordt omarmd, is de onzichtbaarheid van het productieproces van vleesproducten ineens een issue. Burgers realiseren zich dat ze willen weten wat ze eten. Terecht gruwt men van een vleesindustrie die een bak roze prut gelijkstelt aan hamburger of schoollunch.
Misschien is het beter als we ons vlees gewoon weer bij de slager halen. Broodje Filet Americain iemand?

Door Esther Wertwijn

Woensdagmiddag trilde er in de borstzak van een parlementair journalist een telefoon. Een sms’je van de Rijksvoorlichtingsdienst: “De onderhandelingen gaan door een moeilijke fase”. De journalist checkte het nummer nog eens goed – hij kreeg dit soort berichten ook vaak van zijn moeder. Maar het was inderdaad afkomstig van zijn eigen overheid; het Catshuisberaad werd onverwacht afgebroken.
Er werd veel geschreven over de twee belangrijkste woorden uit deze enige officiële verklaring, maar alleen het Algemeen Dagblad viel het op dat de RVD communiceerde op het niveau van een zestienjarige puber. De krant meldde ook dat de partijleiders Rutte, Verhagen en Wilders de tekst samen hadden geconstrueerd, met z’n drieën gebogen over een iPhone alsof ze een chickie van hun bangalijst wilden benaderen. “Shit zit in moeilijke fase maar komt goed schatjuh XOXOXOXO”.
Andere vragen bleven onbeantwoord: aan wie stuurt de RVD zo’n sms? Is er een sms-contactenlijst of een sneeuwbalschema? Stuurde Rutte het bericht naar een luie RVD-medewerker, die op de bank de nieuwe aflevering van Mad Men lag te kijken, de tekst met een half oog kopieerde en daarna zijn telefoon weer op zijn imposante buik legde? En waarom maakt de dienst in deze tijden van crisis en bezuinigingen überhaupt gebruik van sms, terwijl er met Whatsapp en Ping vergelijkbare gratis diensten voorhanden zijn?
De volgende dag werd duidelijk waarom er zo gemakzuchtig gecommuniceerd werd: er was niets aan de hand. De oppositie was in volledige staat van opwinding, als een hond die over een fijn lentegrasveld sprint omdat hij denkt dat zijn baasje een tennisbal gegooid heeft. Om er al snel achter te komen dat die sadist de bal nog steeds in zijn hand heeft. Voor de onderhandelingen was opeens weer “voldoende perspectief”, Wilders twitterde een keiharde diss (“Oppositie zit in moeilijke fase”) en de verschillende linkse kopstukken trokken hun enthousiasme over de val van het kabinet schoorvoetend in, met schaamrood op de kaken vanwege hun onbesuisde geilheid.
We zitten met z'n allen in een moeilijke fase, die nog wel eens heel lang kon duren.

Door Rutger Lemm

Toen twee jaar geleden Rutte-I het bordes betrad zag ik één klein lichtpuntje. Een klein teken van hoop, dat er misschien een greintje van menselijkheid uit dit minderheidskabinet zou voortvloeien. Ik had mijn hoop gevestigd op Gerd Leers.
Tja, lach maar.
Maar denk eens terug tot voor 2010. Toen zag het er toch niet zo slecht uit? Als burgemeester van Maastricht was de CDA'er toch vooral ook de man van het ruimhartige vreemdelingenbeleid. De man die te vuur en te zwaard het generaal pardon verdedigde. En die vervolgens weigerde de afvallers van dat pardon aan de toenmalige staatssecretaris Nebahat Albayrak uit te leveren. De man die voor een bijzonder schrijnend geval dat buiten dat pardon viel twee brandbrieven en een gedicht schreef Dat was twee jaar geleden. Die gelukkige ontvangers van de poëzie van Leers staan inmiddels op het punt om uitgezet te worden. Als ze het al niet zijn.
Afgelopen week kwam de draaikontenshow van minister Leers tot een dubbel hoogtepunt. Allereerst de kwestie Boot. Een burgemeester die het waagt meer compassie in haar lijf te hebben dan haar voormalige collega. Ze weigert een Afghaan uit te zetten. Leers accepteert dat niet. En dan is er Mauro. De etterende wond in het dossier van Leers. Na veel politiek gesoebat mocht de jongen tijdelijk op een studentenvisum blijven, een pijnlijk compromis dat Leers kennelijk niet van zich af kan zetten. Op werkbezoek in Angola kon de minister het niet na laten de toekomst van deze jongen nogmaals op losse schroeven te zetten. De jongen heeft gejokt, en niet zo'n beetje ook, aldus minister Leers. En voor mensen die jokken is er in Nederland geen plaats. Het beste kind was tien toen hij deze doodzonde pleegde.
Jokken, dat is nu typisch iets wat kinderen doen. Grote mensen jokken niet, die liegen dat het gedrukt staat. Die huichelen, verzinnen, fantaseren, fingeren, fabuleren. Grote mensen verdraaien de waarheid. Een beetje zoals Gerd Leers dat al twee jaar doet. Kunnen we hem niet het land uitzetten?

Door Tirza de Fockert